Ὁσία Ματρῶνα ἡ Θαυματουργός ἡ Χιοπολίτιδα - 20 Οκτωβρίου

Ὀνομαζόταν Μαρία καὶ γεννήθηκε στὸ χωριὸ Βολισσὸς τῆς Χίου ἀπὸ γονεῖς εὐσεβεῖς καὶ πλουσίους, τὸν Λέοντα καὶ τὴν Ἄννα. Ἕξι ἄλλες ἀδελφές τῆς Μαρίας, μεγαλύτερές της, παντρεύτηκαν ἡ μία μετὰ τὴν ἄλλη, περιζήτητες νύφες γιὰ τὴν ὀμορφιά, τὴν ἀνατροφὴ καὶ γιὰ τὴν καλὴ προίκα τους.

Ἡ μικρότερη ἀφοσιώθηκε στὴ μελέτη τῶν θείων καὶ ἀσχολεῖτο θερμὰ μὲ φιλανθρωπικὰ καθήκοντα. Ἔτσι θέλησε νὰ ἀκολουθήσει ἄλλο δρόμο. Ἡ τακτικὴ ἐπαφή της μὲ τὶς καλογριὲς τῶν γυναικείων μοναστηριῶν τοῦ νησιοῦ, ἔκανε τὴν Μαρία νὰ ποθήσει τὴν ἁγνὴ μοναχικὴ ζωή. Ἀλλὰ ἡ ἀγάπη πρὸς τοὺς γονεῖς της, τὴν συγκρατοῦσε στὸ πατρικό της σπίτι.

Εμπόδια της προσευχής και κατανίκηση τους

Το να προσεύχεται κανείς και να αφοσιώνεται στο έργο της προσευχής είναι αγώνισμα. Πρόκειται για έναν κοπιώδη αγώνα. Όπως αναφέρει και ό γέροντας Σωφρόνιος "ενίοτε ή προσευχή ρέει μέσα μας σαν ισχυρός ποταμός και άλλοτε ή καρδιά μας αποβαίνει αποξηραμένη". Ό αγωνιζόμενος στο άθλημα της προσευχής χριστιανός έχει να αντιμετωπίσει ένα πλήθος εμποδίων, τα όποια ορθώνονται εμπρός του εξαιτίας του αόρατου πολέμου του διαβόλου, αλλά κι εξαιτίας της αμαρτωλότητά του.

Τα εμπόδια αυτά θα μπορούσαμε να τα αναφέρουμε ως εξής:...

α) Ή φυσική οκνηρία: πρόκειται για την κούραση και τον κόπο της καθημερινής μας ζωής. Συντετριμμένος ό άνθρωπος από την καθημερινή βιοπάλη, αδυνατεί να αφιερώσει χρόνο προς συγκέντρωση και προσευχή, γιατί, λέγει στον εαυτό του, ή κούραση δεν του επιτρέπει την συγκέντρωση του νοός στο ταμείον του.

Αποφθέγματα - Ὅσιος Μάρκος ὁ Ἀσκητής

Ο,ΤΙ ΚΑΛΟ θυμᾶσαι, κάνε το• καὶ αὐτὸ ποὺ δὲν θυμᾶσαι θὰ σοῦ ἀποκαλυφθεῖ. Μὴ παραδώσεις ἀπερίσκεπτα στὴ λησμοσύνη τὴν ἔννοια τοῦ καλοῦ.

ΜΗ ΛΕΣ ὅτι ἔχεις ἀποκτήσει κάποια ἀρετὴ χωρὶς θλίψη• δὲν ἔχει δοκιμαστεῖ ἡ ἀρετὴ ποὺ ἀπόκτησες εὔκολα.

ΠΟΛΛΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ τῶν ἄλλων εἶναι γιὰ τὸ καλό μας• τίποτα ὅμως δὲν εἶναι πιὸ ὠφέλιμο γιὰ τὸν καθένα ἀπὸ τὴ δική του γνώμη.

ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ νὰ γιατρευτεῖς φρόντισε τὴ συνείδησή σου, ὅ,τι σοῦ λέει κάνε το, καὶ θὰ βρεῖς τὸ φάρμακο.

ΤΑ ΚΡΥΦΑ κάθε ἀνθρώπου τὰ γνωρίζει ὁ Θεὸς καὶ ἡ συνείδηση• ἀπὸ αὐτὰ τὰ δύο καθένας ἂς διορθώνεται.

ΟΠΟΙΟΣ ΕΞΥΒΡΙΖΕΙ τὴ φρόνηση καὶ περηφανεύεται γιὰ τὴν ἀμάθειά του, δὲν εἶναι μόνο στὰ λόγια ἀνίκανος ἀλλὰ καὶ στὴ γνώση.

ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ἄλλο ἡ σοφία στὰ λόγια καὶ ἄλλο ἡ φρόνηση, ἔτσι διαφέρουν ἡ ἀνικανότητα στὰ λόγια καὶ ἡ ἀφροσύνη.

Το «συγνώμη» είναι τελικά η πιο δύσκολη λέξη

Γιώργου Κυπριανού

Περιπλανώμενος και ευφραινόμενος μέσα σε άσματα και μουσικές δικές μας και ξένες, βρίσκομαι ενίοτε ενώπιον πολλών εκπλήξεων. Μια από αυτές υπήρξε και ένα τραγούδι παλιό, αγγλικό, μέσα από το οποίο είδα και αισθάνθηκα πολλές αλήθειες. Μέσα από τους στίχους, ο πληγωμένος από την αγάπη άνθρωπος και χωρισμένος από το αγαπημένο του πρόσωπο, αναρωτιέται συνεχώς για τον τρόπο με τον οποίο θα βρει ξανά την παρηγοριά της παρουσίας του. Συνεχώς διερωτάται για το πώς θα πάψει η μοναξιά, πώς θα ξανακερδίσει πίσω την αγάπη, πώς θα αποτελειώσει το βασανιστικό ξύπνημα χωρίς τη ζεστή παρουσία του ηγαπημένου. Αβάσταχτη εμπειρία, η οποία όλο και χειροτερεύει, γίνεται πιο σκληρή, κόλαση. Μέχρι που συμπεραίνει, πως ο μοναδικός δρόμος σωτηρίας και λύσης είναι η «συγνώμη», η οποία φαίνεται να είναι η πιο δύσκολη λέξη.   

Τι άλλο είναι η πιο πάνω ανθρώπινη εμπειρία πληγωμένης αγάπης από την αντανάκλαση αυτής της ίδιας της πράξης του Μυστηρίου της Εξομολόγησης. Μου θύμισε ειλικρινά και έκπληκτα την πηγή και αφετηρία κάθε μεταμέλειας και ειλικρινούς μετάνοιας του  ανθρώπου απέναντι στο Θεό. Τι άλλο είναι κάθε πράξη εξομολόγησης παρά η διάθεση του ανθρώπου για επανασύνδεσή του με τον Ηγαπημένο του Θεό; Η υποσυνείδητη ή ακόμα καλύτερα ενσυνείδητη ομολογία ότι χωρίς τον Θεό δεν αντέχω άλλο, θέλω ξανά πίσω τον Θεό στη ζωή μου, ότι δεν αντέχω την πνευματική μου μοναξιά, την απουσία του Θεού, το πόσο δεν αντέχω να κοιμάμαι και να ξυπνώ γνωρίζοντας πόσο πρόδωσα την αγάπη του Θεού;

Ξεκίνα να φυτεύεις νέους παραδείσους....

Έλεγε ένας αγιορείτης, « όταν σου πετάει ο διάολος πέτρες, πάρε της και κτίσε εκκλησία» και ο Χριστιανόπουλος από άλλο μετερίζι αναφέρει, «έχτισα τον παράδεισο μου με τα υλικά της κόλασης σου..». 

Θα έρθει η μέρα που θα ανακαλύψεις ότι ο προδότης κοιμόταν στην αγκαλιά σου. Θα έρθει η μέρα, που θα νιώσεις ότι σε εκμεταλλεύτηκαν και έπαιξαν με θράσος πάνω στα πιο παρθένα και αγνά όνειρα σου. 

Ότι σε χρησιμοποίησαν για να πατήσουν στα πόδια τους και μόλις πάτησαν σε κλότσησαν με τον πιο χυδαίο τρόπο. 

Δίψα Θεοῦ

Όποιος αισθάνθηκε τις αμαρτίες του, είναι ανώτερος από εκείνον που ανασταίνει  νεκρούς με την προσευχή του … Ο πορευόμενος στο δρόμο του Θεού πρέπει να τον ευχαριστεί για όλες τις θλίψεις που τον βρίσκουν … μη φοβηθείς τους πειρασμούς, διότι μέσα από αυτούς βρίσκεις θησαυρό… Κατά το μέτρο της ταπεινοφροσύνης, σου δίνει ο Θεός και τη δύναμη να υπομένεις τις συμφορές σου. Και όσο αγαπάς το Θεό, τόσο μεγαλώνει η χαρά που σου χαρίζει το άγιο Πνεύμα.

Το πιο πολύτιμο μάθημα...

Ο κάθε άνθρωπος έχει το δικό του "αδύναμο" σημείο, την αχίλλειο πτέρνα του, εκείνη που αρκεί για να διαλύσει το οικοδόμημα της γαλήνης του. Ο μεγαλύτερος φόβος, ήταν πάντα η απώλεια ενός δικού μου ανθρώπου από τη ζωή μου. Ο Θεός όμως, με όλη Του την αγάπη, με έβαλε στον στίβο αυτού του αγωνίσματος, για να μου δώσει το πολύτιμο μάθημά Του. Όπως ακριβώς ένας τεχνίτης ρίχνει το υλικό του στη φωτιά, το λειώνει, το χτυπά, σμιλεύει τις άκρες του, τη τραχιά του επιφάνεια, μέχρι να πάρει τη μορφή που του πρέπει. 

Και με δίδαξε το πιο πολύτιμο μάθημα: ότι ο μόνος που πραγματικά βρίσκεται αέναα, ακατάληπτα, ολοκληρωτικά κοντά μας στο πέρασμα της ζωής είναι Εκείνος. Ότι κάθε άνθρωπος, κάθε άλλη αγάπη, κάθε αγαπημένο πρόσωπο, μπορεί να έρθει και να φύγει, μπορεί να μας πληγώσει, μπορεί να χαθεί στην πορεία της ζωής, μπορεί το καλό του να υπαγορεύει μία πορεία μακρινή από τη δική μας πορεία. 

Πάθη και πόνος

Μοναχού Μωυσή Αγιορείτη(+)

Πάθος σημαίνει πάθημα, πτώση, υποδούλωση, ο­δύνη, άλγος. Ο πιο πονεμένος και δυστυχισμένος εί­ναι ο εμπαθής άνθρωπος. Νοσεί, αφού αγαπά τα πάθη, τα λατρεύει, τα προσκυνά, δεν τ’ αφήνει παρότι τον ταλαιπωρούν. Πρόκειται για ένα φοβερό και παθογό­νο διχασμό. Ενώ του δίνονται ευκαιρίες ν’ απεγκλωβισθεί τις απορρίπτει. Οι εμπαθείς επιλογές όμως του ανθρώπου του κοστίζουν. Οι άνθρωποι μαθαίνουν να ζουν μία μέτρια, χλιαρή και χαλαρή, μονότονη, ανια­ρή, ανολοκλήρωτη, μίζερη, κακόμοιρη, ρηχή, άχαρη ζωή. Η βίωση της άρνησης και της αποτίναξης αυτού του τρόπου ζωής αποτελεί οδυνηρή εμπειρία. Αφαι­ρείται από τον ίδιο τον άνθρωπο η δυνατότητα βιώσεως μιας αυθεντικής, καθαρής, ανυπόκριτης, τίμιας και ειλικρινούς ζωής. Είναι λυπηρό να πλανάται και να αιχμαλωτίζεται ο άνθρωπος σε αυτή την ανόητη ζωή. Να σκηνοθετεί μία αμεταμόρφωτη ζωή μέσα στην ε­μπάθεια. Σίγουρα κύριος υποκινητής είναι ο δαίμο­νας, αφού κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά όλα τα πάθη είναι δαιμονοκίνητα. Ο άνθρωπος βέβαια ε­πιλέγει μόνος του τον τρόπο αυτό ζωής. Ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα ν’ αντισταθεί, ν’ αντικρούσει τα πάθη, ν’ απελευθερωθεί. Μα δυστυχώς συχνά δεν το κάνει.

Σὲ ποιὸν νὰ δίνουμε ἐλεημοσύνη καὶ μὲ ποιὸ τρόπο;

Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κροστάνδης

Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς λέει: «Παντὶ τῷ αἰτοῦντι σοι δίδου». Αὐτὸ σημαίνει πὼς πρέπει νὰ εὐεργετοῦμε καὶ νὰ ἐλεοῦμε ὅλους, χωρὶς νὰ διακρίνουμε τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τὴν κατάστασή τους, τὸ κοινωνικὸ παρελθόν τους ἢ τὴ θρησκεία τους. Πρέπει νὰ δίνουμε τὴν ἐλεημοσύνη μας στὸν καθένα ποὺ τὴν ἔχει πραγματικὰ ἀνάγκη.

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος λέει πὼς πρέπει νὰ εἴμαστε σπλαχνικοὶ πρὸς τοὺς φτωχοὺς καὶ ἐκείνους ποὺ εἶναι δυστυχισμένοι ἀπὸ ὁποιαδήποτε αἰτία. Σὰν ἄνθρωποι πρέπει νὰ δίνουμε τὴν ἐλεημοσύνη μας στοὺς ἄλλους ἀνθρώπους, ὅποια κι ἂν εἶναι ἡ αἰτία ποὺ τοὺς κάνει νὰ ζητιανεύουν, εἴτε εἶναι χῆρες καὶ ὀρφανὰ εἴτε ἐξορίστηκαν ἀπὸ τὴν πατρίδα τους, εἴτε ὑποφέρουν ἀπὸ τὴν αὐταρχικότητα τῶν κυβερνώντων εἴτε ἀπὸ τὴ σκληρότητα τῶν προϊσταμένων, εἴτε ἀπὸ τὴν ἀπανθρωπιὰ τῶν φοροεισπρακτόρων εἴτε ἀπὸ τὴν ἀπληστία τῶν ἐχθρῶν, εἴτε ἀπὸ τὴν ἁρπαγὴ τῆς περιουσίας τους εἴτε ἀπὸ τὴν ἀπώλεια ποὺ εἶχαν λόγῳ ναυαγίου. Ὅλοι τους ἔχουν δικαίωμα καὶ μερίδιο στὴ συμπάθειά μας. 

"Η ζωή θα μπορούσε να ονομάζεται αγάπη και η αγάπη ζωή"

π. Μιχαήλ Καρδαμάκη (+)

«Ουκ έστιν τούτο ανθρώπινον, αλλ’ ο Θεός τους έρωτας τούτους εγκατέσπειρε» (Ι. Χρυσόστομος)

Χωρίς την αγάπη όλα μένουν μετέωρα και ατελείωτα. Η αγάπη είναι ο «σύνδεσμος της τελειότητας» (Κολ. 3,14), το πρώτο και έσχατο μέτρο και κριτήριο των προσώπων, των γεγονότων και των πραγμάτων.

Η ζωή θα μπορούσε να ονομάζεται αγάπη και η αγάπη ζωή. «Ο σκοπός σου είναι η ζωή και η ζωή σου είναι η αγάπη, δηλαδή ο κάθε άλλος». Ο άλλος δεν είναι η κόλασή μου, αλλά ο παράδεισός μου. Γίνεται η κόλασή μου, όταν δεν γίνομαι παράδεισός του. «Όσο απομακρυνόμαστε μεταξύ μας, τόσο απομακρυνόμαστε και από τον Θεό… και όσο ενωνόμαστε με τον πλησίον, τόσο ενωνόμαστε με το Θεό» (Αββάς Δωρόθεος). Τον Θεό «δεν μπορείς να τον συναντήσεις παρά μόνο μέσα στην αγάπη για τον άλλον, που φτάνει μέχρι το να κάνεις δικό σου τον πόνο του, γιατί, αν ο Θεός είναι αγάπη, δεν μπορεί να ζει παρά μέσα στην κατάσταση της αγάπης για τον άλλο».

Κυριακή Γ΄Λουκά :«Μή κλαῖε...»

Ὅταν συναντήθηκαν οἱ δύο πομπές, τοῦ θανάτου ἀπό τήν μία καί τῆς ζωῆς ἀπό τήν ἄλλη, ἐκεῖνο πού ἐκίνησε τόν Χριστό νά ἀναστήσει τόν υἱό τῆς χήρας ἦταν τό γεγονός ὅτι «ἐσπλαχνίσθη ἐπ’αὐτήν». Αὐτή τήν φορά κανείς δέν τόν προσκάλεσε παρά μόνο ἡ εὐσπλαχνία του.

Ὁ Χριστός εἶναι ἡ ζωή. Τό ἐδήλωσε ὁ ἴδιος: «ἐγώ εἰμί ἡ ὁδός, ἡ ἀλήθεια καί ἡ ζωή». Για νά ζήσει κανείς γιά πάντα πρέπει νά ἑνωθεῖ μαζύ του. Μερικές φορές ἐδάκρυσε στήν διάρκεια τῆς ἐπίγειας διακονίας του. Ἀπεκάλυψε ἔτσι τήν ἀγάπη του γιά τό γένος μας.

Ἐδάκρυσε γιά τόν φίλο του Λάζαρο, γιά τήν Καπερναούμ, γιά τά Ἰεροσόλυμα. Σήμερα εἶπε στήν χήρα «μήν κλαῖε!». Σέ κάθε ἕνα ἀπό ἐμᾶς λέγει «μήν κλαῖε, ἐγώ εἶμαι γιά σένα». Ἡ ὅλη διακονία τοῦ Χριστοῦ στόν κόσμο εἶναι ἡ ἀπόδειξη τῆς ἀγάπης του. Εἶναι θαυμαστό ὅτι παρά τήν ἀναξιότητά μας ὁ Κύριος μᾶς ἀγαπᾶ. Ἡ ἀγάπη του δέν ἔχει σχέση μέ τήν ἀναμαρτησία μας, ὁ Κύριος ἀφήνει τά ἑνενήντα ἑννέα πρόβατα στήν στάνη του (τήν Ἐκκλησία) καί ἀναζητᾶ τό ἀπολωλός. Γιά τόν λόγο αὐτό ἡ Ἐκκλησία προσεύχεται στόν Χριστό πού εἶναι «ὁ τούς δικαίους ἀγαπῶν καί τούς ἁμαρτωλούς ἐλεῶν». Εἶναι σχεδόν ἀνεξιχνίαστο γιατί ὁ Θεός μᾶς ἀγαπᾶ «μανικῶς» καί ἐργάζεται τήν σωτηρία μας, μέχρι νά ἀνακαλύψουμε ὅτι αὐτό πού μᾶς τρέφει εἶναι ἡ ἀγάπη του καί ὄχι τό ψωμί, ἀκόμη κι ὅταν ἐμεῖς ἀμελοῦμε τά σωτηριώδη.

Αγιασμός - Έναρξη Κατηχητικών 2016-17

Δελτίο τύπου Ι. Πανηγύρεως Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης 1 - 2 Οκτωβρίου 2016

Με λαμπρότητα και μεγαλοπρέπεια εορτάσθηκε το Παρεκκλήσιο των Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης στον Ι. Ναό μας, παρουσία πλήθους ευσεβών χριστιανών.

Την Παρασκευή 30 Σεπτεμβρίου έγινε η πάνδημος Υποδοχή και Ενθρόνισις της Ι. Εικόνος Παναγίας  Σουμελά στον Ι. Ναό μας. Στον Μ. Πανηγυρικό Εσπερινό που ακολούθησε, χοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ.κ. Σεραφείμ.

Το Σάββατο 1 Οκτωβρίου τελέσθηκε ο Μ. Πανηγυρικός Εσπερινός των Αγίων Κυπριανού & Ιουστίνης όπου χοροστάτησε ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Μοζαμβίκης κ.κ. Χρυσόστομος και εν συνεχεία πραγματοποιήθηκε η λιτάνευσις της Ι. Εικόνος της Παναγίας  Σουμελά, της Ι. Εικόνος των Αγίων μαζί με τα χαριτόβρυτα Ι. Λείψανα Αυτών. Στο τέλος της περιφοράς έγινε η αρτοκλασία μπροστά από το Ι. Παρεκκλήσιο των Αγίων Κυπριανού & Ιουστίνης και ακολούθησε ποντιακό γλέντι.

Φωτογραφικά στιγμιότυπα από τον Εορτασμό του Ι. Παρεκκλησίου Αγίων Κυπριανού & Ιουστίνης

Στιγμιότυπα από την Υποδοχή - Ενθρόνιση της Ι. Εικόνος Παναγίας Σουμελά στο Ναό μας

Romfea.gr | Βαγγέλης Καρπαθάκης

Παρουσία πλήθους πιστών πραγματαοποιήθηκε σήμερα, Παρασκευή 30 Σεπτεμβρίου 2016 η υποδοχή της Ιεράς Εικόνας της Παναγιάς Σουμελά (αντίγραφο) στην Δραπετσώνα, το οποίο κατασκευάστηκε κατόπιν δωρεάς του κ. Δημήτρη Μελισαννίδη.

Η Ιερά Εικόνα συνοδευόταν από οχήματα της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας, του Λιμενικού Σώματος και μηχανής της Ελληνικής Αστυνομίας όπου και παραδώθηκε στον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ, παρουσία του Πρωτοσύγκελου της Ιεράς Μητροπόλεως Αρχιμ. Νύφων Καπογιάννη, του Προϊστάμενου του Ιερού Ναού Αγίου Παντελεήμονος π. Γεωργίου Θεοδωρόπουλου, και κληρικών της Ιεράς Μητροπόλεως.

Στην συνέχεια εκπρόσωποι ποντιακού συλλόγου απέδωσαν τιμές στην Ιερά Εικόνα της Παναγίας και Προστάτιδας των Ποντίων.

Στην υποδοχή παρέστησαν ακόμη η μπάντα του Δήμου Πειραιώς, οι Σύλλογοι Ποντίων: Μεταμόρφωσης, Νικαίας, Περάματος, Κορυδαλλού - Δραπετσώνας και Περιστερίου, τμήμα Προσκόπων της περιοχής καθώς και κοπέλες με παραδοσιακές Ποντιακές στολές.

Κατά την υποδοχή τελέστηκε δέηση σε εξέδρα που είχε διαμορφωθεί για τον λόγο αυτό, ενώ στην συνέχεια ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς μεταξύ άλλων ανέφερε: "Η Ιερά Εικόνα είναι δωρεά από το γνήσιο τέκνο του Πόντου κ. Δημήτρη Μελισαννίδη εις μνήμη του πατρός του Ζώρα''.

''Έτσι και η Ιερά Μητρόπολης προσφέρει αυτήν την Ιερά Εικόνα στα τέκνα της τα οποία ζούνε και αντλούνε δύναμη, χάρη, ευλογία, αλλά και για να θυμούνται την θυσία του ποντιακού πληθυσμού και να την μεταλαμπαδεύουν στις νέες γενιές'' συμπλήρωσε ο Σεβασμιώτατος.

Στην συνέχεια ο κ. Σεραφείμ αναφέρθηκε στην ανάγκη της μεταλαμπάδευσης της ιστορίας μας στους νέους λέγοντας χαρακτηριστικά: "Η Εκκλησία επιμένει και θα επιμένει πάντοτε, ότι δεν είναι ορθόν, πρέπον οι Έλληνες να λησμονούν την ιστορία τους, να αρνούνται τα μαρτύρια των Πατέρων τους, να αποδέχονται μία δήθεν πολυπολιτισμικότητα η οποία επιδιώκει την ομογενοποιήση και την καταδολίευση της ελευθερίας τους".

''Γι' αυτό η Εκκλησία εναντιώνεται σε σχεδιασμούς ασταθών ανθρώπων οι οποίοι θέλουν να μεταλλάξουν το Θρησκευτικό μας φρόνημα, το Ορθόδοξο μας φρόνημα, την κοινωνία μας με τους Αγίους, με τους Μάρτυρες μας, θέλουν να μεταλλάξουν τους νέους μας σε πρόσωπα απρόσωπα σε νέους αδύναμους'' τόνισε σε άλλο σημείο ο Μητροπολίτης Πειραιώς.

Στην συνέχεια ο Μητροπολίτης Πειραιώς υπογράμμισε: ''Θέλουν με την πολιτική τους βούληση να μην μεταλαμπαδέυονται τα ζώπυρα του Γένους στις επόμενες γενιές, για να έχουμε μία μάζα απρόσωπη. Δεν είναι ύβρις λοιπόν προς τις τριακόσιες πενήντα τρείς χιλιάδες όπου σφαγιάσθηκαν, κατακρεουργήθηκαν και απογχονίστηκαν, να μαθαίνουν οι επίγονοι, τα παιδιά μας δηλαδή, τα ενενήντα εννέα δήθεν ονόματα όπως τα λένε του Αλλάχ;''

Κλείνοντας ο Σεβασμιώτατος σημείωσε: ''Υψώνοντας σήμερα την Παναγιά μας, την Παναγιά την Σουμελά, την κυρά του Πόντου υψώνουμε με αγάπη, με πίστη την καρδιά μας, τους μάρτυρες μας τους Αγίους μας, χωρίς άρνηση της ετερότητας, αλλά πάντοτε με αποδοχή του άλλου όποιος και αν είναι, και πάντα με σεβασμό και τιμή στους αγώνες των πατέρων μας και την ιστορία μας γιατί αν χάσουμε την ιστορία χάσαμε και την ύπαρξη μας''.

Επίσης ο Σεβασμιώτατος ευχαρίστησε τους συλλόγους των Ποντίων οι οποίοι έτρεξαν για να τιμήσουν την Μάνα τους, την Μάνα όλων μας, την Κυρία Σουμελά αλλά και την μπάντα του Δήμου, τον ευαγή κλήρο, τους τοπικούς άρχοντες, όλους όσους συνέβαλαν στην πάνδημη υποδοχή της Παναγιάς της Αθηνιώτισσας που έγινε μάνα του ποντιακού πληθυσμού και όπου σήμερα αντίγραφο της Σεβασμίας Εικόνας της ενθρονίζεται στην πόλη της Δραπετσώνας για να είναι το υπέρτατο αιώνιο ορόσημο της κοινωνίας μας με τον Θεό και τον ανθρωπο.

Να αναφερθεί ότι στην συνέχεια, ακούστηκε ο Εθνικός Ύμνος και ακολούθως μεταφέρθηκε με πομπή η Εικόνα της Παναγιάς Σουμελά στον Ιερό Ναό του Αγίου Παντελεήμονος, Πολιούχου Δραπετσώνας όπου και τοποθετήθηκε σε ειδικό προσκυνητάρι προς ευλογία και προσκύνηση των πιστών.

Να σημειωθεί ότι μετά την τοποθέτηση της Ιεράς Εικόνας τελέστηκε Δοξολογία χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ.Σεραφείμ και στην συνέχεια Πανηγυρικός Αρχιερατικός Εσπερινός.

Τέλος στον Εσπερινό παρευρέθηκαν οι Βουλευτής του Σύριζα κ. Νίνα Κασιμάτη, ο Εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας κ. Κωνσταντίνος Κατσαφάδος, ο Πρόεδρος της ένωσης καταναλωτών κ. Σηφάκης Μιχάλης, ο Δήμαρχος κ. Χρήστος Βρεττάκος, μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου καθώς και πλήθος κόσμου.