Η αμαρτία είναι άρνηση της αγάπης

Η διάπραξη της αμαρτίας αποτελεί άρνηση της παρουσίας του Χριστού στη ζωή μας, προσβολή του ονόματός Του και επιβολή του εγώ μας. «Η αμαρτία είναι κατ' ουσίαν άρνηση αγάπης. Η αγάπη δεν είναι υπόθεση απλών λόγων και συναισθημάτων. Είναι πρώτιστα υπόθεση της θέλησης. Θέλουμε ό,τι θέλει το πρόσωπο που αγαπάμε. Επιθυμούμε ό,τι εκείνο επιθυμεί. Προσπαθούμε με όλες μας τις δυνάμεις να κάνουμε ό,τι μας ζητά. Αν δεν το κάνουμε, σημαίνει πως δεν αγαπούμε αληθινά και ειλικρινά.» (Λεβ Ζιλέ).

Εγωπαθής κίνηση η αμαρτία, που στρέφεται κατά του Ιησού, που πέθανε για τον άνθρωπο. Προτάσσουμε τον εγωισμό μας απέναντι στο θέλημα Εκείνου, που έχυσε το Αίμα Του για τη σωτηρία μας.Καθημερινή υπόθεση η τέλεση της αμαρτίας και συχνή η παράβαση και η ανομία. Έτσι αποδεικνύουμε τη φίλαυτη ικανοποίηση του δικού μας θελήματος. Προτιμούμε να διαφεντεύει στη ζωή μας ο φίλαυτος και παλαιός άνθρωπος, παρά η αγαπητική παρουσία του Ιησού.

Η κρίση είναι στον τρόπο σκέψης

Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

«Έλθετε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι καγώ αναπαύσω υμάς» Ματθ.11,28

Η κρίση χτυπάει το ψωμί των φτωχών μα είναι μόνο στον τρόπο σκέψης αυτών που κυβερνούν τον κόσμο κι έχει στόχο ό,τι πολυτιμότερο υπάρχει, την πίστη, την ελευθερία, την ίδια την ψυχή. Δεν πιστεύουν και δεν ελπίζουν πουθενά και δεν αφήνουν και τους άλλους να πιστέψουν στο Χριστό. Στην πραγματικότητα οδηγούν την ανθρωπότητα στην αυτοκτονία. 

Η κρίση είναι στον τρόπο σκέψης. Δεν αγνοούμε τις μεθόδους του εχθρού. Ο εχθρός επιδιώκει μέσα στις δοκιμασίες, να ξεχάσουμε το Θεό. Αν αντί της λήθης, στις δοκιμασίες θυμούμαστε το Θεό, ο εχθρός φεύγει ντροπιασμένος και δεν μας πειράζει ξανά, αν σε κάθε πειρασμό θυμούμαστε το Θεό. Αυτή είναι η απάντηση του ελληνικού λαού στη δοκιμασία της κρίσης. Αυτό εκφράζουν τα λόγια των απλών ανθρώπων: «ψυχή δεν θα πάρουν».

Η κρίση είναι στον τρόπο σκέψης. Πώς μπορούμε όμως ν΄ αλλάξουμε τον λανθασμένο τρόπο σκέψης ; Ο τρόπος σκέψης είναι δύσκολο, αν όχι αδύνατο , ν’ αλλάξει. Μόνο με τη δύναμη της πίστης μπορούμε ν’ αλλάξουμε τον τρόπο σκέψης.. Γι’ αυτό ο εχθρός επιτίθεται με τέτοια μανία στην πίστη και στην οικογένεια, μέσα στην οποία κυρίως γεννιέται η πίστη. 

Γεμάτη κούπα....

Ένας πολυάσχολος άνθρωπος του καιρού μας , αποφάσισε κάποτε να επισκεφθεί έναν σοφό ερημίτη. Ήθελε να ηρεμήσει λίγο από το άγχος που τον βασάνιζε. Και να ζητήσει τις συμβουλές του γέροντα.Τον συνάντησε σε μια φτωχική καλύβα.

 - Καλημέρα , είπε χαιρετώντας τον ερημίτη. Ξέρετε , έκανα πολύ δρόμο για να έλθω εδώ . . .

 - Κάθισε , τον διέκοψε ο γέροντας. Άσε με να σου βάλω λίγο τσάι . 

ΝΤΟΜΠΡΗ ΝΤΟΜΠΡΕΦ–Ο «Ζητιάνος του Θεού»

05ΣΕΠ

 

Γέροντας Ντόμπρη Ντόμπρεφ. «Αγιος, ασκητής, αγωνιστής, άγγελος, μαχητής, απεσταλμένος του Θεού, οδοιπόρος, ταξιδευτής από το παρελθόν, ζητιάνος…». Φέτος συμπληρώνει τα 99 του χρόνια και συνεχίζει να βοηθάει τους ανθρώπους μοιράζοντάς τους τη μοναδική του περιουσία… την καλοσύνη και την ανθρωπιά.

O Ντόμπρι Ντόμπρεφ είναι ένας άνθρωπος που περνά την ημέρα του μπροστά στον ιερό ναό των Αγίων Κύριλλου και Μεθόδιου. Δεν επαιτεί αλλά αναζητά ανθρώπους να τον βοηθήσουν στο θεάρεστό έργο του.

Παρόλο που οι περισσότεροι πίστευαν ότι πρόκειται για έναν συνηθισμένο ζητιάνο, πρόσφατα έγινε γνωστό ότι τα χρήματα που κέρδισε όλα αυτά τα χρόνια, τα οποία υπολογίζονται γύρω στα 40.000 ευρώ, τα έδινε για την αποκατάσταση μοναστηριών, εκκλησιών αλλά και για την ενίσχυση ορφανοτροφείων, γηροκομείων και φτωχών οικογενειών.

Η ΣΩΤΗΡΙΑ

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Οι άνθρωποι έχουμε μάθει να κρίνουμε ο ένας τον άλλο. Βλέπουμε ότι οι σκέψεις, οι συμπεριφορές, ο τρόπος πορείας του συνανθρώπου μας δεν είναι σύμφωνος πάντοτε με τον αντίστοιχο δικό μας τρόπο ή από τις προσδοκίες που έχουμε από αυτόν, με αποτέλεσμα να είναι αυθόρμητη η κριτική την οποία κάνουμε στον άλλο. Και δεν είναι κριτική αγάπης, συμβουλευτικής, κριτική αναζήτησης της αλήθειας για τα κίνητρα της όποιας επιλογής ή της στάσης του χαρακτήρα του άλλου. Συνήθως η κριτική είναι εξωτερική, επιφανειακή.  Πηγάζει από μία εγωκεντρική διάθεση ο άλλος να προσαρμοστεί, να εκπληρώσει τα δικά μας κριτήρια, τα οποία συχνά δεν τα γνωρίζει καν. Δεν μας ενδιαφέρει ο συνάνθρωπός μας να έχει ένα πλαίσιο το οποίο θα τον βοηθήσει να βαδίσει όχι απλώς προς την βελτίωση, αλλά προς την σωτηρία του. Δηλαδή στο να γίνει ακέραιος, πλήρης, ολοκληρωμένος, άνθρωπος που έχει βρει τον αληθινό προορισμό του, τον σκοπό της ύπαρξής του και την ίδια στιγμή που θα παλεύει να υπερβεί τα εμπόδια γι’ αυτόν τον δρόμο, όχι μόνο εκείνα που πηγάζουν από το περιβάλλον και τη ζωή, κυρίως εκείνα που προέρχονται από τον ίδιο τον εαυτό του, τα μικρότερα ή μεγαλύτερα πάθη που δεν επιτρέπουν στον  άνθρωπο την αφοσίωση στην οδό της σωτηρίας, αλλά τον αποπροσανατολίζουν. Και είναι ξεκάθαρο ότι η οδός της κριτικής, αν δεν συνοδεύεται ή δεν πηγάζει από αγάπη, γίνεται βάρος στον άνθρωπο, καθώς του απομυζά όχι μόνο το χρόνο, αλλά και την διάθεση για σωτηρία.

Η αδελφή μου...

Αγαπημένοι φίλοι με βοήθησαν να δω κάτι που ήταν ολοφάνερο αλλά που εγώ, τυφλωμένος από τον πόνο, δεν έβλεπα, ότι δηλαδή η αδελφή μου, παρά την αρρώστια της (έπασχε από βαριάς μορφής επιληψίας), δεν ήταν διόλου ένας δυστυχισμένος άνθρωπος. Τους χρωστάω παντοτινή ευγνωμοσύνη. 

Η Γιούλα υπέφερε μα δεν ήταν δυστυχισμένη. Το κριτήριο για να πεις ποιος είναι και ποιος δεν είναι δυστυχισμένος είναι πάντα η χαρά. Η Γιούλα, χαιρόταν την ζωή της. Ειχε πολύ περισσότερη χαρά από τους πιο πολλούς υγιείς. Από την στιγμή που περνούσαν οι κρίσεις, από το άλλο ακριβώς λεπτό, ξανάμπαινε φουλαριστή στην ζωή.

Μαζί ξανά στις αρχές Σεπτεμβρίου!

Φεύγουμε 

για ολιγοήμερες οικογενειακές διακοπές. 

Η ιστοσελίδα μας και η επικοινωνία μέσω facebook 

θα ξαναλειτουργήσει 

στις αρχές 

του νέου εκκλησιαστικού έτους. 

Εύχομαι 

σε όλες  και όλους 

καλή Παναγιά  

και καλό υπόλοιπο καλοκαιριού!

Ποιμαντορική Εγκύκλιος Μητροπολίτου Πειραιώς Σεραφείμ, επί τη εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου 2014

Τέκνα μου ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά καί περιπόθητα,

Ἀτενίζοντας τὴν εἰκόνα τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, ἔτσι ὅπως ἡ ἐκκλησιαστικὴ παράδοση ἐξιστορεῖ καὶ φιλοτεχνεῖ, αἰσθανόμαστε πὼς εἴμαστε παρόντες, ὄχι ἁπλὰ σὲ μία ἐξόδιο ἀκολουθία, ἀλλὰ σὲ μία μεγάλη Ἑορτὴ καὶ Πανήγυρη. Δυνάμεις ἀγγελικές, ὁ χορὸς τῶν ἐνδόξων Ἀποστόλων, Πατέρες ἀποστολικοί, Ὑμνογράφοι ἐκκλησιαστικοί, πιστοί, μὰ καὶ δύσπιστοι, πλαισιώνουν τὸ σεπτὸ σκήνωμα τῆς Παναγίας Παρθένου. Καὶ στὸ κέντρο τῆς ἱερᾶς εἰκόνος ὁ ἴδιος ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, κρατώντας στὰ χέρια του τὴν ψυχὴ τῆς Μητρός Του. Ναί, βρισκόμαστε ἐνώπιον μίας σπουδαίας Ἑορτῆς, τῆς Ἑορτῆς τῆς «ἑνότητος».

Ο σκοπός του ανθρώπου (Άγιος Μάξιμος)

Vladimir Lossky

Ο άνθρωπος πλάστηκε για έναν σκοπό· να οδηγήσει όλη την κτίση στην θέωση. Ο άνθρωπος είναι μέρος της κτίσης και παράλληλα διακρίνεται από αυτήν εξαιτίας του «κατ’ εικόνα» το οποίο του δίνει την δυνατότητα της «ομοίωσης». Έτσι, ως «ιερεύς» και «βασιλέας» επί του κτιστού, είχε την αποστολή να ενώσει την γη με τον ουρανό, και τελικά να ενωθεί κατά χάρη με τον Δημιουργό του, μετέχοντας κατά χάρη σε ότι έχει Εκείνος κατά φύσει. Παρακάτω παρουσιάζεται απόσπασμα από τον διάσημο Ρώσο θεολόγο Vladimir Lossky, αναφορικά με αυτό το μέρος της θεολογίας που ανέπτυξαν οι άγιοι Πατέρες (ειδικά ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής αλλά και άλλοι όπως ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος), το γνωστό και ως «οικολογική θεολογία», που μας δείχνει αφενός την σχέση «ανθρώπου- κτίσης», αφετέρου το έργο του δεύτερου Αδάμ, του Χριστού.

Πως θα γίνει ο κόσμος καλύτερος

Ένας ηλικιωμένος ξυλουργός

Κόντευε να βγει στη σύνταξη

Και είπε στο αφεντικό του τα σχέδια του

Για να φύγει και να ζήσει πιο ξεκούραστα

Μαζί με τη γυναίκα του.

Βέβαια δεν θα συνέχιζε να βγάζει τόσα λεφτά

Όμως έπρεπε να βγει στη σύνταξη.

Θα τα κατάφερναν.

Ο εργολάβος του στεναχωρήθηκε που θα έφευγε

Ένας τόσο καλός μάστορας Και ζήτησε από τον ξυλουργό αν θα μπορούσε

Να του χτίσει άλλο ένα σπίτι σαν προσωπική του χάρη.

Ο ξυλουργός είπε ναι, όμως όσο περνούσε ο καιρός

Δεν ήταν δύσκολο να παρατηρήσει κάποιος πως δεν δούλευε με όλη του τη καρδιά.

Χρησιμοποιούσε υλικά κατώτερης ποιότητας, και έκανε επιπόλαιη δουλειά.

Τιμητικὰ ψελλίσματα εἰς τὴν Θεοτόκον

π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

          Το πρόσωπο της Παναγίας προσεγγίζεται πιο πολύ με τη σιωπή, το σεβασμό, το θαυμασμό, παρά με την περιγραφή. Γιατί είναι το πρόσωπο που κυοφόρησε το μεγάλο μυστήριο της ενανθρωπήσεως του ζώντος Θεού.

          Στο πρόσωπό της νικήθηκαν «της φύσεως οι όροι», συνυπήρξαν η παρθενία με την κυοφορία, η ζωή με το θάνατο, το ανθρώπινο με το θεϊκό. Δίκαια δοξάστηκε παραπάνω από τους αγγέλους και όλους τους αγίους, με ύμνους, ναούς, εικόνες, χαρακτηρισμούς. Φυσιολογικά η κάθε πονεμένη ψυχή καταφεύγει μ’ εμπιστοσύνη στην αγάπη και τη δύναμή Της, αναμένοντας τη συμπαράστασή Της.

          Όμως, κι αν είναι αδύνατο να περιγράψει κανείς το μεγαλείο Της, είναι ανάγκη να ψελλίσουμε κάποια τιμητικά λόγια ως έκφραση της αγάπης και σεβασμού προς τη Μητέρα του Θεού και σωτήρα μας. Αφού, χωρίς Εκείνη, θα βρισκόμασταν ακόμη στο χάος και στο θάνατο, αναζητώντας την άπιαστη επιθυμία για λύτρωση.

Σοφά Λόγια για την Αγάπη

Μέσα στην Αγάπη δεν υπάρχει το ΕΓΩ

Αχρηστεύεται η ανθρώπινη καρδιά όταν η αγάπη που έχει μέσα στην φύση της δεν βρίσκει διέξοδο.

( π.Παϊσιος.)

Ελευθερία δίχως αγάπη είναι βαριά σκλαβιά.

Άλλο το μου αρέσει κάτι, και άλλο το αγαπώ.

Αν σου αρέσει ένα λουλούδι ,το κόβεις.

Άν το αγαπάς ,το ποτίζεις κάθε μέρα.

Ευλογημένη η καρδιά του ανθρώπου που μπορεί να δέχεται και να δίνει την αγάπη.

Αγάπα για να σε αγαπούν, υπόμενε για να σε υπομένουν.

(Όσιος Ιωσήφ Σπηλαιώτης)

Τα πιο πολύτιμα πράγματα που υπάρχουν στη γη

Κάποια στιγμή στον ουρανό ζήτησε ο Θεός από τους αγγέλους να του φέρουν τα πιο πολύτιμα πράγματα ,που υπάρχουν στη γη. 

Οι άγγελοι ξεκίνησαν και έψαξαν ολόκληρη τη γη. Πολλοί ομολογουμένως έφεραν πολλά ωραία και πολύτιμα πράγματα. Ξεχώρισαν όμως τρείς. 

Ο ένας έφερε και απέθεσε στον θρόνο του Θεού ένα ωραιότατο μαργαριτάρι. Ήταν μια σταγόνα ιδρώτα. Είχε πέσει από το μέτωπο κάποιου που τίμια προσπαθούσε να ζήσει την οικογένειά του. 

-Ωραίο το εύρημα σου, είπε ο Θεός ,αλλά υπάρχει και πιο ωραίο από αυτό. 

Ήρθε τότε δεύτερος άγγελος. Αυτός απέθεσε με σεβασμό μπροστά στον Θεό ένα κατακόκκινο ρουμπίνι. Ήταν μια σταγόνα αίματος ενός ήρωα, που είχε πέσει στο πεδίο της τιμής. Οι άγγελοι έμειναν εκστατικοί. Ασφαλώς αυτός θα κέρδιζε το βραβείο. 

-Υπάρχει κάτι πιο πολύτιμο ακόμη ,είπε ο Θεός. 

Ἡ ἀγωγή τῶν παιδιῶν γιά τό θάνατο

του ( †  ) μητροπολίτη Σουρόζ Anthony Bloom

Ο τρόπος αντιμετώπισης του δικού μας θανάτου διαφοροποιείται στον καθένα μας ανάλογα με την ηλικία και τις περιστάσεις. Σκεφτείτε τα παιδιά που ακούν τη λέξη «θάνατος» και είτε έχουν μία ασαφή ιδέα γι’ αυτόν, είτε ίσως έχουν χάσει έναν ή και τους δύο γονείς τους, και πενθούν μέσα στην μοναξιά: η απώλεια είναι που χαρακτηρίζει την αντίληψη τους για το θάνατο, όχι ο ίδιος ο θάνατος. Τα περισσότερα παιδιά -τα περισσότερα αγόρια σίγουρα- έχουν παίξει, σε κάποιες φάσεις της ζωής τους, παιχνίδια πολέμου: «Σε πυροβόλησα. Είσαι πεθαμένος. Πέσε κάτω.»

Και το παιδί ξαπλώνει κάτω κι εκείνη τη στιγμή γνωρίζει συναισθηματικά, αλλά μέσα στην ασφάλεια του παιχνιδιού, ότι είναι νεκρό, πράγμα που σημαίνει πως δεν έχει δικαίωμα να παίξει, να τρέξει ή να κινηθεί. Πρέπει να μείνει ξαπλωμένο μ’ ένα συγκεκριμένο τρόπο. Η ζωή συνεχίζεται τριγύρω του, αλλά εκείνο δεν αποτελεί πια μέρος της, μέχρι τη στιγμή που αυτό του φαίνεται πια πολύ, και πετάγεται πάνω λέγοντας: «Βαρέθηκα να είμαι πεθαμένος. Σειρά σου τώρα».

Αυτή είναι πολύ σημαντική εμπειρία, διότι το παιδί μέσα απ’ αυτή ανακαλύπτει ότι μπορεί να είναι ξένο προς τη ζωή κι ωστόσο, όλο αυτό είναι ένα παιχνίδι και διαθέτει την ασφάλεια που τα παιχνίδια διαθέτουν. Μπορεί να τελειώσει ανά πάσα ώρα και στιγμή με αμοιβαία συμφωνία, αλλά το παιδί όλο και κάτι θα έχει διδαχθεί. Θυμάμαι πριν πολλά χρόνια, ένα υπερβολικά ευαίσθητο παιδί σε κάποια από τις κατασκηνώσεις μας, το οποίο βίωνε το παιχνίδι αυτό με τέτοια ένταση που δεν το άντεχε. Έτσι έπαιξα ένα ολόκληρο παιχνίδι μαζί του, ώστε μέσα από το κρυφτό και το κυνηγητό του πολεμικού παιχνιδιού, να μπορέσει να εισέλθει μέσα σ’ αυτή την εμπειρία. Γι’ αυτόν, δεν ήταν παιχνίδι· ήταν πολύ αληθινό.

Θεούμενοι: Οι φορείς της αποκαλύψεως

Η αποκάλυψη του Θεού δίνεται σε συγκεκριμένους ανθρώπους, οι οποίοι έφθασαν σε έναν βαθμό πνευματικής ζωής και είδαν τον Θεό και έτσι γνώρισαν την αποκάλυψη. Αυτοί οι άνθρωποι λέγονται φορείς της θείας αποκαλύψεως. Έτσι, ο Θεός δεν φανερώνεται απλώς στην Ιστορία, αλλά στους Αγίους οι οποίοι ζουν στην ιστορία. Άλλωστε, είναι γνωστός ο μακαρισμός του Χριστού: «μακάριοι οι καθαροί τη καρδία, ότι αυτοί τον Θεόν όψονται» (Ματθαίος Έ, 8).

Ο Απόστολος Παύλος στην προς Εβραίους επιστολή του λέγει: «Πολυμερώς και πολυτρόπως πάλαι ο Θεός λαλήσας τοις πατράσιν εν τοις προφήταις, επ’ εσχάτου των ημερών τούτων ελάλησεν ημίν εν υιώ» (Εβραίους Α', 1).

Στην συνέχεια θα εντοπισθούν μερικές πλευρές της αλήθειας ότι οι Άγιοι δια μέσου των αιώνων είναι οι αποδέκτες, κληρονόμοι και φορείς της θείας αποκαλύψεως.