Η ιστορία του λειψάνου του Αγίου Σπυρίδωνα.

Ο Άγιος Σπυρίδων μετά από πολυετή ευάρεστη διακονία, αφού, ως άλλος Ιώβ, έζησε «ἄμεμπτος, δίκαιος, ἀληθινὸς, θεοσεβής, ἀπεχόμενος ἀπὸ παντὸς πονηροῦ πράγματος» (2). Και αφού από της ζωής αυτής, έδωκε τα δείγματα της αγιότητας δια της θαυματουργίας, παρέδωσε την αγία ψυχή του εις τον Κύριο, πει το έτος 348, στην Κύπρο (3) 

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΛΕΙΨΑΝΟΥ 

Μετά τον θάνατο του ιερού Σπυρίδωνα, το σεπτό λείψανο του διατηρήθηκε ακέραιο, μέχρι δε σήμερα διατηρείται, δια της χάριτος του Παντοδύναμου Θεού και αποτελεί αστείρευτη πηγή θαυμάτων δια των οποίων δοξάζεται ο άγιος Θεός, τιμάται δε ο Σπυρίδων.

Ο άθεος πού ανα-γνώρισε Το Θεό.

Τον Απρίλιο του 2010 απεβίωσε σε ηλικία 87 ετών o διάσημος Άγγλος φιλόσοφος Antony Flew.(11 February 1923 – 8 April 2010). 

Ο Flew, γιός μεθοδιστή ιερέα, καθιερώθηκε σαν άθεος διανοητής μετά από μία σύντομη ομιλία του στη Σωκρατική λέσχη του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης κατά τα μέσα του 1950, με τίτλο «Θεολογία και έλεγχος του εσφαλμένου» (Theology and Falsification).

Πολλοί είπαν ότι ή ομιλία αυτή ήταν ακατανίκητη απόδειξη της μη ύπαρξης Θεού. 

 Έκτοτε έγραψε πολλά βιβλία, όπως ή ηθική της εξέλιξης, ψυχικά φαινόμενα κλπ. Επιβλήθηκε όμως κυρίως με τα βιβλία του περί μη ύπαρξης του Θεού...

Αντιμέτωποι τής σύγχρονης πνευματικής κρίσης

Στις ημέρες μας το ερώτημα για το ποιος είναι ο κύριος σκοπός της ζωής ακούγεται αδιάφορα,σ’ έναν κόσμο που δεν ενδιαφέρεται για την ουσία, την αλήθεια και την αξία των πραγμάτων.Δυστυχώς πολύς κόσμος δεν γνωρίζει γιατί ζει ακριβώς.

Ζούμε εδώ και καιρό μία κατάρρευση των αξιών της ζωής. Πρόκειται για μια σοβαρή κρίση, όχι τόσο οικονομική, κοινωνική ή πολιτισμική αλλά κύρια πνευματική. Ό,τι επί αιώνες κατακτήθηκε, υβρίζεται, χλευάζεται, ποδοπατιέται...

Καμία συγκίνηση, κανένα αίσθημα , κανένας σεβασμός για ό,τι το ιερό. 

Το ιερό λείψανο της Αγίας Άννας στο Άγιο Όρος και η ιστορία του.

Πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου

Η Σκήτη της Αγίας Άννης βρίσκεται κοντά στη Μονή Αγίου Παύλου και κατοικείται από Έλληνες μοναχούς, οι οποίοι ακολουθούν τον ιδιόρρυθμο βίο. Το κυριακό χτίστηκε το 1752 και τοιχογραφήθηκε λίγο αργότερα. Κατά την παράδοση, τα υλικά για την ανοικοδόμηση του ναού μετέφεραν οι ίδιοι οι μοναχοί, χωρίς να χρησιμοποιήσουν ζώο ή άλλο μεταφορικό μέσο, σε ένδειξη ιδιαίτερης τιμής στην Αγία Άννας

Στο Κυριακό της Σκήτης της Αγίας Άννας στο Άγιο Όρος φυλάσσεται, σαν πολύτιμος θησαυρός, τμήμα του αριστερού ποδιού της Αγίας.

Για το ιερό αυτό λείψανο  υπάρχουν οι εξής πληροφορίες στον Κώδικα  3 της Σκήτης.

Eleni Karaindrou - The Weeping Meadow

Η νύχτα της Αγίας Άννας

Ξημέρωνε της Αγίας Αννης. Ενα ξεροβόρι μας έκανε να σηκώσουμε τον γιακά.Η αγρυπνία άρχιζε στις δέκα...

Μπαίνοντας στην εκκλησία κατάλαβαμε το διαφορετικό....Κατέβηκαν οι γιακάδες, ξεκουμπώθηκαν πανωφόρια και καρδιές, ζεστάθηκαν τα παγωμένα μέλη, αόρατος κυκλοφορούσε ο Παπαδιαμάντης -ευτυχής που μπορούσε να ξαναγράψει- άγιοι μπαινόβγαιναν αθέατοι -ένιωθες την ελαφρά αύρα του ερχομού τους-, ταπεινές οι φωνές των ψαλτάδων, ανθοστόλιστες οι εικόνες, το λείψανο του Αγ. Ρηγίνου ασφάλεια της νύχτας, ο παπα Μιχάλης στο ψαλτήρι εγγύηση ότι όλα θα είναι σεβαστικά και παπαδιαμαντικής υφής, το σκοτάδι σπλαχνικό, το λιγοστό φως ευγενικό, σκυμένα κεφάλια, χέρια δεμένα μπροστά σε εκούσια υποταγή έρωτος προς το θείον και οι άγιοι να ανεβοκατεβαίνουν από τα εικονίσματα, άλλος στο Χερουβικό, άλλος στο Ευαγγέλιο, άλλος στο Κοινωνικό για να χαιδέψουν τα ανθρώπινα και να τα απαλύνουν σε μετάνοια και κατάνυξη. 

Η θαυματουργή Χάρη της Αγίας Άννας στο Βόρι Προικονήσου

• Ἦταν στὰ 1900 ποὺ συνέβη τὸ γεγονός. Ἡ σύζυγος τοῦ Αὐγερινοῦ Βουτσᾶ Ἀγλαΐα, τὸ γένος Ἀλεξίου Σκαμνᾶ ἀπὸ τὴν Ἀρτάκη, βρέθηκε βαριὰ ἄρρωστη. Οἱ Γιατροὶ δὲν εὕρισκαν καμιὰ ἀρρώστεια. Τότε ἡ μητέρα της, ποὺ εἶχε πίστη στὴ θαυματουργὸ χάρη τῆς Ἁγίας Ἄννας, τὴν ἔφερε στὸ προσκύνημά της στὸ Βόρι. Ἔμεινε ἐκεῖ ἐπὶ 40 ἡμέρες, μὲ νηστεία καὶ προσευχή. Ὁ ἱερεὺς ἔκανε ἐξορκισμούς. Τὴν ὥρα τοῦ ἁγιασμοῦ συνειθιζόταν νὰ κρατᾷ ὁ ἄρρωστος τὴν εἰκόνα στὴν ἀγκαλιά του. Αὐτὸ ἔκανε καὶ ἡ ἄρρωστη Ἀγλαΐα. Τὴν τελευταία ἡμέρα, κατὰ τὴ ὥρα τοῦ ἁγιασμοῦ, ἡ εἰκόνα ποὺ κρατοῦσε στὴν ἀγκαλιά της τὴν πῆρε μὲ μιὰ ἀόρατη δύναμη καὶ τὴν πῆγε στὴ θάλασσα. Ἐκεῖ τὴ βούτηξε τρεῖς φορὲς μέσα στὸ νερό. Μετὰ ἀπ᾿ αὐτὸ ἔκανε ἐμετὸ καὶ ὕστερα ἔνιωσε θεραπευμένη. Ἀπὸ τότε ἔζησε μὲ ὑγεία καὶ πέθανε στὸ Αἴγιο σὲ ἡλικία 95 χρονῶν.

Απογευματινή ομιλία στον Ι. Ναό μας

Το Σάββατο 7/12/13 και ώρα 17:00 

θα έχουμε τη χαρά και την ευλογία

να υποδεχθούμε στον Ι. Ναό μας 

τον π. Νεκτάριο Βιτάλη

από την Καμάριζα Λαυρίου,

ο οποίος θα τελέσει 

την ακολουθία του Εσπερινού 

και θα κηρύξει το θείο λόγο.

Η Εκκλησία έχει σκοπό να κάνει τον άνθρωπο ιερό λείψανο

Σκέφτηκα, λοιπόν, νὰ σᾶς πῶ λίγα πράγµατα γύρω ἀπὸ τὴν ἀξία τῶν ἱερῶν λειψάνων. Τὸ ἐρώτηµα εἶναι: γιατί ἐµεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι ἀγαπᾶµε πάρα πολὺ τὰ ἱερὰ λείψανα; Ὑπάρχουν βαθύτατοι λόγοι ποὺ δείχνουν ὅτι τὰ ἱερὰ λείψανα τὰ ἀγαπᾶµε γιατί ἐκφράζουν τὴν θεολογία τῆς Ἐκκλησίας µας.

Γιατί δεν μας σκανδαλίζει το χαστούκι του αγίου Νικολάου.

To χαστούκι του αγίου Νικολάου, πού κατά τα άλλα υπήρξε κανόνας πίστεως ακριβής και εικονα αληθινοτάτη της πραότητος, στον αιρεσιάρχη και βλάσφημο Άρειο, είναι γεγονός πού σκανδαλίζει πιστούς και απίστους. 

Το δίδαγμα της πεταλούδας

“Μια ημέρα, ένα μικρό άνοιγμα εμφανίστηκε σε ένα κουκούλι, ένας άντρας κάθισε και παρακολουθούσε την πεταλούδα για ώρες καθώς πάλευε για να περάσει το σώμα της μέσα από την μικρή οπή.

Τότε, φάνηκε σαν να είχε σταματήσει κάθε προσπάθεια. Έμοιαζε σαν να είχε προχωρήσει όσο μπορούσε και να μην μπορούσε να πάει παραπέρα. Τότε ο άντρας αποφάσισε να βοηθήσει την πεταλούδα, πήρε ένα ψαλίδι και άνοιξε το κουκούλι.

Βίος Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου

Καταγωγή και παιδική ηλικία

Στο χωριό Μουταλάσκη, κοντά στην Καισαρεία της Καππαδοκίας, κατά το έτος 439 έφεραν στο φως της ζωής τον Σάββα, οι «χριστιανοί και ευγενέστατοι» γονείς του Ιωάννης και Σοφία, που διακρίνονταν για την ευσέβειά τους. Ήταν μόλις πέντε χρονών, όταν οι γονείς του μετοίκησαν στην Αλεξάνδρεια, αφήνοντας το γιο τους στο θειο του Ερμεία, φοβούμενοι «το μήκος της οδού». Επειδή όμως η γυναίκα του Ερμεία ήταν δύστροπη και στενοχωρούσε με τη συμπεριφορά της το παιδί, ο θειος το έδωσε στον αδελφό του Γρηγόριο, στο σπίτι του οποίου βρήκε σχετική ηρεμία, παρόλο που οι δύο θείοι δεν έπαυσαν να φιλονικούν μεταξύ τους, για το ποιος «είναι κύριος αυτού», επειδή υπέβλεπαν 

την αξιόλογη περιουσία που είχαν αφήσει στον Σάββα οι γονείς του στη Μουταλάσκη.

Θαυμαστή εμφάνιση και μεγάλο θαύμα του Αγίου Γέροντος Πορφυρίου.

Στο βιβλίο ”Ταξιδεύοντας στα τείχη της πόλης” η μοναχή Πορφυρία αναφέρει μία θαυμαστή εμφάνιση και ένα μεγάλο θαύμα του μακαριστού γέροντος Πορφυρίου που αποδεικνύουν ότι η ζωή συνεχίζεται μετά θάνατον και διδάσκουν ότι ποτέ δεν πρέπει να χάνουμε την ελπίδα, διότι ο Θεός είναι Πανάγαθος και Παντοδύναμος.

Τζιχαντιστές αντάρτες απήγαγαν 12 μοναχές από τη μονή της Αγίας Θέκλας στη Μααλούλα

Δώδεκα ελληνορθόδοξες μοναχές απήχθησαν από τη μονή όπου διέμεναν, στο ιστορικό κέντρο της χριστιανικής πόλης Μααλούλα, μετά την κατάληψή της, τη νύχτα της Κυριακής προς την Δευτέρα, από Σύρους αντάρτες, μετέδωσε το Ραδιόφωνο του Βατικανού.

Ο νούντσιος (σ.σ. πρεσβευτής) της Αγίας Έδρας στη Συρία, Μάριο Ζενάρι, δήλωσε ότι πρόκειται για "δώδεκα αδελφές από τη Συρία και τον Λίβανο".

“Ούτε καλύτερος, ούτε χειρότερος… απλά διαφορετικός!!!”

«Γεια σας, παιδιά. Μια τέτοια μέρα, έχω να σας πω πόσο χαίρομαι που υπάρχετε. Εχω τους λόγους μου που το λέω. Ο κυριότερος είναι ότι δεν οδηγείτε αυτοκίνητα και μηχανές. Έτσι δεν τα παρκάρετε στα πεζοδρόμια και στις θέσεις που είναι για τους αναπήρους. Δεν κλείνετε τις ράμπες πρόσβασης των διαβάσεων. Εσείς οδηγείτε τα ποδήλατά σας και προσέχετε τον εαυτό σας και τους άλλους πεζούς. Βοηθάτε πρόθυμα, όποιον έχει πρόβλημα και ζητάει τη βοήθεια σας. Αν ξεχαστείτε και ενοχλήσετε, ζητάτε συγνώμη και κάνετε χώρο για να περάσει κάποιος. Το καλύτερο απ’ όλα, αυτό που ζεσταίνει την καρδιά, είναι ότι θυμίζετε στους μεγάλους να σέβονται το αναπηρικό σήμα όπου το δουν. Δεν με κοιτάτε με περιέργεια και οίκτο όταν με βλέπετε να περνώ με το αναπηρικό αμαξίδιο, τις πατερίτσες μου ή το λευκό μου μπαστούνι. Δεν με κοροϊδεύετε, όταν συνεννοούμαι στη νοηματική γλώσσα, γιατί δεν μπορώ να μιλήσω. Με αντιμετωπίζετε σα να είμαι ένας από σας. Ετσι πρέπει. Δεν είμαι εξωγήινος. Είμαι απλά ένας ανάπηρος άνθρωπος. Μόνο, που δεν μπορούν να το καταλάβουν οι μεγάλοι. Γι’ αυτό απευθύνομαι σε εσάς.»