Κυριακή μετά την Ύψωση

 

Αρχ. Ιωήλ Κωνστάνταρου

 

Υπάρχει μια λανθασμένη ιδέα, μια πλάνη, ότι η Χριστιανική ζωή είναι λίγο έως πολύ μια αμέλεια, μια ραστώνη, μια «ησυχία», όπου ο άνθρωπος δεν ενδιαφέρεται για κανένα πράγμα και τίποτε δεν τον ανησυχεί. Και ναι μεν, η σωστή έννοια της ησυχίας, ο ορθόδοξος δηλαδή ησυχασμός, είναι ό,τι υψηλότερο μπορεί να κατορθώσει ο άνθρωπος με τη χάρη του Θεού.

 

Όμως, η «ησυχία» την οποία εννοούν οι άνθρωποι, είναι το άκρως αντίθετο με την ζωή την χριστιανική, η οποία βεβαίως είναι ζωή αγώνα και πάλης κατά του διαβόλου, του κόσμου και κυρίως του κακού εαυτού μας. Αυτό ακριβώς βλέπουμε και στο αποστολικό ανάγνωσμα της Κυριακής μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού που θα ακούσουμε στη θεία λειτουργία.

 

Αγώνισμα λοιπόν η γνησια χριστιανική ζωή. Αγώνισμα και μάλιστα το πρώτο απ' όλα. Αλλά ποιά είναι η έννοια και το περιεχόμενο του αγωνίσματος τούτου;...

Στην απάρνηση του κόσμου, με ότι αυτό συνεπάγεται. Εννοείται πως όταν γίνεται λόγος περί κόσμου, εννοούμε τον μακρά του Θεού κόσμο. Τους ανθρώπους αυτούς δηλαδή οι οποίοι είτε θεωρητικώς, είτε πρακτικώς έχουν αρνηθεί τη ζωή του Χριστού. Αυτός είναι ο κόσμος. Ο κόσμος ο αμαρτωλός. Ο κόσμος που δεν ανέχεται καν την αλήθεια και προτιμά το ψεύδος. Που επιμένει να ζει στο σκότος της απιστίας και στη φθορά του κακού. Οι άνθρωποι που έχουν αρνηθεί το φως και βρίσκονται μέσα στο σκότος. Αυτοί που εμπνέονται από τον εχθρό διάβολο και ζητούν να παρασύρουν και τους άλλους στη δική τους φθορά και στη δική τους απώλεια. Αυτού λοιπόν του κόσμου η απάρνησις αποτελεί το αγώνισμα για το οποίο κάνουμε λόγο.

 

Φυσικά, όσο και αν φαίνεται δύσκολο, δεν είναι ακατόρθωτο.Και όσο κι αν φαίνεται εύκολο, έχει τις δυσκολίες του.

 

Πράγματι, δεν είναι μικρό πράγμα να απαρνηθείς πρόσωπα που μπορεί να είναι γνωστοί, φίλοι ή ακόμα κα συγγενείς και μάλιστα στενοί συγγενείς. 'Ερχονται όμως κάποτε και αυτές οι στιγμές στη ζωή μας, που πιστός χριστιανός, καλείται να φθάσει στα«όριά» του, και να επιλέξει μεταξύ του φωτός και του σκότους, όχι απλώς σε θεωρητικό επίπεδο αλλά και σ' αυτά τα πρόσωπα. Όχι βεβαίως ότι θα επιτρέψει ποτέ το μίσος να εισχωρήσει μέσα στους μυστικούς θαλάμους της καρδιάς. Αυτό ουδέποτε επιτρέπεται να συμβεί. Διότι, εάν, αλλοίμονο παρατηρηθεί τέτοια ζοφερή κατάσταση, τότε αυτομάτως ο άνθρωπος εξέρχεται από τα όρια της χάριτος και από τα πλαίσια της ανθρωπιάς.

 

Ήδη όμως, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα κομβικό σημείο της πνευματικής μας ζωής. Τώρα καλούμαστε να εμβαθύνουμε τόσο στο τι χειρισμοί θα πρέπει να γίνονται ώστε και την πνευματικότητα να διασφαλίσουμε, αλλά και τις ακραίες καταστάσεις που βγάζουν από την όμορφη ισορροπία της πνευματικής ζωής,να αποφύγουμε.

 

Τονίστηκε ότι η αποκοπή μας από τον μακράν του Θεού κόσμο,δεν μπορεί σε καμμία των περιπτώσεων να εισέρχεται στα όρια της κακίας και του μίσους, ούτε βεβαίως μπορεί να γίνεται λόγος για κάποιον τοπικό χωρισμό. Όχι, ο διαχωρισμός είναι, πρέπει να είναι τροπικός και ταυτοχρόνως γεμάτος αγάπη, προσδοκώντας στην δική μας σταθεροποίηση και πνευματική προκοπή, όσο και στην βοήθεια του πλησίον, του φίλου, του αδελφού...

 

Ακόμα και στις περιπτώσεις της μοναχικής φυγής και του ευλογημένου ησυχασμού, των αποχωρισμό θα πρέπεινα τον βλέπουμε μέσα στα πλαίσια της τροπικής κυρίως διαφοροποιήσεως, καθότι, ούχ ο τόπος αλλ' ο τρόπος είναι αυτός βασικά που προσελκύει την χάρη του Θεού και λειτουργεί ως πολλάπλασιαστής των χαρισμάτων και προπαντός της αγάπης.

 

Πάνω απ' όλα βεβαίως χρειάζεται η αρετή της διακρίσεως. Διακρίσεως που εδράζεται στην αγάπη του Θεού και στην ωφέλεια των αδερφών. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι, όταν ο Απόστολος Παύλος κάνει λόγο για αποκοπή,αυτό γίνεται μέσα σε έμπονη αγάπη και σε λεπτότατη πνευματική μέριμνα, που προσδοκά τα θετικά αποτελέσματα της χάριτος σε συνεργασία με την ελεύθερη διάθεση και βούληση του ανθρώπου.

 

Θ' αποτελούσε όμως μεγάλη παράλειψη, εάν δεν τονίζαμε και τον μεγάλο αγώνα που θα πρέπει να έχει προηγηθεί, αλλά και να συνεχίζεται ισοβίως. Όσον αφορά την σταύρωση της σαρκός.

 

Τι είναι σάρκα; Είναι ο «παλαιός άνθρωπος» όπως τον ονομάζει το Πνεύμα το Άγιον διά του Αποστόλου των Εθνών. Είναι ο αμαρτωλός, ο κακός εαυτός μας τον οποίο, χωρίς κανένα δισταγμό μας καλεί ο Χριστός να τον απαρνηθούμε.

 

Άλλο τεράστιο αγώνισμα και αυτό που το κατανοούν μόνο όσοι έχουν περάσει από το στάδιο αυτό και συνεχίζουν να αγωνίζονται συνειδητά. Να υποστηρίξουμε ότι ο αγώνας αυτός εναντίον του εαυτού μας είναι περισσότερο οδυνηρός και από τον αγώνα εναντίον του κακού κόσμου, αλλά και αυτού του ορκισμένου μας εχθρού; Τούτο αδελφοί μου είναι το μόνο βέβαιο και οφείλουμε εν ταπεινώσει να παραδεχθούμε ότι εάν αρνηθούμε να τα βάλουμε μαζί του, δηλ. με την ροπή προς το κακό που έχει η ύπαρξή μας, τότε δεν μπορεί να γίνεται λόγος για ζωή του Σταυρού, πολύ δε περισσότερο για ζωή του Χριστού και για ζωή της Αναστάσεως.

 

Και ακριβώς στην έκφανση αυτή του αγώνος, στην πνευματική και ουράνια νίκη, έρχεται ο φλογερός Απόστολος και τονίζει τον μοναδικό λόγο«ζω δε ουκέτι εγώ, ζει δε εν εμοί Χριστός».

 

Άραγε μπορεί να φανταστεί ο άνθρωπος μεγαλύτερο θαύμα και μεγαλύτερη χαρά και ευτυχία από αυτή; Να ζει ο πιστός όπως έζησε ο Χριστός με ουράνια αρετή και αγιότητα. Να ζεις αδελφέ μου με πλήρη ειρήνη και μακαριότητα.Η ζωή του θεανθρώπου Ιησού να γίνεται δική σου ζωή. Το φως του Χριστού να απαστράπτει και να καταυγάζει ολόκληρη την ύπαρξή μας. Την ψυχή μα και αυτό το σώμα, όπως το έζησαν οι Απόστολοι και όπως το βίωσαν και συνεχίζουν φυσικά να το βιώνουν οι Άγιοι της κάθε εποχής. Τα εκλεκτά αυτά τέκνα του Θεού και τα αγαπημένα μας αδέλφια τα οποία πονούν για τις πτώσεις μας και χαίρονται για τη μετάνοιά μας.

 

Πόσο αλήθεια μας απελευθερώνει ο Σταυρός του Χριστού! Πόσο ο άνθρωπος γίνεται όντως άνθρωπος όταν προσβλέπει το Θεάνθρωπο επάνω στο σταυρό! Και πόσο ο πόνος μας ανακουφίζεται όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με τον δικό του πόνο. Μα και πόσο ενθουσιάζει την καρδιά μας η αλήθεια όταν καλούμαστε εμείς οι ίδιοι με τον καθημερινό μας αγώνα να λιτανεύουμε το σταυρό μας...

 

Ναι, ο σταυρός του Χριστού, με ότι συμπεριλαμβάνει το τίμιο αυτό σχήμα, ως τρόπο ζωής, κάνει τον πιστό να ζει μια αυθεντική ζωή. Να είναι αναγεννημένος, ειρηνικός, πνευματικός, με ένοικο αυτόν τον Κύριο Ιησού Χριστό!

 

Επομένως, αδελφοί μου, ας αναλάβουμε ο καθένας το αγώνισμά του και ας είμαστε βέβαιοι ότι τελικώς ο ίδιος ο εσταυρωμένος Κύριος της δόξης θα μας χαρίσει τη νίκη!

 

 

Πηγή:http://adontes.blogspot.gr/2012/09/blog-post_7513.html

Η υψωση του τιμίου Σταυρού

 

Προσεγγίσεις στην εορτή

Πάνω στο ξύλο του Σταυρού ο Χριστός θριάμβευσε εναντίον του διαβόλου. Διά του Σταυρού ήρθε η σωτηρία σε ολόκληρο το ανθρώπινο γένος.

Προσκυνάμε το σημείο του Σταυρού γιατί είναι εικόνα του Εσταυρωμένου Χριστού.

Η ζωή της Εκκλησίας στηρίζεται πάνω στον Σταυρό.

Τα μυστήρια της Εκκλησίας, το κέντρο της πνευματικής ζωής, γίνονται με την ενέργεια του Σταυρού. Ο ιερέας ευλογεί σταυροειδώς το νερό της κολυμβήθρας. Μας χρίει σταυροειδώς με το Άγιο Μύρο. Μετέχουμε του Σταυρού του Χριστού με την Θ. Ευχαριστία και το Βάπτισμα. Ο ιερέας παρακαλεί τον Θεό Πατέρα να στείλει το Άγιο Πνεύμα και να μεταβάλει το ψωμί και το κρασί σε Σώμα και Αίμα Χριστού, σφραγίζοντάς τα με το σημείο του Σταυρού.

Όλη η ζωή του Χριστιανού είναι σταυρική. Ο Χριστός καλεί όσους θέλουν να άρουν τον σταυρό τους, δηλαδή είτε –σε καιρό διωγμών- να μαρτυρήσουν για τον Χριστό είτε –σε καιρό ειρήνης- να αγωνίζεται να ζήσει την ζωή της ευσέβειας, σταυρώνοντας τα πάθη και τις επιθυμίες του.

Ο Χριστός με την Σταύρωσή Του συμφιλίωσε τον άνθρωπο και όλη τη δημιουργία μεταξύ τους και με τον Θεό. Ο Σταυρός αποτελείται από δύο κεραίες: μία κάθετη και μία οριζόντια. Η κάθετη υποδηλώνει την κάθετη συμφιλίωση, δηλ. των ανθρώπων με τον Θεό. Η οριζόντια κεραία αναφέρεται στην συμφιλίωση των ανθρώπων μεταξύ τους και με όλη τη δημιουργία.
Το σημείο του Σταυρού είναι το ανίκητο όπλο κάθε Χριστιανού!

Το σημείο του Σταυρού

Πριν από είκοσι αιώνες ο σταυρός ήταν όργανο ατιμωτικής τιμωρίας και φρικτού θανάτου. Οι Ρωμαίοι καταδίκαζαν στην ποινή της σταυρώσεως τους πιο μεγάλους εγκληματίες.

Σήμερα ο σταυρός κυριαρχεί σ' ολόκληρη τη ζωή των πιστών, σ' ολόκληρη τη ζωή της Εκκλησίας μας, σαν όργανο θυσίας, σωτηρίας, χαράς, αγιασμού και χάριτος. Όπως γράφει ο ιερός Χρυσόστομος, "αυτό το καταραμένο και αποτρόπαιο σύμβολο της χειρότερης τιμωρίας, τώρα έχει γίνει ποθητό και αξιαγάπητο". Παντού το βλέπεις. "Στην αγία Τράπεζα, στις χειροτονίες των Ιερέων, στη θεία Λειτουργία, στα σπίτια, στις αγορές' στις ερημιές και στους δρόμους' στις θάλασσες, στα πλοία και στα νησιά' στα κρεβάτια και στα ενδύματα' στους γάμους, στα συμπόσια' στα χρυσά και τ' ασημένια σκεύη' στα κοσμήματα και στις τοιχογραφίες... Τόσο περιπόθητο σ' όλους έγινε το θαυμαστό αυτό δώρο, η ανέκφραστη αυτή χάρη".

Πράγματι, όπου κι αν στρέψει κανείς το βλέμμα του, μέσα κι έξω από το Ναό, θα δει το σημείο του Σταυρού. Σαν ορατό, σχηματικό σύμβολο, αλλά και σαν ιερή χειρονομία.

Γιατί όμως;Γιατί από τότε που πάνω στο σταυρό καρφώθηκε και πέθανε για τη σωτηρία του κόσμου ο ίδιος ο Θεός, ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός, το όργανο αυτό της τιμωρίας έγινε όργανο σωτηρίας. "... Ου γαρ έτι καταδίκης εστί τιμωρία, αλλά τρόπαιον εδείχθη ημίν σωτηρίας", λέει ένα τροπάριο. Το αντικείμενο της αισχύνης έγινε η δόξα της Εκκλησίας. Της κατάρας το σύμβολο, έγινε "αράς της αρχαίας λύτρον". Της οδύνης και του θανάτου το ξύλο, έγινε "χαράς σημείον" και "ζωής ταμείον". Και όλ' αυτά επειδή πάνω στο ξύλο του σταυρού, μαζί με το πανάχραντο σώμα Του, ο Κύριος κάρφωσε και τις αμαρτίες μας.

Ο σταυρός του Χριστού μας συμφιλίωσε με τον ουράνιο Πατέρα, από τον Όποιο μας είχε χωρίσει ο διάβολος, εξαπατώντας τους προπάτορες. Ο σταυρός του Χριστού μας άνοιξε τη βασιλεία των ουρανών, αφού μέχρι τη σταύρωση Εκείνου ο Άδης κατάπινε αχόρταγα ακόμη και τους δικαίους. Γι' αυτό έχει τόση δύναμη και χάρη, τη δύναμη και τη χάρη του Χριστού, που, όταν σταυρώθηκε, τη μεταβίβασε με τρόπο μυστικό και ακατάληπτο στον τίμιο σταυρό Του, όπως σοφά μας λέει και η υμνολογία: " Ο σταυρός σου, Χριστέ, ει και ξύλον οράται τη ουσία, αλλά θείαν περιβέβληται δυναστείαν και αισθητώς τω κοσμώ φαινόμενος, νοητώς την ημών θαυματουργεί σωτηρίαν...".

Πώς όμως θα γίνει για μας φυλακτήριο το σημείο του σταυρού; Πώς θα γίνει στα χέρια μας φόβητρο των δαιμόνων; Αν το κάνουμε σωστά. Αν το κάνουμε όπως μας παραδίδει και μας διδάσκει η άγια Εκκλησία μας -με πίστη, ευλάβεια, συναίσθηση, ιεροπρέπεια, ταπείνωση και διάκριση.

Πώς δηλαδή;Αρχικά ενώνουμε τα τρία πρώτα δάκτυλα του δεξιού χεριού, ομολογώντας έτσι την πίστη μας σ' ένα Θεό, που είναι ταυτόχρονα και τρεις υποστάσεις, τρία πρόσωπα -ο Πατήρ, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα-, ομοούσια, ενωμένα μεταξύ τους "αχωρίστως" και "αδιαιρέτως". Τα άλλα δύο δάκτυλα, που ακουμπούν στην παλάμη, συμβολίζουν τις δύο φύσεις του Κυρίου μας, τη θεία και την ανθρώπινη. Μ' αυτό τον τρόπο κάνουμε μια συμβολική ομολογία της ορθοδόξου πίστεως μας, που βάσεις και θεμέλια της αποτελούν το τριαδολογικό και το χριστολογικό δόγμα.

Μετά φέρνουμε το χέρι στο μέτωπο, τη σωματική περιοχή της διανοητικής λειτουργίας, φανερώνοντας έτσι ότι αγαπούμε το Θεό μ' όλη τη διάνοια μας και ότι αφιερώνουμε σ' Αυτόν όλες τις σκέψεις μας.

Το χέρι έρχεται κατόπιν στην κοιλιά. Έτσι δηλώνουμε συμβολικά ότι προσφέρουμε στον Κύριο όλες τις επιθυμίες μας και όλα τα συναισθήματα μας.

Τέλος, φέρνουμε το χέρι στους ώμους, πρώτα στο δεξιό και μετά στον αριστερό, ομολογώντας έτσι ότι και κάθε σωματική μας δραστηριότητα ανήκει σ' Εκείνον.

Μιαν άλλη συμπληρωματική ερμηνεία, θεολογικότατη μέσα στην απλότητα της, μας δίνει στην πέμπτη διδαχή του ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός:
"Ακούσατε, χριστιανοί μου, πώς πρέπει να γίνεται ο σταυρός και τι σημαίνει. Μας λέγει το Άγιον Ευαγγέλιον πως η αγία Τριάς, ο Θεός, δοξάζεται εις τον ουρανόν περισσότερο από τους αγγέλους. Τι πρέπει να κάμεις και εσύ; Σμίγεις τα τρία σου δάκτυλα με το δεξιόν το χέρι σου και μην ημπορώντας να ανεβείς εις τον ουρανόν να προσκύνησης, βάνεις το χέρι σου εις το κεφάλι σου, διατί το κεφάλι σου είναι στρογγυλό και φανερώνει τον ουρανόν και λέγεις με το στόμα: Καθώς εσείς οι άγγελοι δοξάζετε την Αγίαν Τριάδα εις τον ουρανόν, έτσι και εγώ, ως δούλος ανάξιος, δοξάζω και προσκυνώ την Αγίαν Τριάδα. Και καθώς αυτά τα δάκτυλα είναι τρία -είναι ξεχωριστά, είναι και μαζί- έτσι είναι και η αγία Τριάς, ο Θεός, τρία πρόσωπα και ένας μόνος Θεός. Κατεβάζεις το χέρι σου από το κεφάλι σου και το βάνεις εις την κοιλίαν σου και λέγεις: Σε προσκυνώ και σε λατρεύω, Κύριε μου, ότι κατεδέχθης και εσαρκώθης εις την κοιλίαν της Θεοτόκου δια τας αμαρτίας μας. Το βάζεις πάλιν εις τον δεξιόν σου ώμον και λέγεις: Σε παρακαλώ, Θεέ μου, να με συγχώρησης και να με βάλεις εις τα δεξιά σου με τους δικαίους. Βάνοντας το πάλι εις τον αριστερόν ώμον λέγεις: Σε παρακαλώ, Κύριε μου, μη με βάλεις εις τα αριστερά με τους αμαρτωλούς. Έπειτα κύπτοντας κάτω εις την γην: Σε δοξάζω, Θεέ μου, σε προσκυνώ και σε λατρεύω, ότι, καθώς εβάλθηκες εις τον τάφον, έτσι θα βαλθώ και εγώ. Και όταν σηκώνεσαι ορθός, φανερώνεις την Ανάστασιν και λέγεις: Σε δοξάζω, Κύριε μου, σε προσκυνώ και σε λατρεύω, πως αναστήθηκες από τους νεκρούς δια να μας χαρίσεις την ζωήν την αιώνιον. Αυτό σημαίνει ο πανάγιος σταυρός."
Όπως διαπιστώνουμε από τα παραπάνω, το σημείο του σταυρού κλείνει μέσα του όλα τα σωτηριώδη γεγονότα, που οικονόμησε η άπειρη αγάπη του Θεού για τον "πεπτωκότα" άνθρωπο.

Γι' αυτό ακριβώς είναι σημείο σωτήριο, σημείο ζωοποιό, σημείο αγιαστικό, "νικοποιόν όπλον" (άγιος Σωφρόνιος Ιεροσολύμων), "των κακών αλεξιτήριον" (άγ. Γρηγόριος Νύσσης), "κεφάλαιον των αγαθών απάντων" (άγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος) για τους χριστιανούς.

Ας το χρησιμοποιούμε λοιπόν όσο μπορούμε πιο συχνά, αγιάζοντας μ' αυτό κάθε πτυχή της καθημερινής και της πνευματικής μας ζωής.


(Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής)

Πηγή:http://www.alopsis.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=2000

 

Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ απαντά στον Πρόεδρο της ΔΗΜ. ΑΡ. για την μισθοδοσία του Κλήρου

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
Ἀκτὴ Θεμιστοκλέους 190, 185 39 ΠΕΙΡΑΙΕΥΣ, Τηλ. +30 210 4514833, Fax +30 210 4518476 e-mail: impireos@hotmail.com

᾿Εν Πειραιεῖ τῇ 12ῃ Σεπτεμβρίου 2012

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

¬Ὁ Ἐντιμότατος κ. Φώτης Κουβέλης, Πρόεδρος τοῦ κόμματος τῆς ΔΗΜ.ΑΡ. καί ὁ κομματικός σχηματισμός του ἐμμένει μετά πείσματος μεταξύ τῶν ἰσοδυνάμων μέτρων 4,4 δισεκατομμυρίων Εὐρώ τά ὁποῖα προτείνει διά τήν ἀντικατάσταση ἐπιλογῶν τοῦ πακέτου τῶν 11,6 δισεκατομμυρίων Εὐρώ πού ἀπαιτεῖ ἡ Τρόϊκα γιά νά συνεχίση τό πρόγραμμα στήριξης τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομίας μέ τήν παροχή τῆς ἑπομένης δόσεως, νά συμπεριλαμβάνη ὡς ἰσοδύναμο μέτρο τήν πληρωμή κατά 50% τῆς μισθοδοσίας καί τῶν συντάξεως τῶν Κληρικῶν ἀπό τήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ἀναφέρων χαρακτηριστικῶς γιά νά δημιουργηθῆ καί ἡ σχετική ἀτμόσφαιρα, ὅτι ὁ Προϋπολογισμός τοῦ Δημοσίου θά ἐλαφρυνθῆ κατά 132 ἑκατομμύρια Εὐρώ.
Ἐπ’ αὐτῆς τῆς συνεχῶς προπαγανδιζομένης προτάσεως τῆς ΔΗΜ.ΑΡ. ἔχομε νά παρατηρήσωμε τά κάτωθι:

1. Ἡ ΔΗΜ.ΑΡ. συνεστήθη ὡς κόμμα ἀριστεροῦ πολιτικοῦ λόγου, πού ἀποδέχεται στήν ἱδρυτική της διακήρυξη τόν Εὐρωπαϊκό προσανατολισμό τῆς Χώρας καί φυσικά τό Εὐρωπαϊκό κεκτημένο καί τίς συνταγματικές προβλέψεις καί τά ἀνθρώπινα δικαιώματα.

2. Ὁ ἐγκρατής περί τήν νομική ἐπιστήμη κ. Κουβέλης γνωρίζει καλῶς ὅτι ἡ μισθοδοσία τοῦ ἱεροῦ Κλήρου τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, δέν ἀποτελεῖ χαριστική πρᾶξι ἤ ἔστω πρᾶξι ἀναγνώρισης τῆς μοναδικῆς συμβολῆς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στήν διατήρησι τῆς ἐθνικῆς ἰδιοπροσωπείας καί στήν διάσωσι τῆς ἐθνικῆς ταυτότητος κάτω ἀπό τῶν 500 ἐτῶν βάναυσο, ἐγκληματικό ὀθωμανικό καί ἰσλαμικό ζυγό, ἀλλά ἀποτελεῖ συμβατική ὑποχρέωση τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους, ὅπως ἐξαιρέτως ἔχει ἀποδείξει ὁ Μακ. Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ διά προσφάτως κυκλοφορηθέντος ἔργου του γιά τήν ἀπό τοῦ ἔτους 1833 περιέλευσι τοῦ 96% τῆς συνόλου ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας στό Ἑλληνικό Δημόσιο. Στό σημεῖο αὐτό εἶναι εὔλογο νά εἰπωθῆ ὅτι δικαιολογημένως οἱ ἐκπρόσωποι τῆς Τρόϊκα διερωτῶνται γιά τήν ἀνάληψη ἀπό τό Ἑλληνικό Κράτος τῆς μισθοδοσίας τοῦ Ὀρθοδόξου Κλήρου διότι γιά τό νομικό πολιτισμό τους τυγχάνει ἄγνωστη καί ἀδιανόητη ἡ διαχρονική πρακτική τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους ἁρπαγῆς τῆς Ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας καί ἑπομένως ἡ ἀναπόδραστος ὑποχρέωσι του ἐλλείψει οἰκονομικῶν δυνατοτήτων τῆς Ἐκκλησίας νά μισθοδοτεῖ τούς λειτουργούς της. Διηκόνησα ἐπί διετία στήν πέμπτη Ἤπειρο καί εἰλικρινῶς ἔκπληκτος διεπίστωσα ὅτι ἀπό τά 100Km διαμέτρου τῆς πόλεως τῆς Ἀδελαΐδος, Πρωτευούσης τῆς Πολιτείας τῆς Ν. Αὐστραλίας, στήν ὁποία ζοῦσα, τά 25Km ἀνήκαν στήν Ρωμαιοκαθολική καί τήν Ἀγγλικανική Θρησκευτική κοινωνία χωρίς ποτέ κανείς νά διανοεῖται τήν ἁρπαγή τῶν περιουσιακῶν αὐτῶν στοιχείων ἤ νά τά ἀμφισβητῆ.

3. Ὡσαύτως ὁ ἐγνωσμένος γιά τή νομική τοῦ ἐπάρκεια κ. Κουβέλης γνωρίζει καλῶς ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἁπαρτίζεται κατά τό Σύνταγμα καί τούς Νόμους τοῦ Κράτους (Ν. 590/1977 κλπ) ἀπό ΝΠΔΔ, τίς Ἱ. Μητροπόλεις, οἱ ὁποῖες ἑκάστη εἶναι αὐτοδιοίκητο καί ἀνεξάρτητο Νομικό Πρόσωπο καί ἑπομένως οὐδεμία νομική δυνατότης ὑφίσταται νά ἀναλάβη τά οἰκονομική βάρη μιᾶς ἑτέρας Μητροπόλεως λ.χ. ἡ Ἱ. Μητρόπολις Πειραιῶς. Εἰδικώτερα ἡ Ἱ. Μητρόπολη Πειραιῶς κατά τό οἰκονομικό ἔτος 2011 στόν ἰσολογισμό της ἐνέγραψε στό κεφάλαιο ἐσόδων τό συνολικό ποσό τῶν 439.529,34 Εὐρώ καί ἀντιστοίχως γιά τό μεικτό συνολικό ποσό τῶν ἀποδοχῶν τῶν Ἐφημερίων, Ἱεροκηρύκων καί Ἐκκλησιαστικῶν Ὑπαλλήλων τό Ἑλληνικό Δημόσιο κατέβαλε τό συνολικό ποσό τῶν 2.423.868,39 Εὐρώ. Συνεπῶς ἡ Ἱ. Μητρόπολις Πειραιῶς θά ἔπρεπε κατά τήν ἄποψη τῆς ΔΗΜ.ΑΡ. νά καταβάλη ἀπό τό σύνολο τῶν ἐσόδων της τῶν 439.529,34 Εὐρώ τό ποσόν τοῦ 1.211.934,19 Εὐρώ. Ἐρωτᾶται ὁ σοφός κ. Κουβέλης ἔχει καμμία λύση αὐτοῦ τοῦ ἀπιθάνου οἰκονομικοῦ προβλήματος;

4. Ἡ Ἱ. Μητρόπολη Πειραιῶς συνεστήθη τό ἔτος 1962 ἀποκοπεῖσα ἐκ τῆς τότε Ἱ. Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν καί στήν κανονική της δικαιοδοσία θά ἀνῆκε ἡ Ἱ. Μονή Ἁγ. Σπυρίδωνος Πειραιῶς, τῆς ὁποίας ἡ συνολική Ἐκκλησιαστική περιουσία κατελάμβανε ὁλόκληρη τήν Πειραϊκή χερσόνησο καί ἐδημεύθη ἐξ ὁλοκλήρου ὑπό τοῦ Βαυαροῦ Ἀντιβασιλέως Ἄρμανξσμπεργκ διά σχεδίου Διατάγματος τῆς Ἀντιβασιλείας τό 1833, πού οὐδέποτε ἔγινε Νόμος τοῦ Κράτους διότι δέν ὑφίσταται σχετικό ΦΕΚ, ὁμοῦ μετά τῆς περιουσίας ἑτέρων 427 Ἱ. Μονῶν τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐπικρατείας. Γιά τόν λόγο αὐτό ἡ πόλη τοῦ Πειραιῶς ἀνεκήρυξε ὡς πολιοῦχο αὐτῆς, παρ’ ὅτι λιμένας, τόν Ἅγιο Σπυρίδωνα καί ὄχι τόν Ἅγιο Νικόλαο, πού θά προσιδίαζε στόν χαρακτήρα της. Ἔχοντες ὑπ’ ὄψιν τήν διάταξι τοῦ ἄρθρου 51 τοῦ εἰσαγωγικοῦ Ἀναγκαστικοῦ Νόμου 2783/1941 τοῦ Ἀστικοῦ Κώδικα: «Η απόκτηση κυριότητας ή άλλου εμπράγματου δικαιώματος πριν από την εισαγωγή του Αστικού Κώδικα κρίνεται κατά το δίκαιο που ίσχυε όταν έγιναν τα πραγματικά γεγονότα για την απόκτησή τους», καθώς καί τήν ἰδιότητα ΝΠΔΔ τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Πειραιῶς, εἰς βάρος τοῦ ὁποίου δέν συντρέχουν κατά Νόμον ἡ ἔκτακτος ἤ ἡ τακτική χρησικτησία διευκολύνομε τόν κ. Φώτη Κουβέλη, ἐφ’ ὅσον ἐμμένει στήν θέση του, νά ἀναλάβη ἡ Ἱ. Μητρόπολη Πειραιῶς ἐξ ὁλοκλήρου τήν μισθοδοσία τοῦ Ἱ. Κλήρου καί τῶν ὑπαλλήλων Αὐτῆς ὑπό τήν λογικῶς καί νομικῶς κατά τά ἀνωτέρω ἀναντίρρητο προϋπόθεση ἐπιστροφῆς τῆς Ἐκκλησιαστικῆς της περιουσίας δηλ. ὁλοκλήρου τῆς Πειραϊκῆς χερσονήσου καί ἐπειδή αὐτό εἶναι ἐν τοῖς πράγμασι ἀδύνατον νά ἀποζημιωθῆ αὐτή ἡ περιουσία ἀναλόγως καί ἀναδρομικῶς, οὔτως ὥστε ὁ μέν μισθός τοῦ Ἀρχιερέως μετά 32 ἔτη ὑπηρεσίας ἀπό 1700 Εὐρώ καί τῶν ἱερέων ἀπό 650 ἕως 1200 Εὐρώ πού εἶναι σήμερα νά «ἐκτοξευθοῦν» σέ ὑπερπολλαπλάσια ποσά, ὅπως σχετικῶς θά ἀποφάσιζε μετά ἀπό σχετική προσφυγή τό Εὐρωπαϊκό Δικαστήριο ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων ἀκολουθοῦν τήν ἤδη ὑφισταμένη νομολογία του καί τίς γνωστές ἀποφάσεις του διά τόν περιώνυμο Νόμο Τρίτση (Ν. 1700/1987).

5. Διερωτῶμαι ὅμως ἐν προκειμένῳ ὁ ἐξαίρετος κ. Κουβέλης καί τό κόμμα του γιατί δέν σκέφθηκαν ἀνάλογο μέτρο νά εἰσηγηθοῦν ὅσον ἀφορᾶ στίς μουσουλμανικές Μουφτεῖες καί στούς δῆθεν «ἱεροδιδασκάλους» τοῦ Ἰσλάμ; Τόσο μεγάλη συμπάθεια ἔχουν γιά μιά θρησκευτική παραδοχή πού ἔπνιξε στό αἷμα τό Γένος μας καί μεθοδικά καί ἀμεταμέλητα συνεχίζει στίς χῶρες τῆς ἐπιρροῆς της νά σφαγιάζει καί νά ἐξανδραποδίζει τούς χριστιανικούς πληθυσμούς. Παραλλήλως νά τονισθῆ ὅτι ἡ Ρωμαιοκαθολική «’Εκκλησία»τῆς Ἑλλάδος δέν ἔχει συνεισφέρει οἰκονομικῶς τό παραμικρόν στήν Ἑλληνική πατρίδα καί πεισμόνως ἀρνεῖται τήν πρόσκτηση χαρακτῆρος ΝΠΔΔ συκοφαντοῦσα τήν Χώρα ὅτι δῆθεν δέν τῆς παρέχει Νομική προσωπικότητα καί ἐπιδιώκουσα νά προσλάβη τήν ἀνύπαρκτη στό δικαιϊκό μας σύστημα νομική προσωπικότητα ἰδίου δικαίου καί ἑπομένως καλῶς οἱ θρησκευτικοί της λειτουργοί δέν μισθοδοτοῦνται ὑπό τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου.

6. Τέλος ὅσον ἀφορᾶ στό κόμμα τοῦ ΣΥΡΙΖΑ καί τό ΚΚΕ πού ὀνειρεύονται τήν μετατροπή τῆς Χώρας σέ Κούβα ἤ Β. Κορέα καί συνομιλοῦν μέ ἡμίτρελλους καί φασίστες σατραπίσκους τύπου Τσάβες, πού δολοφονοῦν ἀναίσχυντα τούς πολιτικούς τους ἀντιπάλους, τό Εὐρωπαϊκό κεκτημένο, τά συνταγματικῶς κατοχυρωμένα ἀνθρώπινα δικαιώματα ἐν οἷς καί ἡ ἰδιοκτησία εἶναι μεταφυσικῆς ὑφῆς πραγματικότητες!!! Συνεπῶς παρέλκει κάθε συζήτησις δι’ αὐτούς.

Ο Μ Η Τ Ρ Ο Π Ο Λ Ι Τ Η Σ
+ ὁ Πειραιῶς Σ Ε Ρ Α Φ Ε Ι Μ

Ας απαντήσουμε στους υβριστές του γερ. Παϊσίου με το δικό του λόγο...

«Γνώρισα ἐκ πείρας ὅτι σ' αὐτὴ τὴ ζωὴ οἱ ἄνθρωποι εἶναι χωρισμένοι σὲ δύο κατηγορίες.

Ἡ μία, λοιπόν, κατηγορία τῶν ἀνθρώπων μοιάζει μὲ τὴ μύγα.
Ἡ μύγα ἔχει τὴν ἑξῆς ἰδιότητα: νὰ πηγαίνει πάντα καὶ νὰ ...κάθεται σὲ ὅ,τι βρώμικο ὑπάρχει.

Γιὰ παράδειγμα, ἂν ἕνα περιβόλι εἶναι γεμάτο λουλούδια, ποὺ εὐωδιάζουν, καὶ σὲ μία ἄκρη τοῦ περιβολιοῦ κάποιο ζῶο ἔχει κάνει μία ἀκαθαρσία, τότε μιὰ μύγα, πετώντας μέσα σ' αὐτὸ τὸ πανέμορφο περιβόλι, θὰ πετάξει πάνω ἀπὸ ὅλα τὰ ἄνθη καὶ σὲ κανένα δὲν θὰ καθίσει. Μόνο ὅταν δεῖ τὴν ἀκαθαρσία, τότε ἀμέσως θὰ κατέβει καὶ θὰ καθίσει πάνω σ' αὐτὴν καὶ θὰ ἀρχίσει νὰ τὴν ἀνασκαλεύει, ἀναπαυόμενη στὴ δυσωδία ποὺ προκαλεῖται ἀπὸ τὸ ἀνακάτεμα αὐτὸ καὶ δὲ θὰ ξεκολλᾶ ἀπὸ ἐκεῖ.

Ἂν τώρα ἔπιανες μιὰ μύγα, καὶ αὐτὴ μποροῦσε νὰ μιλήσει καὶ τὴ ρωτοῦσες νὰ σοῦ πεῖ μήπως ξέρει ἂν πουθενὰ ὑπάρχουν τριαντάφυλλα, τότε ἐκείνη θὰ ἀπαντοῦσε πὼς δὲ γνωρίζει κἄν τί εἶναι αὐτά. "Ἐγώ, θὰ σοῦ πεῖ, ξέρω πὼς ὑπάρχουν σκουπίδια, τουαλέτες, ἀκαθαρσίες ζώων, μαγειρεῖα, βρωμιές."

Ἡ μία λοιπὸν μερίδα τῶν ἀνθρώπων μοιάζει μὲ τὴ μύγα. Εἶναι ἡ κατηγορία τῶν ἀνθρώπων ποὺ ἔχει μάθει πάντα νὰ σκέφτεται καὶ νὰ ψάχνει νὰ βρεῖ ὅ,τι κακὸ ὑπάρχει, ἀγνοώντας καὶ μὴ θέλοντας ποτὲ νὰ σταθεῖ στὸ καλό.

Ἡ ἄλλη κατηγορία τῶν ἀνθρώπων μοιάζει μὲ τὴ μέλισσα.

Ἡ ἰδιότητα τῆς μέλισσας εἶναι νὰ βρίσκει καὶ νὰ κάθεται σὲ ὅ,τι καλὸ καὶ γλυκὸ ὑπάρχει.
Ἂς ποῦμε, γιὰ παράδειγμα, πὼς σὲ μία αἴθουσα, ποὺ εἶναι γεμάτη ἀκαθαρσίες ἔχει κάποιος τοποθετήσει σὲ μία γωνιὰ ἕνα λουκούμι. Ἂν φέρουμε ἐκεῖ μία μέλισσα, ἐκείνη θὰ πετάξει και δὲν θὰ καθήσει πουθενὰ ἕως ὅτου βρεῖ τὸ λουκούμι καὶ μόνον ἐκεῖ θὰ σταθεῖ.
Ἂν πιάσεις τώρα τὴ μέλισσα καὶ τὴ ρωτήσεις ποῦ ὑπάρχουν σκουπίδια, αὐτὴ θὰ σοῦ πεῖ ὅτι δὲ γνωρίζει, "θὰ σοῦ πεῖ ἐκεῖ ὑπάρχουν γαρδένιες, ἐκεῖ τριανταφυλλιές, ἐκεῖ θυμάρι, ἐκεῖ μέλι, ἐκεῖ ζάχαρη, ἐκεῖ λουκούμια καὶ γενικὰ θὰ εἶναι γνώστης ὅλων τῶν καλῶν καὶ θὰ ἔχει παντελῆ ἄγνοια ὅλων τῶν κακῶν."

Αὐτὴ εἶναι ἡ δεύτερη ὁμάδα, τῶν ἀνθρώπων ἐκείνων ποὺ ἔχουν καλοὺς λογισμοὺς καὶ σκέπτονται καὶ βλέπουν τὰ καλά.

Ὅταν σ' ἕνα δρόμο βρεθοῦν νὰ περπατοῦν δύο ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι ἀνήκουν στὶς δύο αὐτὲς κατηγορίες, τότε φτάνοντας στὸ σημεῖο ἐκεῖνο ὅπου ἕνας τρίτος ἔκανε τὴν «ἀνάγκη» του, ὁ ἄνθρωπος τῆς πρώτης κατηγορίας, θὰ πάρει ἕνα ξύλο καὶ θ' ἀρχίσει νὰ σκαλίζει τὶς ἀκαθαρσίες.

Ὅταν, ὅμως περάσει ὁ ἄλλος, τῆς δεύτερης κατηγορίας, ποὺ μοιάζει μὲ τὴ μέλισσα, προσπαθεῖ νὰ βρεῖ τρόπο νὰ τὶς σκεπάσει μὲ χῶμα καὶ μὲ μία πλάκα, γιὰ νὰ μὴν αἰσθανθοῦν καὶ οἱ ἄλλοι περαστικοὶ τὴ δυσωδία αὐτή, ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὶς βρωμιές».

Γέροντας Παΐσιος

Πηγή: http://odevontas.blogspot.gr/

 

Η Θέωση του ανθρώπου

 

 

Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης

Πρό πάντων τῶν αἰώνων, προαιωνίως ὁ Θεός ἔθεσε ὡς προορισμό τοῦ ἀνθρώπου τήν θέωση. Ἐν χρόνῳ ὅμως, ὅταν εὐδόκησε, δημιούργησε τόν ἄνθρωπο. Ὁ Θεός «Ἔχοντας προαιωνίως», διδάσκει ὁ Ἅγιος Νικόδημος, «σύμφωνα μέ τήν θεαρχική Του ἰδέα ἤδη ἀποφασίσει νά θεώσει τόν ἄνθρωπο καί ἔχοντας θέσει ἐξ ἀρχῆς στόν θεϊκό νοῦ Του προηγουμένως αὐτόν τόν σκοπό γι’ αὐτόν [τόν ἄνθρωπο], σέ χρόνο κατά τόν ὁποῖο εὐδόκησε, αὐτόν ἐδημιούργησε»¹.

Ἡ θέωση, ἡ ἕνωση μέ τόν Θεό ὅσον εἶναι δυνατόν στόν ἄνθρωπο, εἶναι κοινός σκοπός τῶν λαϊκῶν καί τῶν μοναχῶν.

Ὁ μοναχός ἐγκαταλείποντας τόν κόσμο καί τήν κοσμική κοινωνία δέν ἐγκαταλείπει καί τόν προορισμό του. Ἀντίθετα μάλιστα, ἐπειδή ἔχει αὐτόν τόν σκοπό συνεχῶς «πρό ὀφθαλμῶν του» (δηλαδή τήν θέωσή του), ἀποσύρεται στήν ἡσυχία, γιά νά τόν πραγματοποιήσει μέ τήν συνέργεια τῆς Θεοποιοῦ Ἐνέργειας τοῦ Θεοῦ ἀσφαλέστερα καί εὐκολώτερα.Δέν φεύγει ἐπιζητώντας μία ἀτομική αὐτάρεσκη σωτηρία γιά ἴδιον ὄφελος ἀλλά γιά νά εὐαρεστήσει τόν Θεό ὁ ὁποῖος ἔχει ἕνα καί μοναδικό θέλημα:«θέλει πάντας ἀνθρώπους σωθῆναι καί εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν»( Α΄ Τιμ. 2, 4).

Ἡ ἐπίτευξη τῆς θέωσης ἀπό τόν ἄνθρωπο μέ τήν συνέργεια τῆς Θείας Χάρης εἶναι ἡ ἐκπλήρωση τῆς συγκεκριμένης αὐτῆς προαιώνιας βουλῆς τοῦ Θεοῦ πού φανερώνεται στήν Θεία ἐντολή «Ἅγιοι γίνεσθε»².

Ὅποιος ἐργάζεται γιά τήν θέωσή του πρέπει νά τό κάνει ἀφορώντας στόν Χριστό καί στήν δόξα Του. Πρέπει νά θέλει νά εὐαρεστήσει σ’ Αὐτόν καί ὄχι στόν ἑαυτό του. Τό σωστό εἶναι νά ἐπιθυμεῖ τήν χαρά τοῦ Θεοῦ καί γι’ αὐτό κατεργάζεται τό ἀγαθό. Δέν πρέπει νά ἐπιθυμεῖ αὐτάρεσκα τήν θέωσή του γιά ἱκανοποίηση τῆς φιλοδοξίας-κενοδοξίας του.

Ἡ θέωση δέν εἶναι ἕνα ἀτομικό ἀλλά ἕνα ἐκκλησιαστικό γεγονός πού ἀφορᾶ στόν Χριστό καί τήν Ἁγία Του Ἐκκλησία καί ἔχει ἀντίκτυπο σέ ὅλο τό ἐκκλησιαστικό σῶμα.

Ὅταν ἕνα κύτταρο στό σῶμα λειτουργεῖ σωστά τότε ὅλα τά κύτταρα βοηθοῦνται στήν ὀρθότερη λειτουργία τους. Ἡ θέωση ἑνός μέλους ἔχει τεράστια θετική σημασία γιά τήν θέωση καί τῶν ὑπόλοιπων μελῶν τῆς Ἐκκλησίας.

Ἡ ἐκπλήρωση τῆς ἐπιθυμίας τοῦ Θεοῦ γιά τήν θέωση τοῦ ἀνθρώπου προκαλεῖ τήν Θεία εὐαρέστηση καί τήν Θεία βοήθεια σ’ ὅλο τό ἐκκλησιαστικό σῶμα.

Ὁ Θεός ἀναπαύεται στούς Ἁγίους Του καί εἰσακούει τίς πρεσβεῖες τους γιά ὅλα τά μέλη-κύτταρα τοῦ Σώματός Του. Ἡ μεγαλύτερη προσφορά τοῦ κάθε ἀνθρώπου στήν σύνολη ἀνθρωπότητα εἶναι ἡ θέωσή του.

ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ Τῼ ΘΕῼ ΔΟΞΑ!

1«Ἐξ ἀιδίου προορίσας κατά τήν θεαρχικήν αὑτοῦ ἰδέαν θεῶσαι τόν ἄνθρωπον, καί τοῦτον περί αὐτοῦ ἀπ’ ἀρχῆς ἐν ἑαυτῷ προηγουμένως θείς τόν σκοπόν, ἐν χρόνῳ καθ΄ ὅν ηὐδόκησεν τοῦτον δημιουργεῖ». Στό: Ἁγίων Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου καί Μακαρίου τοῦ Νοταρᾶ, Φιλοκαλία τῶν Ἱερῶν Νηπτικῶν συνερανισθεῖσα παρά τῶν Ἁγίων καί Θεοφόρων Πατέρων, ἐν ᾗ διά τῆς κατά τήν πράξιν καί θεωρίαν ἠθικῆς φιλοσοφίας ὁ νοῦς καθαίρεται, φωτίζεται καί τελειοῦται καί εἰς ἥν προσετέθησαν τά ἐκ τῆς ἐν Βενετίᾳ ἐκδόσεως ἐλλείποντα κεφάλαια τοῦ μακαρίου Πατριάρχου Καλλίστου, ἔκδοσις Α΄, Ἐπιμέλεια ἀδελφῶν Ἱεροῦ Κοινοβίου Μονῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Μπούρα-Λεοντάρι Ἀρκαδίας, Ἔκδοσις Α΄ 2010 (στό ἑξῆς: Φιλοκαλία),τόμος Α΄, Προοίμιον εἰς τήν παροῦσαν βίβλον, σελ. 55.

2 Α΄Πετρ.α΄, 16

 

Πηγή:http://hristospanagia3.blogspot.gr/2012/09/blog-post_6144.html?utm_source=BP_recent

Η ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

 

Ο λόγος του Χριστού αναφορικά με την αποστολή Του από τον Θεό Πατέρα ότι «ουκ απέστειλεν ο Θεός τον υιόν αυτού εις τον κόσμον ίνα κρίνη τον κόσμον, αλλ’ ίνα σωθή ο κόσμος δι’ αυτού» (Ιωάν. 3, 17) ξεγυμνώνει την ροπή της ανθρώπινης ύπαρξης να καταδικάζει και να αυτοδικαιώνεται. Έχοντας ως κριτήριο της σχέσης μας με τον κόσμο τον εαυτό μας, τις ιδέες μας, την στάση ζωής μας είμαστε έτοιμοι να δικάσουμε και να καταδικάσουμε τους άλλους γιατί δεν συμφωνούν με μας, αλλά και να απορρίψουμε τον κόσμο και τις προοπτικές του, τον πολιτισμό του, γιατί δεν ανταποκρίνονται στις δικές μας προϋποθέσεις. Το μεγαλύτερο, μάλιστα, πρόβλημα έγκειται στον πειρασμό να απορρίπτουμε συνεχώς τον κόσμο, στον οποίο ζούμε, στο όνομα του Θεού.

Ο Χριστός έγινε άνθρωπος και ανέβηκε στο Σταυρό για να σώσει τον κόσμο. Δεν απέρριψε τον κόσμο, ούτε τον δίκασε, ούτε απηύθυνε «ουαί» εναντίον της αμαρτίας που γεννά το θάνατο. Ο Χριστός έγινε άνθρωπος για να εισέλθει στον κόσμο αυτόν που ο Ίδιος δια του λόγου Του δημιούργησε και εμπιστεύθηκε την χρήση του και την συντήρησή του στον άνθρωπο. Αυτό σημαίνει ότι ο Χριστός αγαπά και τον κόσμο και τον άνθρωπο. Και γι’ αυτό ενανθρώπησε και ανέβηκε στο Σταυρό για να φτάσει αυτήν την αγάπη στην έσχατη βαθμίδα της: τον θάνατο υπέρ του κόσμου και υπέρ του ανθρώπου. Ο Χριστός δεν σταυρώθηκε για να δημιουργήσει έναν καινούριο τρόπο ζωής, να χτίσει μία καινούρια κοινωνία, έναν διαφορετικό πολιτισμό. Όλα αυτά ήρθαν ως επακόλουθα της ριζικής ανακαίνισης, της μεταμόρφωσης που έφερε ο Χριστός στον κόσμο και στον άνθρωπο, που ξεκινούν από την νίκη κατά του θανάτου, σε όλες τις μορφές του, ιδίως αυτή του πνευματικού. Προηγήθηκε η νίκη κατά του θανάτου, που είναι και η σωτηρία του ανθρώπου, και έπονται όλα τα άλλα, τα οποία ο άνθρωπος αισθάνεται την ανάγκη και αφήνει τον εαυτό του ελεύθερο να δημιουργήσει μέσα από τη ζωή της Εκκλησίας.

Ο Χριστός δεν έκρινε τον κόσμο. Τον είχε από την αρχή της ιστορίας συγχωρέσει, γιατί ο άνθρωπος μέσα από την ελευθερία που του δόθηκε στο «κατ’ εικόνα» του, επέλεγε την ζωή μακριά από το Θεό και το χτίσιμο ενός κόσμου, ο οποίος δεν είχε ως κεντρικό προσανατολισμό του τη σχέση με το Θεό. Η ενανθρώπιση του Υιού του Θεού και η άνοδός Του στο Σταυρό αποτέλεσαν για όλο τον κόσμο, για όλους τους ανθρώπους, και τους πριν και τους τότε και τους μετέπειτα και για όσο υπάρχει κόσμος, το σημείο της συγχώρεσης. Όμως αυτή η συγχώρεση δεν παύει να απευθύνεται στην ελευθερία του ανθρώπου να την αποδεχθεί ή όχι. Ο καθένας μας, βλέποντας το Σταυρό του Χριστού, καλείται να επιλέξει αν θα δεχθεί το δώρο του Θεού ή θα συνεχίσει να ζει μία ζωή στην οποία θα κυριαρχεί η δίκη και η καταδίκη.

Η κρίση, με την μορφή της δίκης και της καταδίκης, δίνει ταυτότητα στον άνθρωπο, τον συσπειρώνει γύρω από ένα κέντρο, αυτό της βεβαιότητας ότι έχει δίκιο, ότι ο Θεός τον επιδοκιμάζει, ότι ο τρόπος του είναι ο τρόπος που σώζει. Και συχνά, στη ζωή της Εκκλησίας και τη δική μας, υπήρξαν και υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι, ανεξαρτήτως της θέσης στην οποία βρίσκονται, νιώθουν την ανάγκη να συσπειρωθούν γύρω από την δίκη και την καταδίκη του κόσμου, της αμαρτίας, των αμαρτωλών, αλλά και όσων ακόμη βρίσκονται εντός της Εκκλησίας και δεν βλέπουν και δεν ζούνε τη ζωή της πίστης σύμφωνα με τα όσα οι δικάζοντες και καταδικάζοντες έχουν κατά νουν.

Αυτός ο δρόμος όμως στην ουσία αποτελεί άρνηση του δρόμου που ακολούθησε ο Χριστός. Της σωτηρίας δια της συγγνώμης επάνω στο Σταυρό. Ο Χριστός μας καλεί να κατανοήσουμε τον κόσμο, να δούμε πού αυτός πορεύεται μακριά από τον λόγο Του και από τη ζωή της Εκκλησίας, να μη συσχηματιστούμε ως προς την κακία, την αμαρτία, την αδικία μαζί του, αλλά να μπορέσουμε να δούμε τη ζωή μας και εκείνον σταυρικά. Δηλαδή να συγχωρέσουμε τον συνάνθρωπο, την πραγματικότητα και τον πολιτισμό μας και με αγάπη να συναγωνιστούμε με τα όπλα που η ζωή της Εκκλησίας μας προσφέρει, την προσευχή, την ελεημοσύνη, την πνευματική προσφορά, το λόγο και τα έργα, να φέρουμε στον κόσμο και στον κόσμο μας το μήνυμα της σωτηρίας, που έγκειται στην υπέρβαση του πνευματικού και κάθε είδους θανάτου.

Υπάρχει όμως και άλλη μία προϋπόθεση. Να μπορέσουμε να συγχωρήσουμε και τον ίδιο μας τον εαυτό, που δεν είναι τέλειος, όσο κι αν το θέλει, όσο κι αν το πιστεύει, όσο κι αν προσποιείται ότι είναι έτσι. Γιατί η αίσθηση της τελειότητας, της δικαίωσης είναι που μας κάνει να λειτουργούμε με την απόρριψη στην ψυχή μας. Να συγχωρήσουμε τον εαυτό μας επιλέγοντας την οδό της ταπείνωσης έναντι του Θεού και του άλλου, που συνεπάγεται την πάλη και την σταύρωση των λογισμών της καταδίκης, των λογισμών της αυτοδικαίωσης. Να ακούσουμε και τον εαυτό μας και τον άλλο και συγχωρώντας εκείνον, να μπορέσουμε να λυτρωθούμε και από την αγωνία δικαίωσης του «εγώ» μας.

Τέλος, ως μέλη της Εκκλησίας να αφήσουμε κατά μέρος την ψευτοάρνηση της απόρριψης του κόσμου, στον οποίο ο Θεός όρισε να ζούμε (κι αυτό το ξεχνούμε πλάθοντας για τον εαυτό μας και ζητώντας για τους υπόλοιπους άλλους, ιδανικούς κόσμους), και με πνεύμα σταυρικής συγχώρησης ας οπλιστούμε με την δίψα για σωτηρία τόσο την δική μας, όσο και εκείνων που μπορούμε να βοηθήσουμε. Και ο καθένας, με τα χαρίσματά του, ας αφήσει αυτή την δίψα για σωτηρία να γίνει δημιουργική κίνηση, πνοή ζώσα, είτε έχει να κάνει με την καθαυτό ζωή της Εκκλησίας, είτε με κάθε έκφραση που αναφέρεται στον κόσμο και ομορφαίνει τον κόσμο. Και ο Κύριος που υψώθηκε στο Σταυρό θα μας υπενθυμίζει ότι δεν σώζει η καταδίκη, αλλά η αγάπη.

 

Πηγή:http://themistoklismourtzanos.blogspot.gr/2012/09/blog-post_8.html

Ιερομάρτυς Χρυσόστομος

 

Μία γαλλική περίπολος από είκοσι άνδρες, τους οποίους συνόδευα μαζί μ' έναν άλλο πολιτοφύλακα, κατευθύνθηκε αμέσως στη Μητρόπολη, με σκοπό να πεισθεί ο μητροπολίτης να έλθει και να παραμείνει στην εκκλησία της Sacre-Coeur ή στο Γαλλικό Προξενείο. Ο μητροπολίτης Χρυσόστομος δεν δέχθηκε, λέγοντας ότι σαν καλός ποιμένας είχε χρέος να μείνει κοντά στο ποίμνιό του. Όταν η περίπολος έβγαινε από τη Μητρόπολη, ένα αυτοκίνητο στο οποίο επέβαιναν ένας Τούρκος αξιωματικός και δύο στρατιώτες, με τις λόγχες πάνω στα όπλα, σταμάτησε μπροστά από το μητροπολιτικό κτίριο. Ο αξιωματικός ανέβηκε επάνω και διέταξε τον μητροπολίτη να τον ακολουθήσει στον Νουρεντίν πασά, τον στρατιωτικό διοικητή. Βλέποντας ότι απάγεται ο μητροπολίτης, είπα στους άνδρες της περιπόλου να πάρουμε από πίσω το αυτοκίνητο. Φθάσαμε μπροστά στον Μεγάλο Στρατώνα, όπου βρισκόταν ο στρατιωτικός διοικητής, ο στρατηγός Νουρεντίν. Ο αξιωματικός που συνόδευε τον Χρυσόστομο, τον οδήγησε μπροστά στον Νουρεντίν. Σε δέκα λεπτά, και ενώ ο Χρυσόστομος κατέβαινε, βγήκε στο μπαλκόνι του κτιρίου ο Νουρεντίν πασάς, ο οποίος απευθύνθηκε στους χίλους με χίλιους πεντακόσιους μουσουλμάνους, άνδρες και γυναίκες, που βρίσκονταν στην πλατεία· τους είπε ότι τους παραδίδει, τον μητροπολίτη, προσθέτοντας χαρακτηριστικά τις φράσεις: «Αν σας έκανε καλό, να του το ανταποδώσετε· αν σας έκανε κακό, να του κάνετε και εσείς κακό!»

 

Ο όχλος άρπαξε χωρίς χρονοτριβή τον μητροπολίτη και τον οδήγησε πιο πέρα, μπροστά στο κομμωτήριο του Ismail, ενός Ιταλού προστατευόμενου· εκεί σταμάτησαν και τον έντυσαν με μία άσπρη μπλούζα που πήραν από τον κομμωτή· άρχισαν αμέσως να τον χτυπούν λυσσασμένα με γροθιές και με ξύλα, και να τον φτύνουν στο πρόσωπο· του τρύπησαν με μαχαιριές το σώμα· του ξερίζωσαν τη γενειάδα· του έβγαλαν τα μάτια· του έκοψαν τη μύτη και τα αυτιά.» Πρέπει να σημειώσουμε, ότι η γαλλική περίπολος παρακολουθούσε τα γεγονότα μέχρι τη σκηνή που περιγράψαμε. Οι άνδρες που την αποτελούσαν (επρόκειτο για ναύτες), είχαν βγει έξω απ' τα ρούχα τους, έτρεμαν χωρίς υπερβολή από την αγανάκτηση και ήθελαν να επέμβουν. Ο επικεφαλής, όμως, αξιωματικός, με το περίστροφο στο χέρι ακολουθούσε τις διαταγές που τους είχαν δοθεί και τους εμπόδισε να κάνουν οποιαδήποτε κίνηση. Στη συνέχεια, δεν είδαμε πια το μητροπολίτη, που τον αποτελείωσαν σε μικρή απόσταση πιο πέρα».

(Rene Puaux, «Ο θάνατος της Σμύρνης»,

Αθήνα 1992, σσ. 57-58).

Πηγή:http://klassikoperiptosi.blogspot.gr/2012/09/blog-post_7460.html

Βρήκαν οστά βρέφους που αγνοούνταν από την τουρκική εισβολή

 

 

Η Διερευνητική Επιτροπή για τους Αγνοουμένους (ΔΕΑ) σε εκταφές κοντά στο τουρκοκυπριακό σήμερα χωριό Τραχώνι εντόπισε, σύμφωνα με τις υπάρχουσες ενδείξεις, τα λείψανα του μικρότερου Ελληνοκύπριου αγνοουμένου της τουρκικής εισβολής, ο οποίος το 1974 ήταν βρέφος μόλις μερικών μηνών.

Σύμφωνα με την εφημερίδα "Φιλελεύθερος", πρόκειται για τον Ανδρέα Κυριάκου του Κυριάκου από το Τραχώνι Κυθρέας.Οι Τούρκοι πήραν τον μικρό από την αγκαλία της μητέρας του και τον δολοφόνησαν. Δολοφόνησαν επίσης τη μητέρα του, την 11χρονη αδελφή της μητέρας του, τη γιαγιά του και άλλους άμαχους.

Οι ενδείξεις για εντοπισμό του μικρότερου αγνοούμενου της εισβολής προκύπτουν από τα εννέα λειψάνων αγνοουμένων (συμπεριλαμβανομένων και οστών βρέφους) που βρέθηκαν στα κατεχόμενα, τα οποία παραπέμπουν σε ομαδική δολοφονία σε βάρος γυναικόπαιδων τον Αύγουστο του 1974.

Η δολοφονία ανηλίκων και μάλιστα βρεφών στην αγκαλιά της μάνας τους, επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά τη βαρβαρότητα και την έλλειψη σεβασμού στη ζωή που επέδειξαν οι Τούρκοι.

Στο μεταξύ, όπως πληροφορείται ο "Φιλελεύθερος " σχετικά πρόσφατα βρέθηκε και άλλος ομαδικός τάφος στην περιοχή Χαμίτ Μάντρες. Μέχρι στιγμής στον τάφο βρέθηκαν οκτώ λείψανα και οι εκσκαφές συνεχίζονται. Σύμφωνα με τις μέχρι στιγμής ενδείξεις, τα λείψανα ανήκουν σε πολίτες.

 

Πηγή: http://news247.gr/eidiseis/kosmos/news/

Στη Γέννηση της Υπεραγίας Θεοτόκου

 

*Ομιλία του Γέροντα Εφραίμ, που έγινε στην Τράπεζα της Μονής Βατοπαιδίου κατά την εορτή του Γενεσίου της Θεοτόκου το 2002

 

Αιτία πνευματικής χαράς και αγαλλιάσεως -αγαπητοί μου αδελφοί και Πατέρες- η σημερινή ημέρα, γιατί σήμερα εορτάζομε την γέννηση της αειπαρθένου και Θεοτόκου Μαρίας, του ευωδεστάτου άνθους που βλάστησε «εκ της ρίζης Ιεσσαί». Εορτάζομε «παγκοσμίου ευφροσύνης γενέθλιον», που καθίσταται «η είσοδος όλων των εορτών και το προοίμιο του μυστηρίου του Χριστού», κατά τον άγιο Ανδρέα Κρήτης. Γέννηση, που έγινε πρόξενος της αναγεννήσεως, αναπλάσεως, ωραιοποιήσεως και ανακαινίσεως των πάντων. Σήμερα γεννιέται Αυτή που θα γεννήσει χρονικώς, κατά ανερμήνευτο και παράδοξο τρόπο, τον άχρονο και προαιώνιο Θεό Λόγο, τον Δημιουργό και Σωτήρα του κόσμου.

 

Όλες οι προεικονίσεις, προτυπώσεις και προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης σε Αυτήν αναφέρονται. Αποτελεί την αποκορύφωση, την ολοκλήρωση της παλαιοδιαθηκικής παιδαγωγικής προετοιμασίας της ανθρωπότητος για την υποδοχή του σαρκωθέντος Σωτήρος Θεού. Την Παναγία μας προεικόνιζαν η άφλεκτος βάτος στο όραμα του Μωυσή, οι θεόγραφες πλάκες και η κιβωτός του Νόμου, το ουράνιο μάννα και η χρυσή στάμνα, η λυχνία και η τράπεζα, η ράβδος Ααρών η βλαστήσασα, η κλίμακα του Ιακώβ, ο πόκος του Γεδεών, το αλατόμητον όρος του Δανιήλ, η κάμινος που με το πύρ δρόσιζε τους Τρεις Παίδες, αλλά και αυτά τα Άγια των Αγίων της σκηνής του μαρτυρίου. Η Θεοτόκος είναι το μεταίχμιο μεταξύ Παλαιάς και Καινής Διαθήκης. Για την Παλαιά αποτελούσε το κήρυγμα των προφητών, την προσδοκία των δικαίων· ενώ για την Καινή Διαθήκη γίνεται ο γλυκασμός των αγγέλων, η δόξα των αποστόλων, το θάρρος των μαρτύρων, το εντρύφημα των οσίων, το καύχημα του ανθρωπίνου γένους, γι’ αυτό και μακαρίζεται από «πάσα γενεά».

 

Όλη η δημιουργία περίμενε την γέννησή Της. Η Παναγία μας είναι «ο καρπός των κτισμάτων» κατά τον άγιο Νικόλαο Καβάσιλα, δηλαδή το σημείο εκείνο στο οποίο κατατείνει ολόκληρη η κτίση. Όπως το δένδρο υπάρχει για τον καρπό, έτσι η κτίση υπάρχει για την Παρθένο και η Παρθένος για τον Χριστό. Όπως τονίζουν οι Πατέρες όχι μόνον οι άνθρωποι, αλλά και ο ουρανός και η γή, όλη η ορατή και αόρατη κτίση δημιουργήθηκαν για την άχραντο Παρθένο. Όταν ο Θεός στην αρχή των αιώνων ατενίζοντας προς τα δημιουργήματά Του, είπε ότι είναι «καλά λίαν», ουσιαστικά έβλεπε μπροστά Του τον καρπό όλης της δημιουργίας, την υπεραγία Θεοτόκο, και ο έπαινός Του ήταν στην πραγματικότητα «ευφημία της Παρθένου».

 

Κατά την σημερινή ημέρα ευεργετείται όλη η κτίση από την γέννηση της πανάμωμης Δέσποινάς μας. «Το καινότατον αυτό δημιούργημα» δεν ήταν η καλύτερη γυναίκα στην γή, ούτε απλά η καλύτερη γυναίκα όλων των εποχών, αλλά ήταν Αυτή η μοναδική που θα μπορούσε να κατεβάσει τον ουρανό στην γή, να κάνει τον Θεό άνθρωπο. Ο δημιουργός Θεός Λόγος έπλασε τέτοια την ανθρώπινη φύση, ώστε όταν θα χρειαζόταν να γεννηθεί, να λάβει από αυτήν την Μητέρα Του. Ο αόρατος και αθέατος Θεός προ Αυτής, τώρα δι’ Αυτής, έρχεται επί γής και γίνεται ορατός· ενώνεται και κοινωνεί με την κτίση με έναν ουσιαστικότερο και πιο ενοειδή τρόπο. Ενώνει διά της ανθρωπίνης φύσεώς Του όλη την κτίση στην υπόστασή Του και την θεώνει. Ο ανείδεος, απερίγραπτος και ανέστιος Θεός λαμβάνει «δούλου μορφήν» (Φιλιπ. 2,7), ανθρώπινη σάρκα και λογική ψυχή, συναναστρέφεται με τους ανθρώπους και περπατά πάνω στην γή. Ο «αχώρητος παντί» θα χωρέσει στην παρθενική μήτρα της Θεοτόκου, ώστε η Παναγία Μητέρα Του να καταστεί η «χώρα του Αχωρήτου».

 

Σήμερα λύνεται η στειρότητα της Άννας και γεννά «τό κειμήλιον της Οικουμένης», κατά την έκφραση του αγίου Κυρίλλου Αλεξανδρείας. Παρόμοιο θαύμα έκανε ο Θεός πολλές φορές στην Παλαιά Διαθήκη στην Σάρρα την σύζυγο του πατριάρχου Αβραάμ, στην Ρεβέκκα την σύζυγο του Ισαάκ, στην Αννα την μητέρα του προφήτου Σαμουήλ, στην Ελισάβετ την μητέρα του προφήτου Προδρόμου. Όμως διαφέρει κατά πολύ το σημερινό θαύμα. Μπορεί τα τέκνα των παραπάνω μητέρων, των οποίων η μακροχρόνια στειρότητα λύθηκε θαυματουργικά, να ήταν ενάρετα και άγια, αλλά μόνον η Μαρία -τό τέκνο της Άννας και του Ιωακείμ- ήταν «η κεχαριτωμένη» και κατέστη -τό ακατάληπτο για τους ανθρώπους και τους αγγέλους- η Μητέρα του Θεού.

 

Η Παναγία μας δεν γεννήθηκε από άσπιλη σύλληψη, όπως λανθασμένα πιστεύουν οι Ρωμαιοκαθολικοί, αλλά μετά από την φυσική συνάφεια του Ιωακείμ και της Άννας. Λύθηκε δε η φυσική στειρότητα της Αννας χάρις στην άμεση παρέμβαση του Θεού ως απάντηση στις προσευχές των δικαίων Θεοπατόρων. Οι γέροντες Ιωακείμ και Άννα συνήλθαν χωρίς καμμία σαρκική έλξη, ηδονή, μόνο από υπακοή στον Θεό. Επεσφράγισαν και με αυτήν την πράξη τους την σωφροσύνη τους. Κατά αυτόν τον τρόπο η Παρθένος συνελήφθη «σωφρόνως εν τη νηδύι της Άννας εξ Ιωακείμ». Το ότι συνελήφθη σωφρόνως σημαίνει ότι ο τρόπος της συλλήψεως ήταν αγνός. Για να ήταν όμως η Παρθένος απαλλαγμένη από το προπατορικό αμάρτημα, δηλ. να είχε άσπιλη σύλληψη, έπρεπε να είχε γεννηθεί παρθενικώς όπως και ο Χριστός.

 

Οι δίκαιοι Θεοπάτορες για να αποκτήσουν όμως τέτοιο τέκνο έδειξαν πίστη αδίστακτη, υπομονή αλύγιστη, έτρεφαν την ελπίδα που δεν καταισχύνει, είχαν μεγάλη καρτερία στις προσευχές τους· ότι ο Θεός θα εκπληρώσει το αίτημά τους. Και δεν υπόμειναν την ατεκνία τους για λίγο μόνο διάστημα. Η παράδοση λέγει ότι μετά από πενήντα χρόνια στειρότητας αποκτά η Αννα την Θεοτόκο.

 

Αυτή η στάση των Θεοπατόρων πρέπει να παραδειγματίζει, αγαπητοί μου αδελφοί και Πατέρες, όλους μας. Όχι μόνον όσους λαϊκούς αδελφούς μας δεν μπορούν να αποκτήσουν παιδιά, οι οποίοι δεν πρέπει να χάνουν την ελπίδα τους στον Θεό για τον οποίο «τά αδύνατα τοίς ανθρώποις, δυνατά παρά Αυτώ εστιν» (βλ. Λουκ. 18,27), αλλά και εμάς τους μοναχούς και όλους τους πιστούς που αγωνίζονται τον «καλόν αγώνα».

 

Πολλές φορές αποδυσπετούμε, δυσφορούμε στον αγώνα μας και λέμε ότι δεν βρήκαμε αντίκρυσμα, δεν έχουμε αίσθηση της Χάριτος, αδημονούμε. Και έτσι λυπημένοι που είμαστε, μαραίνεται ο ζήλος μας, χαλαρώνουμε την αγωνιστικότητά μας, την άσκησή μας. Όμως δεν πρέπει να κάνομε έτσι αδελφοί μου. Μήπως οι Θεοπάτορες επειδή ο Θεός δεν απάντησε αμέσως στις προσευχές τους σταμάτησαν να Τον επικαλούνται, να πιστεύουν ότι θα λάβουν, σταμάτησαν να κρούουν, να ζητούν, να ελπίζουν; Και τί αδαμάντινη υπομονή και καρτερία έδειξαν για τόσα χρόνια!

 

Για να βιωθούν τα πνευματικά «χρεία μεγάλης υπομονής». Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος έζησε την συστολή, την στέρηση της θείας Χάριτος, τις θλίψεις του νοητού πολέμου για τριάντα χρόνια. Έλαβε μόνιμα την θεία Χάρη μετά από αυτό το μακρό χρονικό διάστημα αιματηρού αγώνα και υπομονής. Αυτό το αναφέρουμε ιδιαίτερα για εμάς τους μοναχούς, που κληθήκαμε για να λάβουμε το πλήρωμα της Χάριτος. Χρειάζεται υπομονή στις θλίψεις, πίστη στις επαγγελίες του Θεού, τέλεια υπακοή στο θέλημα του Θεού και ελπίδα ώστε να μην «εκκακούμε εν ταίς προσευχαίς» (βλ. Λουκ. 18,1). Ο Θεός γνωρίζει πότε μάς συμφέρει να μάς δώσει την ανέκφραστη, την ακατάληπτη και ανεκτίμητη θεοποιό δωρεά Του, την θεία Χάρη ως ενδημούσα κατάσταση. «Τα πνευματικά αφ’ εαυτών έρχονται», τονίζει ο αββάς Ησαΐας, δεν τα ρυθμίζομε όπως και όποτε θέλομε εμείς.

 

Μάλιστα, πολλές φορές, πριν ο Θεός μάς δώσει κάποια ευλογία, ένα χάρισμα, μάς δοκιμάζει με έναν πειρασμό, του οποίου η έκβαση καθορίζει και το αν αποδειχθούμε άξιοι να δεχθούμε το θείο αυτό δώρο. Αυτό παρατηρούμε και στους Θεοπάτορες, που όταν πλησίαζε ο καιρός για να τους δώσει ο Θεός τέκνο, παραχώρησε να δοκιμασθούν ακόμη περισσότερο. Ήταν η εορτή της Σκηνοπηγίας και όταν πήγαν στον ναό να προσφέρουν δώρα, ο ιερεύς Ρουβίμ τους ονείδισε λέγοντάς τους, ότι δεν ήταν άξιοι να προσφέρουν δώρα στον Θεό, αφού δεν έκαναν παιδιά για τον Ισραήλ. Οι Θεοπάτορες μετά από αυτό το συμβάν λυπήθηκαν πάρα πολύ, αλλά δεν απελπίσθηκαν. Κατέφυγαν σε «εκ βαθέων προσευχή» -ο Ιωακείμ στο όρος και η Αννα στον κήπο- η οποία τελικά εισακούστηκε άμεσα, αφού άγγελος Κυρίου πληροφόρησε καθέναν ξεχωριστά ότι θα γίνει η σύλληψη και η γέννηση τέκνου που θα διακηρυχθεί σε όλη την οικουμένη.

 

Έτσι και εμείς, αγαπητοί μου αδελφοί και Πατέρες, να επιδεικνύουμε αγόγγυστη υπομονή στις θλίψεις και στους πειρασμούς, που παραχωρεί ο Θεός για την δική μας ωφέλεια και πνευματική προκοπή. Ευχόμεθα η Κυρία μας Θεοτόκος και η Θεοπρομήτωρ Αννα, που έχουν την ευλογία να θεραπεύουν την φυσική στειρότητα, να θεραπεύσουν τις στείρες καρδιές μας από πνευματικά έργα, ώστε ο Θεός να πέμψει στις ψυχές μας την θεία και γλυκυτάτη Χάρη Του, η οποία ομορφαίνει, ανακαινίζει, αθανατίζει, αφθαρτίζει τον άνθρωπο.

 

 

Πηγή:http://vatopaidi.wordpress.com/2009/09/08/%ce%bf%ce%bc%ce%b9%ce%bb%ce%af%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b3%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%bd%cf%84%ce%b1-%ce%b5%cf%86%cf%81%ce%b1%ce%af%ce%bc-%cf%83%cf%84%ce%b7-%ce%b3%ce%ad%ce%bd%ce%bd%ce%b7%cf%83%ce%b7/http://agioritikesmnimes.pblogs.gr/2009/09/460-omilia-toy-geronta-efraim-sth-gennhsh-ths-yperagias-theotoko.html

ΤΟ ΕΝ ΧΩΝΑΙΣ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ ΜΙΧΑΗΛ

π. Γεωργίου Δορμπαράκη

«Ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος κήρυξε μεταξύ άλλων και στην Ιεράπολη της Φρυγίας, προφήτευσε δε ότι η περιοχή θα ευλογηθεί από αγίασμα του αρχαγγέλου Μιχαήλ. Πράγματι, στις Κολοσσές, κοντά στην Ιεράπολη, ανέβλυσε αγίασμα, στο οποίο προσέρχονταν πολλοί άνθρωποι καθημερινά και έβρισκαν την ίαση από κάθε είδους ασθένεια και ανάγκη. Κάποτε, ένας πλούσιος ειδωλολάτρης, που είχε μεγάλο πρόβλημα με την κωφαλαλία της κόρης του, είδε όνειρο, στο οποίο του φανερωτόταν ότι αν δεν πάει την κόρη του στο αγίασμα, η κόρη του δεν επρόκειτο να γίνει καλά. Πήγε και με το αγίασμα η κόρη του αμέσως θεραπεύτηκε. Μπροστά στο μεγάλο αυτό θαύμα, πίστεψε ο ίδιος και όλη η οικογένειά του, οι οποίοι και βαπτίστηκαν, γενόμενοι ένθερμοι χριστιανοί. Από ευγνωμοσύνη, έδωσε τα χρήματα που χρειάζονταν για να κτιστεί περικαλλής ναός επ’ ονόματι του ταξιάρχη Μιχαήλ, στο οποίο προσέτρεχαν τώρα ακόμη περισσότεροι άνθρωποι. Μετά από έναν αιώνα περίπου, ένας νεαρός, ονόματι Άρχιππος, ένιωσε έντονη επιθυμία, λόγω αγάπης του προς τον αρχάγγελο, να πάει να υπηρετήσει στον ναό, ως νεωκόρος, και ο ίδιος γινόταν μάρτυρας καθημερινά των θαυμασίων που τελούνταν εκεί. Ο διάβολος όμως δεν άντεξε και θέλησε διά των οργάνων του να χαλάσει τον ναό και το αγίασμα. Παρακίνησε λοιπόν τους ειδωλολάτρες της περιοχής, ώστε τα δύο ποτάμια που περνούσαν από εκεί, να τα ενώσουν και να τα στρέψουν κατά του ναού. Άρχισαν τις σατανικές αυτές εργασίες, τις οποίες είδε και κατάλαβε ο Άρχιππος, οπότε με δάκρυα στα μάτια προσευχόταν στον Θεό και στον αρχάγγελο να επέμβουν για να μη πραγματοποιηθούν τα μιαρά σχέδια των ειδωλολατρών. Και πράγματι: όταν τα νερά έρχονταν πια ορμητικά, με τρόπο που διαμιάς θα καταστρεφόταν ο ναός, είδε τον αρχάγγελο να κτυπά με ραβδί το μέρος μπροστά στον ναό, ανοίγοντας ένα βαθύ ρήγμα, στο οποίο χωνεύτηκαν τα νερά και πέρασαν από την άλλη μεριά του ναού. Τα σχέδια των υιών του διαβόλου απέτυχαν και η δύναμη του Θεού δια του αρχαγγέλου έκανε τους πιστούς να μεγαλύνουν το όνομα του Θεού και να ενισχυθούν ακόμη περισσότερο στην πίστη τους. Έκτοτε το μεγάλο αυτό θαύμα διαλαλείται σε όλους τους αιώνες, και η Εκκλησία μας το τιμά την 6^η Σεπτεμβρίου».

Δύο πράγματα προβάλλει η Εκκλησία μας σήμερα εξ αφορμής του θαύματος του αγίου Μιχαήλ: πρώτον, τη μαρτυρία της για τον αρχάγγελο Μιχαήλ, που επεκτείνεται δι’ ολίγων και στον αρχάγγελο Γαβριήλ, και δεύτερον τη δοξολογική αναφορά προς το θαύμα. Η όλη ακολουθία του εσπερινού και του όρθρου πράγματι έρχεται και επανέρχεται στη σπουδαία θέση την οποία κατέχει ο αρχάγγελος και ως προς τον Θεό και ως προς τους υπόλοιπους αγγέλους και ως προς τον άνθρωπο. Αξιοποιώντας το υμνογραφικό του ταλέντο μάλιστα ο υμνογράφος χαρακτηρίζει τον ταξιάρχη, πέραν των άλλων, ως παραστάτη, ως πρωτοστάτη, ως προστάτη. Είναι παραστάτης του Θεού, «της τρισηλίου Θεότητος» όπως αναφέρει συγκεκριμένα, και καταυγάζεται επομένως από τις θεϊκές ελλάμψεις, γενόμενος δεύτερο φως μετά τον Θεό, και συνεπώς ζώντας πλούσια την αγάπη του Θεού. Διότι αυτό σημαίνει φως και δόξα και χάρη Θεού: αγάπη Εκείνου βιούμενη από τους μετέχοντες σ’ Αυτόν. Από την άποψη αυτή ο αρχάγγελος ως πολύ κοντά στον Θεό ευρισκόμενος ζει αυτήν την αγάπη, την οποία εκδηλώνει ως δοξολογία προς τον Θεό και ως «άνοιγμα» προς τους υπόλοιπους αγγέλους και τους ανθρώπους. Πόση πλάνη υπάρχει σ’ εκείνους που έχουν συνδέσει τον ταξιάρχη με κάτι φοβερό και τρομερό, ενώ αν έχει τέτοια μεγάλη θέση στο εκκλησιαστικό στερέωμα είναι λόγω ακριβώς της μεγάλης του αγάπης. Μόνον για τους εχθρούς της πίστεως, τους αρνητές του Θεού, τον διάβολο δηλαδή και τα όργανά του, γίνεται ο πρωτάγγελος αυτός πράγματι φόβητρο και απειλή. Το σημειώνει και ο υμνογράφος: «πυρφόρον το είδος σου» που αφενός φωτίζει τους πιστούς και αφετέρου κατακαίει τους εχθρούς και απίστους. Ως παραστάτης λοιπόν του Θεού, με τον τρόπο που λέει ο υμνογράφος, είναι με τη θέληση του Θεού πρωτοστάτης των αγγέλων, δηλαδή ο αρχηγός τους που τους καθοδηγεί σε ό,τι ο ίδιος επιτελεί: δοξολογία προς τον Δημιουργό, αγάπη και πρόνοια για τους ανθρώπους. Κι είναι πολύ μεγάλη η χαρά των αγγέλων, σημειώνει ο υμνογράφος, γιατί έχουν τέτοιο αρχηγό, που τους καθοδηγεί με τον συγκεκριμένο τρόπο. Και βεβαίως, ο αρχάγγελος, όπως και οι λοιπές ουράνιες δυνάμεις, γίνεται προστάτης των ανθρώπων. Η προστασία του ανθρώπου αποτελεί έκφραση της αγάπης του, που διαπιστώνεται και στην ψυχή του ανθρώπου, με την έννοια ότι ο αρχάγγελος προστατεύει τον άνθρωπο από τις επιθέσεις του πονηρού – «όπου επισκιάσει η χάρις σου, αρχάγγελε, εκεί του διαβόλου φυγαδεύεται η δύναμις» - αλλά και από τις επιθέσεις των ίδιων των παθών του, και στους σωματικούς κινδύνους και τις ασθένειες που μπορεί να περάσει – κάθε ένας που με πίστη θα επικαλεστεί τον άγιο Μιχαήλ θα δει τη θεραπευτική επέμβασή του – και στην ώρα όμως του θανάτου.

Ο υμνογράφος, δεύτερον, όπως είπαμε, αναφέρεται δοξολογικά προς το θαύμα του αρχαγγέλου. Προβάλλει το θαύμα ως ενέργεια της χάρης του Θεού, που περνά όμως από την παρουσία του αρχαγγέλου, και του δίνεται η ευκαιρία να συσχετίσει τον αρχάγγελο με άγια και σπουδαία πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης, όπως τον Νώε, τον Μωυσή, τον Ιησού του Ναυή. Με τον Νώε, για παράδειγμα, διότι όπως αυτός κατασκεύασε την Κιβωτό, κατ’ εντολήν του Θεού, προκειμένου να σωθούν άνθρωποι και ζώα από τον κατακλυσμό, έτσι και ο αρχάγγελος, προκειμένου να σώσει τον ναό του και τους πιστούς ανθρώπους από τον κατακλυσμό των ποταμίων ρευμάτων, «κατασκευάζει» ένα χωνί στο έδαφος, για να απορροφήσει τα νερά. Με τον Μωυσή, διότι και με τη διάβαση της Ερυθράς θάλασσας σώζονται από τα νερά οι Ισραηλίτες, και στον βράχο Χωρήβ έπειτα, κτυπά με το ραβδί και βγαίνουν νερά για να ξεδιψάσουν οι Ιουδαίοι. Και στα δύο θαυμαστά γεγονότα έχουμε ύδατα και σωτηρία των ανθρώπων. Έτσι και με τον πρωτάγγελο του Θεού: έχουμε και πάλι ύδατα και σωτηρία ανθρώπων. Αλλά και με τον Ιησού του Ναυή: τον μνημονεύει ο υμνογράφος, διότι όπως στην εποχή του Ιησού είδε αυτός τον αρχάγγελο με πύρινη ρομφαία να καθοδηγεί τον λαό, έτσι και στο προκείμενο θαύμα: ως ρομφαία το ραβδί του ταξιάρχη προκαλεί ρήγμα στο έδαφος και σώζει τον νέο λαό του Θεού, τους χριστιανούς.

Μένει κανείς έκθαμβος μπροστά στα θαυμαστά που επιτελεί ο Κύριος μέσω των αγίων Του, είτε αγγέλων είτε ανθρώπων. Και η εορτή δίνει την ευκαιρία να κάνει κάποιος και ευρύτερες ανθρωπολογικές και κοινωνικές παρατηρήσεις. Και πρώτον, ο ίδιος ο υμνογράφος εύχεται όπως τότε ο αρχάγγελος έσωσε τον ναό από τον κατακλυσμό των υδάτων, κατά παρόμοιο τρόπο να επέμβει για να σώσει εμάς από τον κατακλυσμό των λογισμών μας. Ο ποιητής ζει έντονη και βαθειά πνευματική ζωή και γνωρίζει ότι πολλοί χριστιανοί ταλαιπωρούμαστε από τους λογισμούς, που έρχονται πολλές φορές μ’ έναν τρόπο ανεξέλεγκτο και επικίνδυνο, με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να συγκεντρώσουμε τον νου μας. Ο αρχάγγελος λοιπόν μπορεί να επέμβει και σ’ αυτό το επίπεδο. Όπως βεβαίως ενόψει της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, που έχει τονιστεί επανειλημμένως ότι πρόκειται για παγκόσμια πνευματική κυρίως κρίση, κάτι που το ζούμε έντονα και στη δική μας πατρίδα, μπορεί και εδώ να επέμβει. Θέλουμε να πούμε ότι καθημερινώς μας «βομβαρδίζουν» με απειλητικές ειδήσεις ότι έρχονται τα χειρότερα. Ότι σαν ποτάμι, σαν «τσουνάμι» θα επιπέσουν επάνω μας όλα τα άσχημα αποτελέσματα της κρίσης και πολλοί, δικαιολογημένα, πανικοβάλλονται και καταρρέουν. Έρχεται λοιπόν σήμερα η μνήμη του αρχαγγέλου και μας υπενθυμίζει τη θαυμαστή επέμβασή του: μπροστά σε κάθε κατακλυσμό, μπροστά σε κάθε τσουνάμι απειλητικό, μπορεί να σταθεί μπροστά εκείνος. Και με τη δύναμη του Θεού μπορεί να «χωνεύσει» αυτό το τσουνάμι, όπως και την κάθε απειλή. Ένα μόνον απαιτείται για να δει κανείς να ενεργοποιείται αυτή η δύναμη του ταξιάρχη: η πίστη του ανθρώπου και η με πόθο θερμό επίκλησή του. Αυτό μας λέει η εμπειρία της Εκκλησίας μας, αυτό έχει υποσχεθεί ο ίδιος ο Θεός μας.

Πηγή: http://pgdorbas.blogspot.gr/2011/09/blog-post_06.html

Ι. ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΑΓΙΩΝ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΙΟΥΣΤΙΝΗΣ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ

Ι. ΠΑΡΕΚΚΛΗΣΙΟΥ ΑΓΙΩΝ 

ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΙΟΥΣΤΙΝΗΣ

 Ι. ΝΑΟΥ ΑΓ. ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ 
ΠΟΛΙΟΥΧΟΥ ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ

Τρίτη 1 Οκτωβρίου

18:30 Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός μετ' αρτοκλασίας, χοροστατούντος του Σεβ. Μητροπολίτου Πειραιώς κ.κ. Σεραφείμ.

20:30    Λιτάνευσις της ιεράς εικόνος και των λειψάνων των Αγίων.

23:00 Ιερά αγρυπνία

Τετάρτη 2 Οκτωβρίου

07:00 Όρθρος και Πανηγυρική Θ. Λειτουργία Ιερουργούντος του Σεβ. Μητροπολίτου Πειραιώς κ.κ. Σεραφείμ.

18:00 Μεθέορτος Εσπερινός και Ιερά Παράκλησις των Αγίων.

Στον Ι. Ναό μας, κατά το ανωτέρω διήμερο, θα τίθεται προς προσκύνηση τεμάχιο Ιερών Λειψάνων των Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης.

Συγκοινωνία: 859(μπλε λεωφορειο) από ΗΣΑΠ Πειραιά, στάση Αγ Παντελεήμων
                        20 (τρόλευ) από ΗΣΑΠ Πειραιά, στάση Ούλωφ Πάλμε

                                                            

Ορθόδοξη πίστη και ζωή

 

Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου

 

Πίστη σημαίνει η ζωή του Χριστού να γίνει ζωή μου. Θα καταθέσω τη σκέψη μου ως ένας απλός πιστός, ένας ταπεινός μοναχός, ένας ειλικρινής άνθρωπος.

 

Η σύνδεση με τον Χριστό μας οδηγεί σε όλη την αλήθεια. Ο μεγάλος Θεός γίνεται μικρός, προσφιλής και οικείος, για να χωρέσει στον νου και στην καρδιά μας. Ο άνθρωπος από άτομο γίνεται πρόσωπο αγαπώντας ανιδιοτελώς και θυσιαστικώς. Η ηθική ζωή συνίσταται στην ελεύθερη τήρηση των ευαγγελικών αρετών. Στην αγαθοεργία και την παθοκτονία. Κάθε ανθρώπινο πρόσωπο, έστω και αν παραστράτησε και αιχμαλωτίστηκε, διατηρεί τη μοναδικότητα και ιερότητα του «κατ’ εικόνα». Κάθε άνθρωπος με τη συνείδησή του έχει πνοή Θεού μέσα του και ως εκ τούτου είναι αξιότιμος αξιοσέβαστος και αξιοπρόσεκτος. Αξίζει τη συμπάθειά μας. Η τιμή και η αγάπη δεν θα πρέπει να ανήκει μόνο στους μεγάλους, τους κατέχοντες, τους νέους, τους ωραίους, τους ευφυείς και ηθικούς, αλλά και στους διανοητικώς και σωματικώς ανάπηρους, τους υπέργηρους, τους ανήμπορους και τους άσημους φτωχούς.

 

Η ορθόδοξη πίστη κάνει τον άνθρωπο να μην απελπίζεται ποτέ. Μάλιστα τον οδηγεί στη δωρεά, στην ευεργεσία, στη φιλανθρωπία, στη συμπαράσταση και στην ανακούφιση. Βλέποντας ο πιστός στο πρόσωπο του άλλου τον Χριστό γίνεται πιο ανεκτικός, πιο επιεικής, πιο φιλικός, πιο συγκαταβατικός, πιο συγχωρητικός και υποχωρητικός. Η Ορθοδοξία δεν αντιμάχεται την επιστήμη. Τον επιστήμονα όμως τον θέλει σεμνό, ταπεινό, ήπιο και καλοκάγαθο. Δεν τον θέλει αυθάδη, αντάρτη, αυθαίρετο, ασεβή και αρνησίθεο. Όσους δεν πιστεύουν δεν θα πρέπει να τους βλέπουμε με την άκρη του ματιού μας βιαστικά. Κάποιον πόνο μεγάλο έχουν, κάποια αντίδραση, κάτι που δεν τους αφήνει να εκφραστούν εγκάρδια.

 

Η υπερηφάνεια θα πρέπει να είναι άγνωστη στον γνήσιο ορθόδοξο πιστό. Η υπερηφάνεια αύξησε τις ψυχικές διαταραχές, τα άγχη, τις θλίψεις, τις απογοητεύσεις, τις καχυποψίες, τις φαντασίες, τις απομονώσεις και τις ταραχές. Έτσι ανικανοποίητος και ανισόρροπος ταλαιπωρείται ο ίδιος και ταλαιπωρεί και τους άλλους. Ο πιστός Χριστιανός έχει τη γλυκιά χαρά της ταπεινώσεως και ικανοποιείται παντού και πάντοτε. Ο ενστερνισμός της παραμελημένης αγίας ταπεινώσεως θα εξισορροπήσει και θα ανορθώσει τον πεσμένο άνθρωπο.

 

Θα πρέπει η ορθόδοξη πίστη να μεταποιηθεί και εκσυγχρονιστεί για να ικανοποιήσει τους σύγχρονους ανθρώπους; Πιστεύουμε ακράδαντα όχι. Ο Χριστός επανερχόμενος στον κόσμο θα έλεγε τα ίδια πράγματα. Η καρδιά του ανθρώπου πάντα ζητά την αλήθεια. Αυτή την αλήθεια καλούμαστε να προσφέρουμε με περισσή αγάπη. Οι εκπτώσεις εδώ δεν ωφελούν, όπως και τα δυσβάστακτα φορτία. Δεν θα αυξήσουμε τους ακόλουθούς μας με το να τους χαϊδεύουμε τα αυτιά. Σκοπός μας δεν είναι να δημιουργήσουμε οπαδούς που θα μας χειροκροτούν και επιδοκιμάζουν. Το κυρίως ζητούμενο είναι η αγιότητα. Η αγιότητα θα σώσει τον κόσμο. Μόνο η Ορθόδοξη Εκκλησία συνεχίζει να γεννά και σήμερα αγίους.

 

Καλούμαστε, αγαπητοί μου, να βιώσουμε, να δοξάσουμε και να εμπνεύσουμε την αγιότητα. Η απόκτηση της αγιότητας δεν είναι προς αύξηση των μετοχών μας προς την επαινοθηρία, αλλά από μεγάλη αγάπη προς τον Θεό και προς τη δόξα του. Από φιλότιμο και αγώνα για μια ζωή ενάρετη, ευχάριστη, ησύχια και ελεύθερη. Πηγή του αγιασμού είναι ο Πανάγαθος Θεός, που αποτελεί τη μοναδική αυτοαγιότητα. Μόνο με τη Χάρη του Θεού μπορούμε να φθάσουμε στην αγιότητα. Η ανεξαρτητοποιημένη αυτοθέωση είναι άγνωστη στην ορθόδοξη πνευματική ζωή.

 

Όπως και άλλοτε έχουμε πει ο κύριος λόγος της υπάρξέώς μας είναι η συνάντηση με τον Θεό. Η πορεία μας προς τον αγιασμό δεν είναι μία καθαρά ιδιωτική υπόθεση. Υπάρχει μέσα στο σώμα της Εκκλησίας και στην ορθόδοξη παράδοση. Επηρεάζει η κίνησή μας αυτή και τους γύρω μας, τους οποίους βοηθάμε καλύτερα με το παράδειγμα. Γινόμαστε τότε πιο συγκαταβατικοί, πιο συνεννοήσιμοι, πιο ευχάριστοι. Η αλήθεια να ομολογείται άφοβα πάντοτε, αλλά χαμηλόφωνα, τεκμηριωμένα, ήπια.

 

Η ορθόδοξη πίστη μας οδηγεί στην προσευχή για τους άλλους, στο να δίνουμε παρά να παίρνουμε, να χαιρόμαστε στη χαρά του άλλου, να λυπούμαστε στη λύπη του, να σκεπτόμαστε τον αιώνιο προορισμό μας, να μάθουμε να υπομένουμε, να ελπίζουμε, να εγκρατευόμαστε και να χαιρόμαστε την απλότητα και τη λιτότητα.

 

Πηγή:http://www.makthes.gr/news/opinions/84082/

Κυριακή ΙΓ΄Ματθαίου - Πίστη και Αγάπη

 

 

Ο επίλογος της Α΄ προς Κορινθίους Επιστολής αποτελεί το Αποστολικό ανάγνωσμα της σημερινής Κυριακής, αγαπητοί μου αδελφοί. Ο Απόστολος Παύλος, αποχαιρετώντας τα μέλη της Εκκλησίας της Κορίνθου, συνιστά, μεταξύ άλλων, να μείνουν σταθεροί στην πίστη του Χριστού και να ενεργούν πάντοτε με κριτήριο την αγάπη. Οι νουθεσίες αυτές είναι απόλυτα δικαιολογημένες. Η νεότευκτη Εκκλησία των Κορινθίων απαρτιζόταν, κατά βάσιν, από πρώην ειδωλολάτρες, οι οποίοι, επηρεασμένοι από την πλάνη των ειδώλων που βίωναν στο παρελθόν, δεν απέφευγαν συνήθειες που προσέκρουαν στο ήθος της Χριστιανικής πίστης, στην οποία προσπαθούσαν, πλέον, να προσαρμοστούν. Γι’ αυτό ο Παύλος αφιερώνει δύο κεφάλαια αυτής της επιστολής, στηλιτεύοντας κρούσματα βαριάς ανηθικότητας, που ασφαλώς είχαν υπόβαθρο ειδωλολατρικό – σαρκολατρικό. Η σταθερότητα στην πίστη, λοιπόν και η αγάπη, ως τρόπος ζωής για τον Χριστιανό, θα μας απασχολήσουν στη συνέχεια.

Μπορεί να έχουν περάσει από τότε 2000 και πλέον χρόνια, μπορεί να έχουμε γεννηθεί και γαλουχηθεί μέσα στο κλίμα της Ορθόδοξης Χριστιανικής πίστης, εντούτοις και στις μέρες μας η πίστη αυτή μοιάζει ασταθής και επιπόλαιη. Αυτό συμβαίνει π.χ. όταν εμείς οι Χριστιανοί προσπαθούμε να συμβιβάσουμε την Χριστιανική μας ιδιότητα και πίστη με το πνεύμα και τη νοοτροπία του κόσμου. Όταν βάζουμε νερό στο κρασί μας σε θέματα όπως οι διανθρώπινες και οικογενειακές σχέσεις, που βάλλονται με σκληρότητα σήμερα από αντιλήψεις άκρως αντίθετες με την Χριστιανική λογική, όταν διαμορφώνουμε στη ζωή μας ένα πλαίσιο πίστης με αυστηρά προσωπικά χαρακτηριστικά, αποκομμένο και απομονωμένο από την ζωή και το γεγονός της Εκκλησίας, όταν αμνηστεύουμε μέσα μας στάσεις ζωής και συμπεριφορές που γνωρίζουμε ότι αντιστρατεύονται τον Ευαγγελικό τρόπο ζωής, αναζητώντας διαρκώς δικαιολογίες και ελαφρυντικά' όταν επιτρέπουμε να δηλητηριαστεί η διάνοιά μας από αιρετικές δοξασίες και παραθρησκευτικά κηρύγματα, που αποσκοπούν στην αποκοπή μας από το Σώμα της Εκκλησίας, όταν υιοθετούμε ακραία συνθήματα και μισαλλόδοξες συμπεριφορές, νομίζοντας ότι εμείς είμαστε οι φύλακες της Ορθοδοξίας, ενώ βιώνουμε την καταστροφική πλάνη του θρησκευτικού φανατισμού. Όλα τα παραπάνω στοιχεία και πολλά άλλα, δεικνύουν ασταθή και ελλειμματική πίστη, η οποία χρήζει βοήθειας και πνευματικής καθοδήγησης για να επαναδρομολογηθεί στο ήθος της Εκκλησίας.

Ο Απόστολος Παύλος συνιστά, επίσης, την αγάπη ως το κριτήριο των ενεργειών μας. Και αφού, ως γνωστόν, ο Θεός αγάπη εστίν,

δηλ. η αγάπη είναι η ουσία του Θεού, μάς προτρέπει να ενεργούμε έχοντας προ οφθαλμών τον τρόπο που ενεργεί ο Θεός. Άραγε, έχουμε σκεφθεί ποτέ αν η στάση ζωής που έχουμε επιλέξει είναι ταυτισμένη με τη ζωή του Χριστού; Αν ο τρόπος που στεκόμαστε απέναντι στον κάθε άνθρωπο, που είναι εικόνα του Θεού, είναι Χριστοκεντρικός; Αντιλαμβανόμαστε τα προβλήματα και τις ανάγκες των ανθρώπων με τον τρόπο που ο Χριστός μάς υπέδειξε ή επιδεικνύουμε παγερή αδιαφορία, την ίδια στιγμή που κομπορρημονούμε για την υποδειγματική δήθεν θρησκευτικότητά μας; Η στάση μας μέσα στην οικογένεια, στον εργασιακό μας χώρο, στις κοινωνικές μας συναναστροφές, αποπνέει την αίσθηση της αγάπης, ως μίμησης Θεού ή μήπως είναι ενδεικτική του άκρατου εγωισμού και του απάνθρωπου ατομισμού, που κυριαρχεί στις μέρες μας ματώνοντας την κοινωνική ζωή;

 

Είναι αλήθεια, αγαπητοί μου, πως αν επικεντρώσουμε την προσοχή μας στον εαυτό μας, με διάθεση ειλικρινούς αυτοκριτικής και αυτοεξέτασης, θα επισημάνουμε στοιχεία που απάδουν προς την Χριστιανική μας ιδιότητα. Θα διακρίνουμε αστάθεια στην πίστη και εύκολη προσαρμογή της στον κοσμικό τρόπο ζωής, αλλά και απουσία αγάπης στον τρόπο που προσεγγίζουμε τον Θεό και τους ανθρώπους. Ας μην ψάξουμε να βρούμε δικαιολογίες και ελαφρυντικά. Δεν υπάρχουν. Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να επαναπροσδιορίσουμε μέσα μας την σχέση μας με τον Θεό και τους ανθρώπους, αντιλαμβανόμενοι ότι δε μπορούμε να είμαστε αληθινά τέκνα του Θεού και ζωντανά μέλη της Εκκλησίας Του, αν δεν διαμορφώσουμε στη ζωή μας ακλόνητη και σταθερή πίστη, εμπνεόμενη από την απόλυτη και θυσιαστική αγάπη του Ιησού Χριστού. ΑΜΗΝ!

Αρχιμ. Ε.Ο.

Πηγή: http://imd.gr/site/articles/top/grapto_kirigma/559