ΑΘΛΟΦΟΡΕ ΑΓΙΕ ΚΑΙ ΙΑΜΑΤΙΚΕ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝ, ΠΡΕΣΒΕΥΕ ΤΩ ΕΛΕΗΜΟΝΙ ΘΕΩ, ΙΝΑ ΠΤΑΙΣΜΑΤΩΝ ΑΦΕΣΙΝ, ΠΑΡΑΣΧΗ ΤΑΙΣ ΨΥΧΑΙΣ ΗΜΩΝ.

Παρασκευή, 29 Ιουνίου 2012

Ο Απόστολος των Δακρύων

 
Οι θλίψεις καί οι διωγμοί αρχίζουν από την ώρα πού δέχεται το άγιο Βάπτισμα.
Πρώτα τον καταδιώκουν έως θανάτου οι ομοεθνείς του, οι Ιουδαίοι, άλλοτε αυτοπροσώπως οι ίδιοι, άλλοτε υποκινώντας τους εθνικούς, άλλοτε σε συνεργασία μαζί τους, άλλοτε προσφεύγοντας στην κρατική εξουσία. Μνημονεύαμε ενδεικτικά το σχέδιο δολοφονίας του στη Δαμασκό, όταν για να τον σώσουν οι πιστοί τον φυγάδευσαν μέσα σε καλάθι νύχτα από τα τείχη, το σχέδιο θανατώσεως του στα Ιεροσόλυμα, όταν έφυγαδεύθη στην Καισαρεία, το διωγμό στην "Αντιόχεια της Πισιδίας καί στα Λύστρα, το λιθοβολισμό στο Ικόνιο, τις διώξεις στη Θεσσαλονίκη, στη Βέροια, στην Κόρινθο, πάλι στα Ιεροσόλυμα καί στην Καισαρεία. "Από τους διωγμούς εκ μέρους των εθνικών, μνημονεύουμε εκείνους των Φιλίππων καί της Εφέσου, τη μακροχρόνια φυλάκιση του στην Καισαρεία καί στη Ρώμη, το μαρτυρικό του θάνατο στην πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Συγκινητική είναι ή εικόνα, όταν με αλυσίδες στα χέρια, υψώνοντας τα όσο του επέτρεπαν τα δεσμά, απολογείται στον βασιλιά Αγρίππα στην Καισαρεία: «Εύξαίμην αν τω ου μόνον σε, αλλά καί πάντας τους άκούντάς μου σήμερον γενέσθαι τοιούτους οποίος κάγώ ειμί, παρεκτός των δεσμών τούτων».
 
Οι θλίψεις όμως του Παύλου προήλθαν καί από «ψευδαδέλφους», πού τον στενοχώρησαν τόσο, «ώστε έξαπορηθήναι καί του ζην». Χαρακτηριστική του πόνου πού αισθάνθηκε ό "Απόστολος είναι ή λεγόμενη «επιστολή των δακρύων», πού έστειλε στους Κορινθίους και την οποία έγραψε «εκ πολλής θλίψεως καί συνοχής καρδίας... δια πολλών δακρύων». "Αλλά και ή εγκατάλειψη εκ μέρους στενών συνεργατών του, του προξένησε θλίψη πολλή. "Έγραψε με καταφανη πόνο στον Τιμόθεο: «Σπούδασον ελθείν προς με ταχέως.Δήμας γαρ με εγκατέλιπεν αγαπήσας τον νυν αιώνα...».
 Γενικά, σε στιγμές ψυχικής κοπώσεως,σκληρής προκλητικότητας εκ μέρους ψευδαδέλφων. αλλά καί προσωπικής άξιοπρέπειας, αναγκάσθηκε ό ίδιος να γράψει: Παραφρονών λαλώ, υπέρ εγώ, εν κόποις περισσοτέρως, εν πληγαίς ϋπερβαλλόντος.εν φυλακαΐς περισσοτέρως, εν θανάτοις πολλάκις• υπό Ιουδαίων πεντάκις τεσσαράκοντα παρά μίαν ελαβον. τρίς έρραβδίσθην, άπαξ έλισθάσθην, τρίς έναυάγησα, νυχθημερόν εν τω βυθώ πεποίηκα,όδοιπορίαις πολλάκις, κινδύνοις ποταμών, κινδύνοις ληστών, κινδύνοις εκ γένους, κινδύνοις εξ εθνών, κινδύνοις εν πόλει, κινδύνοις εν ερημία, κινδύνοις εν θαλασσή, κινδύνοις εν ψευδαδέλφοις,εν κοπώ καί μοχθώ, εν άγρυπνίοις πολλάκις, εν λιμώ καί δίψει, εν νηστείαις πολλάκις, εν ψύχει καί γυμνότητι- χωρίς των παρεκτός ή έπισύστασίς μου ή καθ' ήμέραν, ή μέριμνα πασών των εκκλησιών. Τίς ασθενεί, καί ουκ ασθενώ; Τις σκανδαλίζεται, καί ουκ εγώ πυρούμαι;».
Όλες αυτές τις θλίψεις, τα δάκρυα, τους κινδύνους, καί τους διωγμούς, τον μαρτυρικό θάνατο, ό Παύλος, τα αντιμετώπισε:

Με πίστη βαθύτατη, έχοντας προ οφθαλμών τον Σταυρό του Κυρίου: "Εγραφε στους Γαλάτες: «Χριστώ συνεσταυρωμαι, ζω δέ ούκέτι εγώ, ζή δέ εν έμοί Χριστός».

Με ακλόνητη βεβαιότητα στην αιωνιότητα. "Έγραφε στους Φιλιππησίους:«Έμοί το ζην Χριστός καί το άποθανείν κέρδος». Προς τον Τιμόθεο: «Ει γαρ συναποθάνομεν, καί συζήσομεν, ει υπομέ-
νομεν, καί συμβασιλεύσομεν».οι


Με την πεποίθηση ότι ήταν χρεώστης προς όλους τους συναθρώπους,Έλληνες καί βαρβάρους, μορφωμένους καί αμόρφωτους, για τη σωτηρία τους.
Γράφει στους Ρωμαίους: «Έλλησι τε καί βαρβάροις, σοφοίς τε καί άνοήτοις, οφειλέτης ειμί».


Με προσευχή αδιάλειπτη. Ικέτευε τον Κύριόν του «νυκτός καί ημέρας ύπερεκπερισσοϋ εις το ιδείν το πρόσωπον» των χριστιανών του καί να «καταρτίσει τα υστερήματα της πίστεως τους».

Με σκληρή άσκηση. Εξομολογείται στους Κορινθίους: «Πυκτεύω (πυγμαχώ)... υπωπιάζω μου το σώμα καί δουλαγωγώ (σκληραγωγώ το σώμα μου καί το μεταχειρίζομαι ως δούλο), μήπως άλλοις κηρύξας αυτός αδόκιμος γένωμαι».

Με χαρά. Έγραφε στους Κολοσσαείς: «Χαίρω εν τοίς παθήμασί μου υπέρ υμών».

Με ευγνωμοσύνη για τη δωρεά αυτή του Θεοΰ, "Έγραφε στους Ρωμαίους:«Δια την χάριν την δοθείσάν μοι υπό του Θεοϋ εις το είναι με λειτουργόν Ίησοϋ Χρίστου εις τα έθνη, ίερουργοϋντα το Ευαγγέλιον του Θεοϋ».

Με καύχηση εν Κυρίω. "Εγραφε στους Φιλιππησίους: «Μεγαλυνθήσεται Χριστός εν τω σώματι μου είτε δια ζωής είτε δια θανάτου».

Έχοντας κάνει πράξη όλα αυτά στη ζωή του, δίκαια ό μακάριος Παύλος διακήρυσσε στο τέλος του βίου του: «Εγώ γαρ ήδη σπένδομαι» (Εγώ είμαι έτοιμος να χύσω το αίμα μου σαν σπονδή) καί ό καιρός της έμής αναλύσεως έφέστηκε (καί ό καιρός της αναχωρήσεως μου έφθασε). Τον αγώνα τον καλόν ήγώνισμαι, τον δρόμον τετέλεκα, την πίστιν τετήρηκα,λοιπόν απόκειται μοι ό της δικαιοσύνης στέφανος, όν αποδώσει μοι.
πρωτ.Θ.Συνοδινός/περιοδικό ''Τόλμη''

Πέμπτη, 28 Ιουνίου 2012

Η Εκκλησία των Αποστόλων σήμερα


Τιμούμε τους πρωτοκορυφαίους αποστόλους Πέτρο και Παύλο και τους Δώδεκα εν γένει, τις δύο τελευταίες ημέρες του Ιουνίου, αφού έχει προηγηθεί νηστεία στη ζωή της Εκκλησίας, για να θυμόμαστε αυτό το οποίο διατρανώνουμε μέσα από το Σύμβολο της Πίστεως, ότι δηλαδή πιστεύουμε «εις μίαν, αγίαν, καθολικήν και αποστολικήν Εκκλησίαν». Συνήθως ο τρόπος που ερμηνεύουμε την έννοια της αποστολικότητας έχει να κάνει μ’ αυτό που ονομάζουμε διαδοχή, τόσο σε θεσμικό επίπεδο, όσο και σε επίπεδο πίστης. Η θεσμική διαδοχή αναφέρεται στους επισκόπους της Εκκλησίας, που βρίσκουν τις χρονολογικές απαρχές τους στα πρόσωπα των Αποστόλων. Αυτό αποτελεί την εγγύηση της χρονικής και ιστορικής συνέχειας της ζωής της Εκκλησίας. Τα πρόσωπα και οι θεσμοί διαδραματίζουν κομβικό ρόλο, γιατί κατ’ αυτόν τον τρόπο υπάρχει και η εγγύηση του δεύτερου σημείου της αποστολικότητας, που είναι η διαδοχή της πίστης, δηλαδή όσοι φανερώνουν στον κόσμο το μυστήριο της Εκκλησίας, είναι συνεχιστές του έργου των αποστόλων τόσο σε φυσικό, χρονολογικό δεδομένο, όσο και σε ό,τι αφορά στην πίστη. Πιστεύουν ό,τι πίστευαν οι Απόστολοι. Εκφράζουν την αλήθεια που εξέφραζαν οι Απόστολοι. Τελούν τα μυστήρια της Εκκλησίας, όπως εδιδάχθησαν από τους Αποστόλους. Και διασώζουν το Χριστό, όπως τον περιέγραψαν και τον βίωσαν οι Απόστολοι, ακόμη κι αν τα εσωτερικά τους βιώματα δεν είναι ίσως πάντοτε αυτά των Αποστόλων.


Γιατί όμως η Εκκλησία στις μέρες μας, παρότι τυπικά και εξωτερικά εκφράζει και διασώζει την αποστολικότητα, εντούτοις έχουμε την αίσθηση ότι δυσκολεύεται πολύ να θυμίσει στον κόσμο το ήθος και το βίωμα των Αποστόλων;

Σάββατο, 23 Ιουνίου 2012

Κήρυγμα στο Γενέσιον του Προδρόμου


« Ιδού εγώ αποστέλλω τον άγγελον μου προ προσώπου σου ος παρασκευάσει την οδόν σου έμπροσθεν σου». «Ιδού Εγώ θα αποστείλω τον αγγελιοφόρο μου πριν από σένα , ω Μεσσία , για να προετοιμάσει το δρόμο σου πριν από σένα». Με τα λόγια αυτά του προφήτου Μωυσή προλέγεται στην ΠΔ το προδρομικό έργο του Βαπτιστή Ιωάννη του οποίου τη γέννηση εορτάζουμε σήμερα.

Μεγάλη φυσιογνωμία ο Πρόδρομος! Είναι ο πρώτος πριν απ ΄ τον Ένα δηλ τον Χριστό. Είναι το πρόσωπο που με τη ζωή και το λόγο του ενώνει τους δύο κόσμους της ανθρώπινης ιστορίας τον καιρό του Νόμου με τον καιρό της χάριτος δηλ την εποχή της παλαιάς με την εποχή της νέας διαθήκης. Ο άγιος Ιωάννης είναι ο πρώτος και ο κορυφαίος των αρχαίων προφητών αλλά και μακαριότερος αυτών. Γιατί ομίλησε ο Αβραάμ με το Θεό αλλά μόνον μέσα από σύμβολα και σκιές.

Αγίου Ιωάννου της Κροστάνδης

       

1). Για την καρδιά: «Η καρδιά είναι ο πρώτος παράγοντας στη ζωή μας. Η καρδιακή γνώση προηγείται της νοησιαρχικής. Η καρδιά βλέπει άμεσα, αστραπιαία, ενιαία. Αυτή η γνώση της καρδιάς μεταδίδεται στο νου, και μέσα στο νου χωρίζεται σε μέρη, αναλύεται σε συστατικά. Η αλήθεια ανήκει στη καρδιά και όχι στο νου. Στον εσωτερικό άνθρωπο και όχι στον εξωτερικό…
Στη κατάσταση της απιστίας για κάτι αληθινό και άγιο, η καρδιά συνήθως γεμίζει από στενοχώρια και φόβο. Αντίθετα στην ειλικρινή πίστη νοιώθει χαρά, ηρεμία, άνεση και ελευθερία. Η αλήθεια φανερώνεται και θριαμβεύει στις καταστάσεις της καρδιάς…
Εμείς έχουμε ένα βαρόμετρο ακριβείας, το οποίο δείχνει την άνοδο ή τη πτώση της πνευματικής μας ζωής. Και αυτό είναι η καρδιά. Μπορούμε να την ονομάσουμε και πυξίδα»

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ Φ Α Ρ Μ Α Κ Ε Ι Α & Ι Α Τ Ρ Ε Ι Α ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ


ΑΘΗΝΑ - ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ ΔΗΜΟΥ ΑΘΗΝΑΙΩΝ: Σε μια εποχή που η φτώχεια και η ανέχεια έχουν έρθει στο προσκήνιο. Το Κοινωνικό Φαρμακείο του Δήμου Αθηνών χαρίζει χαμόγελα και ελπίδες στους άπορους πολίτες του Δήμου. Κινούμενο από μια ισχυρή πρωτοβουλία αλληλεγγύης και τοποθετημένο στην πλατεία Βαρβακείου Αγοράς (οδός Αθηνάς), το Κοινωνικό Φαρμακείο περιθάλπτει εκατοντάδες άτομα κάθε Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή από τις 09:00 έως τις 16:00.

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ - ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ: Το Κοινωνικό Ιατρείο θα λειτουργεί καθημερινά τις εργάσιμες ημέρες και θα έχει τακτικά ιατρεία γενικής ιατρικής, νευρολογικό, παιδιατρικό, ψυχιατρικό, ψυχοκοινωνικής υποστήριξης, οδοντιατρείο και φαρμακείο. Οι ενδιαφερόμενοι θα μπορούν να κλείσουν ραντεβού στο τηλέφωνο 2310 520386 τις πρωϊνες ώρες εργάσιμων ημερών. (Αισώπου 24 στο Βαρδάρη).

ΠΑΤΡΑ - ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ: Σκοπός του προγράμματος είναι η δωρεάν παροχή φαρμάκων σε άτομα που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας και είναι ανασφάλιστα. Ευχή όλων μας είναι το Κοινωνικό Φαρμακείο να επιτελέσει το σκοπό του γιατρεύοντας και απαλύνοντας τον πόνο όσων το έχουν ανάγκη». (Μαιζώνος 19, Παλιό Αρσάκειο).

ΡΕΘΥΜΝΟ - ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ: Πραγματοποίηση μαστογραφιών, Εξέταση των τεστ Παπ, Εργαστηριακό έλεγχο κολπικών επιχρισμάτων, Εργαστηριακό έλεγχο εγκυμοσύνης, Υπερηχογραφική παρακολούθηση εγκύων. (Καστρινογιαννάκη 12, Παλιά Πόλη Ρεθύμνου 6937346124/6948801600
http://www.ethiatreio.com/).

ΠΡΕΒΕΖΑ - ΙΑΤΡΕΙΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ: Μέχρι σήμερα πλαισιώνεται από ένα δίκτυο δεκάδων λειτουργών υγείας (γιατροί, οδοντίατροι, φαρμακοποιοί, νοσηλευτές, ψυχολόγοι, λογοθεραπευτές) και άλλων πολιτών.Το ιατρείο απευθύνεται σε όλους όσους βιώνουν, για διάφορους λόγους, αποκλεισμό από την παροχή ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και δεν μπορούν να έχουν καμία πρόσβαση σε δωρεάν υγεία και φάρμακα. (Οδός ΧΡ. ΚΟΝΤΟΥ 29).

ΔΗΜΟΣ ΒΥΡΩΝΑ - ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ "ΑΓΚΑΛΙΑΖΩ":
Το πρόγραμμα αποτελείται από επτά ολοκληρωμένες δομές που λειτουργούν παράλληλα - Παντοπωλείο Αλληλεγγύης, Φαρμακείο Αλληλεγγύης, Αγορά Αλληλεγγύης, Μαγειρείο Αλληλεγγύης, Γραμμή Αλληλεγγύης, Φροντιστήριο Αλληλεγγύης, Δίκτυο Εθελοντών Αλληλεγγύης - και εντάσσεται στο Τοπικό Σύμφωνο Αλληλεγγύης 2010-2013. (
http://www.dimosbyrona.gr/uplds/newv/File/2011%2012/Agkaliazo%20parousiasi.pps).

ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗ - ΓΛΥΦΑΔΑ - ΑΛΙΜΟΣ - ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ: Λειτουργεί με αρκετές ειδικότητες όπως: Παθολόγος, Παιδίατρος, Ουρολόγος, Ορθοπεδικός, Δερματολόγος, Πνευμονολόγος, Ψυχολόγος, Παιδίατρος, Καρδιολόγος.
ΤΟ ΙΑΤΡΕΙΟ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΔΗΜΟΥ Ε-Α, ΣΤΟ ΚΤΙΡΙΟ "ΠΡΟΛΗΨΗ" (μπαίνοντας πρώτο κτίριο δεξιά). (Τηλέφωνο: 6945385870/6972892181, Ιστοσελίδα:
http://mki-ellinikou.blogspot.com/).

ΣΕΡΡΕΣ - ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ: Σύμφωνα με την ΕΡΑ Σερρών, το Κοινωνικό Φαρμακείο λειτουργεί στο χώρο των γραφείων του Φαρμακευτικού Συλλόγου Σερρών, στην οδό Δημητρίου Σπυρίδη 12, και δικαιούχοι είναι οι συνδημότες μας που δεν δικαιούνται ιατροφαρμακευτική περίθαλψη λόγω οφειλών τους στο ασφαλιστικό ταμείο τους και άποροι που το νοσοκομείο δεν μπορεί να τους προμηθεύσει τα φάρμακα που δικαιούνται λόγω έλλειψης τους ή λόγω της αξίας τους.

ΧΑΝΙΑ - ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ: Φάρμακα σε άπορους και ανασφάλιστους ασθενείς θα παρέχει δωρεάν το κοινωνικό φαρμακείο, στο Εργατικό Κέντρο Χανίων, έπειτα από πρωτοβουλία των Ιατρικού και Φαρμακευτικού Συλλόγων Χανίων και τη διάθεση του χώρου από τη διοίκηση του Εργατικού Κέντρου. Το κοινωνικό φαρμακείο θα είναι ανοιχτό για το κοινό κάθε Τρίτη και Πέμπτη από τις 10.30 το πρωί έως τις 12.30 το μεσημέρι και Δευτέρα και Τετάρτη από τις 6 το απόγευμα μέχρι τις 8 το βράδυ. (Τηλέφωνο του Εργατικού Κέντρου - Τηλ. 2821 0 92429).

ΗΛΙΟΥΠΟΛΗ - ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ: Δικαιούχοι: Ανασφάλιστοι (με τα απαιτούμενα δικαιολογητικά), Άποροι που διαθέτουν Βιβλιάριο Απορίας από την Κοινωνική Πρόνοια, Άνεργοι, που έχουν κάρτα ανεργίας του Ο.Α.Ε.Δ, και δεν λαμβάνουν επίδομα ανεργίας. (Κ. Καραμανλή 12 & Ιάσονος, Κάτω Ηλιούπολη - Τηλέφωνο: 210 9917855).

ΚΙΛΚΙΣ - ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ: Απευθύνεται σε αναξιοπαθούντες συμπολίτες μας, άπορους, ανασφάλιστους, διερχόμενους μετανάστες προσωρινά χωρίς νομιμοποιητικά έγγραφα, κρατούμενους και σε όσους πληρούν τα κριτήρια του κανονισμού λειτουργίας του Κ.Ι.Φ, οι οποίοι και θα παραλάβουν τη σχετική κάρτα από την Κοινωφελή Δημοτική Επιχείρηση του Δήμου Κιλκίς. (Σπάρτης 13 - Τηλ. 2341 0 25817).

Δευτέρα, 18 Ιουνίου 2012

Για την κρίση στη χώρα μας


του Μητροπολίτου Πειραιώς, Φαλήρου και Δραπετσώνας κ.κ. Σεραφείμ


Το τραγικό γεγονός της δολοφονίας εξ ασφυκτικού θανάτου τριών χαμηλομίσθων τραπεζοϋπαλλήλων ιδιωτικής Τραπέζης και η γενικωτέρα αστάθεια των κοινωνικών και πολιτικών δομών μας υποχρεοί να ενημερώσωμεν τα ευσεβή μέλη της καθ' ημάς τοπικής Εκκλησίας και να προσκαλέσωμεν πάντας εις πνευματικήν και ηθικήν εγρήγορσιν αναφέροντες τα κάτωθι:

ΛΟΓΟΣ... ΤΗΣ ΕΣΧΑΤΗΣ ΩΡΑΣ «ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΩΤΗΡΙΑ...»


Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρών κ.κ. Χρυσοστόμου

Ἡ χώρα ὁδηγήθηκε γιά μιά ἀκόμα φορά σέ ἐκλογές, προκειμένου νά προκύψῃ Κυβέρνηση σ’ αὐτό τόν τόπο, ὥστε ὁ Λαός νά βρῇ; τόν δρόμο του καί νά συνεχίσῃ μέ τίς ὅποιες δυσκολίες, τήν κοπιώδη πορεία του. Μιά πορεία πού δέν θά μοιάζῃ καθόλου μέ ὅσα ἔζησε στό παρελθόν, ἀφοῦ πολλά πράγματα πλέον ἔχουν ἀλλάξει. Ὁ Λαός πρέπει νά ξεχάσῃ πλέον τήν εὐμάρεια, τήν καλοπέραση καί ὅ,τι ἄλλο, πιθανῶς, ἀπελάμβανε μέχρι σήμερα.
Δέν γνωρίζει κανείς τί θά προκύψῃ ἀπό αὐτές τίς ἐκλογές. Δέν εἴμαστε βέβαιοι πῶς αὐτός ὁ ταλαιπωρημένος κόσμος θά ἐκφρασθῇ καί ποιές δυνάμεις θά ἐπηρεάσουν τό εἶναι του. Αὐτή ἡ ἀβεβαιότητα εἶναι ἀποτέλεσμα τῶν ὅσων προηγήθηκαν ἀπό ὅσους εἶχαν,στά χέρια τους, τίς τύχες τῆς χώρας μας, μέχρι τώρα. Εἶναι ἀποτέλεσμα τῶν λαθῶν,τῶν ἐπιπολαιοτήτων, τῆς ἀποϊεροποίησης τῆς ζωῆς, τῆς ἐξυπηρέτησις ξένων συμφερόντων καί τῆς ἔλλειψης ἀγάπης γι’ αὐτόν τόν τόπο.

Τύχη και ατυχία



του Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου

Δεν υπάρχει μοίρα, ειμαρμένη, κισμέτ, απόλυτος προορισμός του ανθρώπου. Σε όλη την αγιογραφική και αγιοπατερική διδασκαλία πουθενά δεν αναφέρεται η πίστη στην τύχη. Οι άνθρωποι τύχη θεωρούν και εκφράζουν ό,τι τους χαρίζει τον έκτακτο πλούτο, τη σωτηρία τους από διάφορους κινδύνους, το κέρδος της ανυψώσεώς τους σε υψηλή θέση. Είναι γεγονός πως δεν υπάρχει πουθενά και ποτέ κάποια δύναμη ανώτερη που να ονομάζεται τύχη. Ούτε μας βοηθά ποτέ το οποιοδήποτε γούρι, χαϊμαλί και μπλε χάντρα. Νομίζουμε πως οι άνθρωποι έχουν επιπόλαια παρασυρθεί από ερασιτέχνες θαυματοποιούς. Ό,τι φαίνεται στους ανθρώπους τυχαίο έχει σίγουρα κάποια βαθύτερη προέλευση. Δεν υπάρχει κανένα πεπρωμένο.


Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2012

Πάσα πνοή αινεσάτω τον Κύριον!


Γέροντος Πορφυρίου

«Μια μέρα, ένα πρωινό προχώρησα μόνος μου στο παρθένο δάσος. Όλα, δροσισμένα από την πρωινή δροσιά, λαμπύριζαν στον ήλιο. Βρέθηκα σε μια χαράδρα. Την πέρασα. Κάθισα σ' ένα βράχο. Δίπλα μου κρύα νερά κυλούσαν ήσυχα κι έλεγα την ευχή. Ησυχία απόλυτη. Τίποτα δεν ακουγόταν. Σε λίγο, μέσα στην ησυχία ακούω μια γλυκιά φωνή, μεθυστική, να ψάλλει, να υμνεί τον Πλάστη. Κοιτάζω, δεν διακρίνω τίποτα.

Τελικά, απέναντι σ' ένα κλαδί βλέπω ένα πουλάκι, ήταν αηδόνι. Κι ακούω το αηδονάκι να κελαηδάει, μάλλιασε, που λέμε, η γλώσσα του, φούσκωσε απ' τους λαρυγγισμούς ο λαιμός του. Αυτό το πουλάκι το μικροσκοπικό να κάνει κατά πίσω τα φτερά του, για να έχει δύναμη και να βγάζει αυτούς τους γλυκύτατους τόνους, αυτή την ωραία φωνή και να φουσκώνει ο λάρυγγάς του! Πω, πω, πω! Να 'χα ένα ποτηράκι με νερό, για να πηγαίνει να πίνει και να ξεδιψάει! Μου ήρθαν δάκρυα στα μάτια. Δεν μπορώ να σας μεταφέρω αυτά που ένιωσα. Αυτά που αισθάνθηκα. Σας φανέρωσα, όμως το μυστήριο.


Τετάρτη, 13 Ιουνίου 2012

Τό ἔξυπνο πείραμα μίας δασκάλας ποῦ ἔγινε σέ ἑλληνικό σχολεῖο

 
Σήμερα στο σχολεῖο ἔπρεπε νά καλύψω τό κενό ἑνός συναδέλφου ποῦ ἔλειπε. Ἔμεινα λοιπόν στήν τάξη και πρότεινα στούς μαθητές μου νά παίξουμε ἕνα παιχνίδι. Τούς ζήτησα νά φανταστοῦν πῶς εἴμαστε κάτοικοι τῆς Σμύρνης καί μαθαίνουμε ὅτι αὔριο θά κάψουν οἱ Τοῦρκοι τά πάντα καί θά μᾶς ἀναγκάσουν νά φύγουμε ἀπό τά σπίτια μας. Σκεφτεῖτε, λοιπόν, εἶπα στά παιδιά μου, ἕνα μόνο ἀντικείμενο ποῦ θά παίρνατε γιά πάντα μαζί σας ἀπό τό σπίτι σας καί γράψτε τό μέ τό ὄνομά σας σέ ἕνα χαρτί..
Γεμίσαμε λοιπόν ἕνα κουτί μέ 22 χαρτάκια. Στή συνέχεια τούς εἶπα ὅτι οἱ ἀρχαῖοι φιλόσοφοι ἔλεγαν πῶς εἴμαστε ὅ,τι εἶναι καί οἱ ἐπιθυμίες – ἀνάγκες μας. Ἄρα ὅ,τι γράψατε στό χαρτί αὐτό εἶστε. Κοιτάχτηκαν μεταξύ τους αἰφνιδιασμένα. Χώρισα, λοιπόν, τρεῖς ὁμάδες καί τίς ἔγραψα στόν πινάκα. Στήν πρώτη τά ὑλικά. Ἄν ἔχετε γράψει ἀντικείμενα γιά νά πάρετε μαζί σας ἀπό τό σπίτι ποῦ θά χάσετε γιά πάντα σκεφτεῖτε, τούς εἶπα, πῶς ὅταν πεθαίνουμε δέ μᾶς χρησιμεύουν σέ τίποτα. Ἄρα εἴμαστε ἕνα τίποτα. Στή δεύτερη ὁμάδα ἔβαλα μία σημαία καί ἀντικείμενα ἐθνικά καί ὅσοι τά προτίμησαν εἶναι γνήσιοι Ἕλληνες καί στήν τρίτη Σταυρό καί εἰκόνες Ἁγίων καί ἄρα ἐπιλογή χριστιανῶν Τά παιδιά ἀνήσυχά μου ζήτησαν νά ξαναπάρουν πίσω τά χαρτάκια γιά νά συμπληρώσουν κάτι. Ναί ἀγαπητοί μου. Ἄρχισαν νά καταλαβαίνουν τή λάθος ἐπιλογή..

Ἀφού ἀρνήθηκα μέ γλυκό τρόπο νά δώσω πίσω τά χαρτάκια, τούς ὑπενθύμισα πῶς....ο ὀδοντίατρος μπορεῖ νά μᾶς πονέσει ἀλλά φροντίζει τά δοντιά μας. Ἔτσι καί ἡ δασκάλα τούς μπορεῖ νά τούς πονέσει μέ αὐτό τό παιχνίδι, μά ὁ δρόμος ποῦ θά μᾶς ὁδηγήσει στό νά βρουμε ποιοί εἴμαστε καί νά διορθωθοῦμε ὁπού χρειάζεται, εἶναι δύσκολος.
Τά μικρά μου ἀγγελούδια τό δέχτηκαν καί συνέχισαν. Διάβαζα μεγαλόφωνα τί ἔγραψε κάθε παιδί ὀνομαστικά καί ἕνα-ἕνα σηκωνόταν καί μόνο τοῦ ἔγραφε στόν πινάκα σέ ποιά ὁμάδα ἄνηκε..
Στό τέλος, λοιπόν, διαπιστώσαμε ὅτι ἀπό τούς 22 μόνο 7 ἔγραψαν ὅτι θά ἔπαιρναν ἕνα ἀντικείμενο ἑλληνικό ἤ χριστιανικό. Καί ἡ μικρή Ἕλλη σήκωσε τό χέρι της καί μοῦ εἶπε. Καλά λέει ὁ μπαμπάς μου κύρια ὅτι εἴμαστε μέσα στήν κρίση γιατί εἴμαστε ὑπερκαταναλωτές. Χαμογέλασα ἁπλά καί κυρίως ἀνακουφίστηκα ποῦ εἴχαμε φτάσει στήν αὐτογνωσία. Μοῦ ζήτησαν νά τό ξαναπαίξουμε αὐτό τό παιχνίδι καί ἀφοῦ τά κυτταξα τρυφερά τους εἶπα: αὐτή ἦταν μία πρόβα. Ἄν πότε αὐτό συμβεῖ στήν πραγματικότητα ἐσεῖς θά εἶστε ἕτοιμοι γιά τό σωστό, γιατί θά ξέρετε ποιοί εἴστε Ἕλληνες..
Ὁδηγῆστε τά παιδιά μας στό δρόμο τῆς αὐτογνωσίας. Εἶναι τό κλειδί γιά τήν ἀναγέννηση τῆς Ἑλλάδος
Πηγή:Συν-οδοιπορία

Τρίτη, 12 Ιουνίου 2012

Μια διαφορετική ομιλία


Σκέφτηκα να σου µιλήσω για τον Καραϊσκάκη,
αλλά το µυαλό σου θα πάει στο γήπεδο.
Σκέφτηκα να σου µιλήσω για το 21,
αλλά ο νους σου θα πάει στην Ορίτζιναλ.
Συλλογίστηκα πολύ, για να καταλήξω αν αξίζει
Να σε ταλαιπωρήσω για κάτι τόσο µακρινό, τόσο ξένο.
Δύο αιώνες πίσω κάποια γεγονότα
Τι να λένε σε σένα; Σε εσένα που ßιάζεσαι να φύγεις,
να πας για τσιγάρο, για καφέ ή για κάτι άλλο.
Θα σου µιλήσω λοιπόν προσωπικά.

Εγώ ο δάσκαλος που δούλεψα ένα χρόνο σε αυτό το σχολείο
και σε δεκαπέντε µέρες φεύγω για αλλού
Σε εσένα που είσαι εδώ ένα, δύο, τρία
ή και περισσότερα χρόνια,
Θα σου µιλήσω σταράτα

για να σου εκφράσω δυο σκέψεις µου.



Οι µαθητές που συνάντησα µέσα στις τάξεις,
οι µαθητές που δίδαξα φέτος
στην συντριπτική τους πλειονότητα µε σεßάστηκαν,
αν και δεν ανταποκρίθηκαν στις απαιτήσεις του µαθήµατος.
Πολλοί όµως από τους υπόλοιπους µαθητές
δε µε σεβάστηκαν, µε προσέβαλαν κατ' επανάληψη.
Με έργα, µε λόγια, µε ύβρεις,
δείχνοντας ένα χαρακτήρα και ένα ήθος
που µε σόκαρε,
που µε έßαλε σε µελαγχολικές σκέψεις.



Αυτό το φαινόµενο αποδεικνύει
πως κάτι σάπιο υπάρχει σε αυτό το σχολείο,
πως εκτός του γνωστικού ελλείµµατος
το συγκεκριµένο σχολείο χωλαίνει δραµατικά
και στο ηθικοπλαστικό του έργο,
στη διαµόρφωση δηλαδή των µαθητικών ψυχών και πνευµάτων.
Και η ευθύνη για αυτήν την αποτυχία
Είναι ευθύνη αποκλειστικά δική µας,
των δασκάλων σας και των γονιών σας.

Δεν έχουµε κατορθώσει να σας δείξουµε
πως χωρίς αρχές η ζωή σας αύριο θα είναι µια κόλαση,
πως χωρίς όνειρα και στόχους θα χρειαστείτε υποκατάστατα,
Θα καταφύγετε πιθανόν σε επιλογές που θα σας ξεφτιλίσουν,
Θα σας κάνουν να σιχαίνεστε τον εαυτό σας,
Θα σας γεµίσουν τη ζωή πλήξη και κούραση,
Θα σας γεράσουν πρόωρα.


Αν όµως θέλετε µια συµßουλή από ένα δάσκαλο,
Σκεφτείτε το παράδειγµα του Μακρυγιάννη,
που έφτασε αγράµµατος µέχρι τα πενήντα σχεδόν,
για να καταλάßει τότε πως η µόρφωση, η καλλιέργεια
ήταν το όπλο που έλειπε από την προσωπική του θήκη..
Και κάθισε µε πολλή δυσκολία και χωρίς δάσκαλο
και έµαθε πέντε κολλυßογράµµατα,
για να µας πει την ιστορία του ßίου του,
Το παραµύθι της επανάστασης των υπόδουλων Ρωµιών.
Αυτό το παράδειγµα είναι για σένα το πιο κατάλληλο,
Και µπορείς τριάντα χρόνια νωρίτερα από το στρατηγό Μακρυγιάννη
Να ακολουθήσεις το δρόµο που εκείνος έδειξε,
το µονοπάτι της καλλιέργειας, το δρόµο της παιδείας,
Τη λεωφόρο της προσωπικής σου προκοπής.

Δεν είστε σε τίποτε λιγότερο ικανοί από
τον µπάσταρδο γιο της καλογριάς,
τον Αρßανίτη Γιώργη Καραϊσκάκη.
Ήταν κι αυτός αθυρόστοµος σαν κι εσάς,
Αλλά είχε αυτό που από τα αλßανικά µάθαµε σαν µπέσα,
Ήταν πάνω απ´ όλα µπεσαλής.
Αυτό θα 'θελα να έχετε κι εσείς.
Υπευθυνότητα, µπέσα, τσίπα.
Να αναλαµßάνετε τις ευθύνες σας,
Να απεχθάνεστε την υποκρισία,
να σιχαίνεστε το συµφέρον,
Να µισείτε το ψέµα και την ευθυνοφοßία.


Η αγάπη για τον τόπο του, η λατρεία για την πατρίδα του
ήταν αυτό που χαρακτήριζε τη ζωή του Νικήτα Σταµατελόπουλου,
του Νικηταρά.

Αγωνίστηκε στη διάρκεια της επανάστασης,
συνέßαλε στην απελευθέρωση της πατρίδας του
κι έπειτα φυλακίστηκε,
για να χαθεί σ' ένα στενοσόκακο του Πειραιά,
σχεδόν τυφλωµένος, πάµπτωχος και εγκαταλειµµένος από όλους.
Δε ζήτησε τίποτε από την ελεύθερη Ελλάδα

Κι όταν οι γύρω του τον παρακινούσαν να απαιτήσει
από την κυßέρνηση µια πλούσια σύνταξη,
απαντούσε πως η πατρίδα τον αµείßει πολύ καλά,
λέγοντας ψέµατα, για να µην προσßάλει την πατρίδα του.
Είναι δύσκολο, το κατανοώ, το παράδειγµα του Νικηταρά.
Αλλά νοµίζω πως κι εσείς είστε ικανοί για τα δύσκολα,

Μπορείτε να ακολουθήσετε το δρόµο της αξιοπρέπειας,
να προσπαθήσετε τίµια και µε αγωνιστικότητα
για εσάς και για το µέλλον της οικογένειας που
αύριο θα κάνετε.

Ξέρω, καταλαßαίνω, αντιλαµßάνοµαι
πως σας προτείνω µια διαδροµή ζωής δύσκολη και απαιτητική,
όταν δίπλα σας κυριαρχεί ο εύκολος δρόµος
των γονιών, των δασκάλων, των πολιτικών,
της εποχής στην οποία µεγαλώνετε.
Όµως κάθε εποχή ελπίζει στους νέους της,

Περιµένει από αυτούς να σηκώσουν ψηλά
και µε επιτυχία τη σηµαία του αγώνα
και να οδηγήσουν την πατρίδα τους, τον τόπο τους
σε καλύτερες µέρες, σε πιο φωτεινές σελίδες.
Κι όταν ßλέπω την εποχή µας
να µαραζώνει χωµένη στην αλλοτρίωση,
να ξεψυχά από την τηλεοπτική ανία,
να µουχλιάζει από το κυνήγι της ευκολίας,
Μόνο σε εσάς ελπίζω,

Στην ειλικρινή σας διάθεση
να αγωνιστείτε,
να αντισταθείτε,
να πολεµήσετε,
να νικήσετε.

Μη µας απογοητεύσετε…

Ομιλία Δασκάλου στο 2ο ΕΠΑΛ Αχαρνών για την 25η Μαρτίου



Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2012

Απογευματινή Εκδήλωση


Απογευματινή εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 24 Ιουνίου και ώρα 19:00 στο Πνευματικό κέντρο του Ι. Ναού μας, από το Ε.Φ.Τ.
Τιμή πρόσκλησης 5 Ευρώ

Σάββατο, 9 Ιουνίου 2012

Νέφος Μαρτύρων (Κυριακή των Αγίων Πάντων)


Μετά την Ανάσταση, μαζί με άλλα, ο Ιησούς Χριστός είπε στους Αποστόλους και τα εξής· «λήψεσθε δύναμιν επελθόντος του Αγίου Πνεύματος εφ’ υμάς και έσεσθέ μοι μάρτυρες έως εσχάτου της γης». Θα λάβετε δύναμη, όταν θα έλθει σ’ εσάς το Άγιο Πνεύμα και θα είσαστε μάρτυρές μου, ως την άκρη της γης. Η Εκκλησία λοιπόν, αφού εόρτασε τον ερχομό του Αγίου Πνεύματος, εορτάζει σήμερα τη μνήμη όλων των Αγίων της, που η αγιοσύνη τους είναι καρπός της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος. Για όλους λοιπόν τους Αγίους, που μαρτύρησαν «τον λόγον του Θεού και την μαρτυρίαν Ιησού», και που δεν είναι λίγοι, αλλά ένα ολόκληρο σύννεφο, θα μιλήσουμε σήμερα.

Χριστιανός είναι ο άνθρωπος, που κάθε ημέρα δίνει «την μαρτυρίαν Ιησού Χριστού», για την οποία λέγει ο ευαγγελιστής Ιωάννης στην Αποκάλυψη. Αυτό βέβαια δεν είναι ανθρώπινο κατόρθωμα, αλλά γίνεται με την προαίρεση και τη θέληση του ανθρώπου και με τη χάρη και τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος, «δι’ ον προφήται άπαντες και Θεού Απόστολοι μετά Μαρτύρων εστέφθησαν», καθώς ψάλλομε στον ύμνο της Πεντηκοστής. Αυτή η μαρτυρία είναι στ’ αλήθεια ένας αγώνας και μια πάλη, καθώς γράφει ο Απόστολος, όχι «προς αίμα και σάρκα», εναντίον δηλαδή φυσικών έχθρων και εναντιοτήτων, αλλά «προς τας αρχάς… του σκότους», ένας αγώνας και μια πάλη πνευματική. Γι’ αυτό και τα όπλα, που μεταχειρίζεται ο Χριστιανός για τη μαρτυρία του Ιησού Χριστού είναι όπλα πνευματικά. Αυτό εννοεί ο Απόστολος, όταν γράφει· «ων ουκ ην άξιος ο κόσμος». Όσα υπέφεραν κι όσα κατόρθωσαν οι Άγιοι για τη μαρτυρία Ιησού Χριστού δεν ήταν και ποτέ δεν είναι άξιος να τα κατορθώσει ο κόσμος, με όλες τις φυσικές δυνάμεις και τα μέσα που μπορεί να διαθέσει. Αυτά είναι παθήματα και κατορθώματα, που ξεπερνάνε τα ανθρώπινα μέτρα, και οι Άγιοι τα κατόρθωσαν μόνο με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος.

Έτσι, ως αποτέλεσμα της θείας δύναμης, που χορηγείται στους ανθρώπους ανάλογα με την προαίρεση και την πίστη τους, τα παθήματα και τα κατορθώματα των Αγίων αξίζουν περισσότερο απ’ όλο τον κόσμο. Και πραγματικά ό,τι θα μείνει και θα σταθεί κάποτε μπροστά στο Θεό, σαν πολύτιμο και ένδοξο έργο μέσα σε όσα πράττουν οι άνθρωποι θα είναι μόνο η μαρτυρία Ιησού Χριστού, το αίμα και το δάκρυ κι ο ιδρώτας των Αγίων «εν ονόματι Ιησού Χριστού».

Αλλά στο γεγονός της μαρτυρίας συμβαίνει μεγάλο μυστήριο του Θεού, που είναι μυστήριο αγάπης και δεσμού μεταξύ όλων των Αγίων, και εκείνων που μαρτύρησαν και εκείνων που μαρτυρούν. Εκείνοι που μαρτύρησαν και βρίσκονται τώρα «εν χειρί Θεού», «ουκ εκομίσαντο την επαγγελίαν»· δεν είδαν να εκπληρώνεται η υπόσχεση του Θεού, δεν άκουσαν ακόμα το «Δεύτε οι ευλογημένοι», γιατί περιμένουν εκείνους που μαρτυρούν τώρα στη γη. Ο Θεός πρόβλεψε κάτι καλύτερο για μας· δεν θέλησε να είναι χωριστή η τελείωση εκείνων, που ο αγώνας τους ήταν κοινός με τον δικό μας. Όλοι μαζί θα δοξαστούν οι Άγιοι που δίνουν τη μαρτυρία Ιησού Χριστού, κι αυτό είναι το μέγα μυστήριο του Θεού, το μυστήριο της αγάπης και του δεσμού των πιστών μέσα στην Εκκλησία, την Εκκλησία που είναι τώρα στον ουρανό κι εκείνη που βρίσκεται ακόμα στη γη. Δεν θα ήσαν τέλειοι οι Άγιοι, αν δεν περίμεναν να φτάσουμε κι εμείς στη δική τους τελειότητα· «του Θεού περί ημών κρείττον τι προβλεψαμένου, ίνα μη χωρίς ημών τελειωθώσιν». Ο Θεός κάτι καλύτερο πρόβλεψε για μας, να μας περιμένουν δηλαδή οι Άγιοι, για να λάβουμε όλοι μαζί το βραβείο.

Το μεγάλο αυτό μυστήριο του Θεού είδε και άκουσε ο ευαγγελιστής Ιωάννης, όπως το γράφει στην Αποκάλυψη. Είδα, λέγει, κάτω από το ουράνιο θυσιαστήριο τις ψυχές εκείνων που σφάχθηκαν «διά τον λόγον του Θεού και διά την μαρτυρίαν του αρνίου». Και άκουσε ο Ευαγγελιστής τη φωνή των αθώων θυμάτων, που φώναζαν κι έλεγαν προς το Θεό· «έως πότε, Δέσποτα άγιε και αληθινέ, δεν κάνεις κρίση και δεν εκδικείσαι το αίμα των μαρτύρων που χύθηκε και χύνεται στη γη από τους εχθρούς σου;». Και στο δίκαιο αυτό παράπονο των αγίων Μαρτύρων δόθηκε η απάντηση του Θεού· να αναπαυθούν ακόμα και να περιμένουν λίγο, ώσπου να συμπληρωθεί ο αριθμός των αδελφών μαρτύρων, όλων εκείνων που μέλλουν μέχρι τη συντέλεια των αιώνων να δώσουν την καλή ομολογία και τη μαρτυρία του Ιησού Χριστού.

Η φωνή των Μαρτύρων βοά προς το Θεό, καθώς βοούσε η φωνή του δικαίου Άβελ και η απάντηση του Θεού προς τους δικαίους στον ουρανό είναι να αναπαύονται και να περιμένουν. Από το άλλο μέρος η παραγγελία του Αποστόλου προς τους δικαίους στη γη είναι να αγωνίζονται και να υπομένουν να μη λησμονούν το σύννεφο των μαρτύρων, που πριν από αυτούς έδωσαν την καλή ομολογία· να πετάνε από πάνω τους κάθε μάταιο κοσμικό βάρος· να φυλάγονται από την αμαρτία, που ενεδρεύει σε κάθε περίσταση και να τρέχουν τον αγώνα του βίου τους με υπομονή·πο «…τοσούτον έχοντες περικείμενον ημίν νέφος μαρτύρων, όγκον αποθέμενοι πάντα και την ευπερίστατον αμαρτίαν δι’ υπομονής τρεχωμεν τον προκείμενον ημίν αγώνα» .

Και δεν είναι μόνο το σύννεφο των μαρτύρων που πριν από μας αγωνίσθηκαν κι έδωσαν τη μαρτυρία Ιησού Χριστού, αλλά πρώτος απ’ όλους ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός, ο αρχηγός και θεμελιωτής της πίστεως μας· εκείνος που πήγε μπροστά απ’ όλους, τέλειωσε νικητής τον αγώνα και μας δείχνει τον τρόπο και μας δίνει τη δύναμη να τον τελειώσουμε κι εμείς το ίδιο. Επάνω του να είναι τα μάτια μας και στ’ αχνάρια του να περπατάμε. Ο ίδιος καλεί τους ανθρώπους να τον ακολουθήσουν, ελεύθερα και με τη θέλησή τους, όταν λέγει· «όστις θέλει…». Κι ο ίδιος τους προτρέπει να τον μιμούνται, όταν τους διδάσκει· «…ίνα, καθώς εγώ εποίησα υμίν, και υμείς ποιήτε».

Πρέπει να προσέξουμε πως αυτό, που η θεία Γραφή λέγει μαρτυρία κι αυτό, που η Εκκλησία ονομάζει μαρτύριο, είναι το ίδιο. Η μαρτυρία Ιησού Χριστού φτάνει ως το μαρτύριο· μαρτύριο του σώματος, που σφραγίζεται με αίμα και μαρτύριο της συνειδήσεως χρονιότερο και επιπονότερο, που ποτίζεται με ιδρώτα και δάκρυ. Η πείνα και η δίψα για τη δικαιοσύνη είναι πείνα και δίψα των αγίων, εκείνων που κάθε ημέρα μαρτυρούν και δίνουν την καλή ομολογία. Γι’ αυτούς είναι γραμμένο «ώδε έστιν η υπομονή και η πίστις των αγίων», γιατί οι άγιοι δεν κάνουν επανάσταση και δεν γκρεμίζουν για να φτιάξουν τον κόσμο, αλλά εργάζονται και χτίζουν για να γίνει καλύτερος ο κόσμος. Ο κόσμος δεν γίνεται καλύτερος με τη δική μας αδικία επάνω στους άδικους, αλλά με περισσότερη δικαιοσύνη και υπομονή των αγίων. Γιατί σκοπός δεν είναι να γίνει καλύτερος ο κόσμος, αλλά να γίνει πρώτα καλύτερος ο άνθρωπος, για να μπορέσει έτσι να φτιάξει τον κόσμο. Δεν είναι τα πράγματα που φτιάχνουν τον άνθρωπο, αλλά ο άνθρωπος που φτιάχνει τα πράγματα. Μέσα σ’ έναν κόσμο άδικο και βρώμικο, η φωνή του Θεού λέγει· «ο δίκαιος δικαιοσύνην ποιησάτω έτι, και ο άγιος αγιασθήτω έτι». Όλο πιό δίκαιοι κι όλο πιό άγιοι, για να μπορέσουμε να φτιάξουμε τον κόσμο. Εδώ βέβαια ο λόγος δεν έχει τελειωμό. Υπάρχει τόση αντίθεση και σύγχυση στις γνώμες των ανθρώπων, που ό,τι και να πεις κινδυνεύεις να δεχθείς σφοδρή επίθεση από κάθε πλευρά. Όμως εμείς δεν λέμε δική μας γνώμη, αλλά ό,τι λέγει ο Θεός· «ο άγιος αγιασθήτω έτι».

Ο κόσμος παρουσιάζει την εικόνα της Αποκάλυψης· είναι η αμαρτωλή γυναίκα, που πίνει και μεθά «εκ του αίματος των αγίων και εκ του αίματος των μαρτύρων Ιησού…». Και η Εκκλησία μέσα στον κόσμο, που προσπαθεί να τον προσλάβει και να τον μεταμορφώσει, εορτάζει σήμερα τη χριστιανική αγιοσύνη· την αγιοσύνη όχι σαν μια αφηρημένη έννοια και θεωρητική ιδέα, αλλά ως ζωντανή αρετή και προσωπική πείρα όλων των Αγίων. Αυτοί οι Άγιοι, οι με κάθε τρόπο «πεπελεκισμένοι διά την μαρτυρίαν Ιησού», όπως αναφέρεται στην Αποκάλυψη, είναι ένα ολόκληρο σύννεφο, μέσα στο οποίο ζούμε και αναπνέουμε. Είναι ο ιερός κόσμος της Εκκλησίας, με τη ζωή και την παράδοσή της, μέσα στην οποία γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε και γινόμαστε «κατά δύναμιν Θεού» μάρτυρες των παθημάτων και της ανάστασης Ιησού Χριστού, καθώς και ελπίζουμε να γίνουμε «και της μελλούσης αποκαλύπτεσθαι δόξης κοινωνοί». Και ο κόσμος αυτός δεν είναι διανοητικό κατασκεύασμα, φτιαχτός και ιδεολογικός, αλλά πραγματικός και ζωντανός· ένα ολόκληρο «περικείμενον ημίν νέφος μαρτύρων». Αμήν.
(Μητροπ. Σερβίων και Κοζάνης +Διονυσίου, «Ο Λόγος του Θεού», τ. Β΄, εκδ. Αποστ. Διακονία, σ.642-646)

Ιερά Αγρυπνία

 

Την Κυριακή 10/6, θα τελεσθεί Ιερά Αγρυπνία μετά αρτοκλασίας στον Ι. Ναό μας από 22:30 - 01:30, επί τη μνήμη του Αγίου Λουκά του ιατρού Αρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως - Κριμαίας και της Παναγίας "Αξιον Εστί".  


"


Πέμπτη, 7 Ιουνίου 2012

Η αγία Καλλιόπη

ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΛΛΙΟΠΗΣ


Έζησε στα μέσα του 3ου μ.Χ. αιώνα, στα χρόνια του αυτοκράτορα Δεκίου. Χαρακτηριστική ήταν η ομορφιά του σώματος της, αλλά εκείνο πού τη διέκρινε ήταν η ομορφιά της ψυχής της. Πολλοί νέοι, θαμπωμένοι από τα κάλλη της, προσπάθησαν να τη δελεάσουν με διάφορους τρόπους στις ηδονές του κόσμου. Η Καλλιόπη, όμως, αφοσιωμένη στο Χριστό, έφραξε τα αυτιά της στις σειρήνες των σαρκικών ηδονών και με όλη της την ψυχή αφιερώθηκε στην περιποίηση των ασθενών και στη βοήθεια των φτωχών. Όταν ο Δέκιος εξαπέλυσε άγριο διωγμό κατά των χριστιανών, τότε συνελήφθη και η Καλλιόπη και οδηγήθηκε μπροστά στον κριτή. Αυτός μόλις την είδε, θαύμασε την ωραιότητά της και προσπάθησε με κάθε τρόπο να τη σύρει στη ζωή των ηδονών της ειδωλολατρίας. Αλλά η αγνή Καλλιόπη, με ηρωική σταθερότητα θέλησης, έμεινε αμετακίνητη στην πίστη της προς το Χριστό. Τότε ο έπαρχος διέταξε και τη μαστίγωσαν ανελέητα. Κατόπιν, τη χαράκωσαν με μαχαίρια και έκαψαν τις πληγές της. Τελικά την αποκεφάλισαν, και κατατάχθηκε στους ανθρώπους που “ουκ ήγάπησαν την ψυχήν αυτών άχρι θανάτου” <1>. Δηλαδή, που δεν αγάπησαν τη ζωή τους, αλλά την περιφρόνησαν μέχρι θανάτου για το Χριστό.

Τετάρτη, 6 Ιουνίου 2012

Η Υποκρισία


Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου

Ο Χριστός δεν ανέχεται το ψεύδος, την απάτη και τον εγωισμό. Οι παραλείψεις, οι αδυναμίες συγχωρούνται εύκολα από τους νέους, αλλά δεν τους συγχωρείται η υποκρισία. Η υποκρισία σήμερα δυστυχώς καταλαμβάνει τα πάντα. Σπάνια ακούς όλη την αλήθεια. Άλλα λέει κάποιος και άλλα μυστικώς πραγματοποιεί. Αυτό ενοχλεί ιδιαίτερα τους νέους, που πάντα αναζητούν το ατόφιο, το γνήσιο και το αληθινό.

Το εκκλησιαστικό ύφος και ήθος έχει μερικές φορές προσμείξεις ανεπίτρεπτες, που σκανδαλίζουν τους πιστούς. Η προτίμηση του τυπικού και όχι της ουσίας, της ρηχότητος και όχι του βάθους, της επιφάνειας και όχι του πνεύματος δημιουργεί μία κατάσταση νοσηρή. Το εκκλησιαστικό ήθος το χαρακτηρίζει η άσκηση, η ταπείνωση και η πραγματική αγάπη. Η Ορθόδοξη Εκκλησία φυλάει ακέραια την ορθή πίστη, που οδηγεί στη μετάνοια, την προσευχή και την αγάπη στον Θεό και τον άνθρωπο. Δυστυχώς, πολλοί άνθρωποι απομακρύνονται ηθελημένα από τις ευαγγελικές αρετές, αγνοούν ή αρνούνται τη θεϊκή τους καταγωγή. Σήμερα δεν χρειάζονται δικαστές υποκριτές αλλά ενάρετοι μυσταγωγοί για την εν Χριστώ ζωή, για την ανοδική πορεία προς νήψη, φωτισμό και θεογνωσία.

Πολλοί άνθρωποι σήμερα υποκρίνονται θεοσέβεια. Άλλοι λένε πως ο Θεός πέθανε ή κοιμάται. Εκδηλώνουν την προς τον Θεό αποστροφή τους. Θεωρούν ότι η Εκκλησία υποδουλώνει τον άνθρωπο και τον Θεό έχουν ως εκδικητή, σαδιστή, τιμωρό και εκμεταλλευτή. Μερικές φορές ορισμένοι ζηλωτές εκφοβίζουν, τρομοκρατούν και ενοχοποιούν τους ανθρώπους. Ο Θεός δεν τιμωρεί, γιατί δεν είναι κακός. Ο άνθρωπος αβίαστα ακολουθεί τον Χριστό και συνδέεται με τον Θεό της αγάπης. Η προαίρεση του ανθρώπου είναι αυτή που οδηγεί στον Θεό ή στον δαίμονα.

Ο Φαρισαίος προσευχόμενος επαίρεται. Ο Τελώνης στο ναό ταπεινώνεται ειλικρινά. Το Ευαγγέλιο συχνά μιλά για ανυποκρισία βίου, θυσιαστική αγάπη, ειρηνοποιό συμφιλίωση και καταλλαγή. Αν ο άνθρωπος παρασυρθεί από την πλεονεξία, είναι αξιολύπητος. Πληροφορούμεθα δολοφονίες από αλλοδαπούς, αυτοκτονίες από απελπισία, πείνα και φτώχεια. Όλα, δίχως την ενδυνάμωση του Θεού, μπορούν να συμβούν, αφού διώκεται ο Θεός και θεωρείται μη αρεστή η παρουσία του στη ζωή.
Η ελπίδα και η εμπιστοσύνη στο θείο θέλημα, που φαίνεται με την πιστή τήρηση στις ευαγγελικές επιταγές, η συνεχής προσευχή θωρακίζουν τον άνθρωπο από κάθε κακό. Η θρησκευτικότητα των Γραμματέων και των Φαρισαίων ήταν σαφώς υποκριτική. Διέβαλλαν τον Χριστό, γιατί τους χάλαγε τα σχέδια και προγράμματα. Απόγονοί τους κάποιοι εγχώριοι άρχοντες, που δυσκολεύονται να πουν όλη την αλήθεια, παρασύρουν τα πλήθη με φρούδες ελπίδες. Ο Χριστός δεν ήλθε στον κόσμο με δόξες, τιμές και μεγαλεία. Δεν υποστηρίχθηκε από οικονομικές ή πολιτικές δυνάμεις. Ήλθε πράος, πένης, ξένος, σεμνός και ταπεινός, γι’ αυτό οι Φαρισαίοι τον μισούσαν.
Η Εκκλησία δεν είναι για λίγους, μόνο για τους εκλεκτούς, αλλά για όλους. Ο Χριστός ήλθε στη Γη για να διδάξει με το λόγο και τη ζωή του, να διακονήσει τους πονεμένους, να θεραπεύσει τους ασθενείς, να οδηγήσει σε μετάνοια τους αμαρτωλούς, να σώσει όλους όσους θέλουν. Η Εκκλησία δεν είναι ένα φιλανθρωπικό κατάστημα κι ένας κοσμικός, συντηρητικός θεσμός που παπαγαλίζει κάποιες συντηρητικές αξίες. Η Εκκλησία είναι ο χώρος της παρουσίας της θείας χάριτος, της αγιότητος και της σωτηρίας.

Η υποκρισία μολύνει κάθε καλή πράξη. Η υποκρισία ευχαριστεί όσους είναι φίλαυτοι, φιλόδοξοι και φιλάρεσκοι. Η ανυποκρισία ξεγυμνώνει, καθαρίζει, ωραιοποιεί και τελειοποιεί κάθε φιλόθεο, φιλάγιο και φιλάρετο.
Το Άγιον Πνεύμα που εορτάζουμε ας φωτίσει όλους.


Ο Παράκλητος

 
Του μητροπολίτη Προικοννήσου κ. Ιωσήφ
 
Βασιλεύ ουράνιε, Παράκλητε, τό Πνεύμα τής Αληθείας.Δέκα ημέρες μετά τήν εις ουρανούς Ανάληψί Του ο εκ νεκρών αναστάς καί αιωνίως ζών Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, απέστειλε, κατά τήν ημέρα τής
Πεντηκοστής, τήν επαγγελία τού Πατρός, τήν ευλογημένη υπόσχεσι δηλ. πού ο ουράνιος Πατήρ Του είχε δώσει διά τού Προφήτου Ιωήλ στήν ανθρωπότητα, ότι θά «εκχύση» κατά τούς έσχατους καιρούς τό Πνεύμα Του «επί πάσαν σάρκα». Απέστειλε καί εφανέρωσε στόν κόσμο τόν νέο Παράκλητο, τό ομοούσιο μ’ Αυτόν καί τόν Πατέρα τρίτο πρόσωπο τής Αγίας Τριάδος, τό Πνεύμα τής Αληθείας, τό εκ τού Πατρός εκπορευόμενον.

Αυτό τό οποίο λαχταρούσε η ανθρωπότητα καί ζητούσε σπαραξικάρδια στή μετάνοιά του ο Δαβίδ: «Πνεύμα ευθές εγκαίνισον εν τοίς εγκάτοις μου μή απορρίψης με από τού προσώπου Σου καί τό Πνεύμα Σου τό Άγιον μή αντανέλης απ’ εμού».

Έτσι, αυτό τό Πνεύμα, τήν αΐδια χαρά τού Πατρός καί τού Υιού, τό είδαμε νά κατέρχεται τήν Πεντηκοστή, τήν τρίτη ώρα τής ημέρας, στίς εννιά δηλ. τό πρωΐ, στό υπερώο, όπου ήταν κατά τό σύνηθες συναγμένοι οι Μαθητές, «προσκαρτερούντες ομοθυμαδόν τή προσευχή καί τή δεήσει σύν γυναιξί καί Μαρία τή Μητρί τού Ιησού καί σύν τοίς αδελφοίς Αυτού», ωσάν ένα βίαιο φύσημα, καί νά επικάθεται στίς κεφαλές των, εν είδει πυρίνων γλωσσών, νά πλημμυρίζη τήν ύπαρξί τους, μέ άμεσο ορατό αποτέλεσμα νά γεμίσουν όλοι τους από χαρίσματα, από δυνάμεις θαυματουργίας καί ιαμάτων, καί κηρύγματος τού λόγου καί τών μεγαλείων τού Θεού.

Καί μάλιστα σέ ξένες γλώσσες, προκειμένου νά γνωρίσουν τήν αλήθεια καί τά πλήθη τών ξένων καί αλλογλώσσων πού ευρίσκονταν στήν Ιερουσαλήμ γιά τή μεγάλη ιουδαϊκή εορτή τής Σκηνοπηγίας, «Πάρθοι καί Μήδοι καί Ελαμίται, καί οι κατοικούντες τήν Μεσοποταμίαν, Ιουδαίαν τε καί Καππαδοκίαν, Πόντον καί τήν Ασίαν, Φρυγίαν τε καί Παμφυλίαν, Αίγυπτον καί τά μέρη τής Λιβύης τής κατά Κυρήνην, καί οι επιδημούντες Ρωμαίοι, Ιουδαίοι τε καί προσήλυτοι, Κρήτες καί Άραβες» καί λοιποί. Μάλιστα η συγκεκριμένη γλώσσα πού δέχθηκε ο κάθε Απόστολος, ήταν καί τό «φύλλο πορείας», θά λέγαμε, τό οποίο πήρε από τόν Θεό γιά ποιά χώρα καί περιοχή προοριζόταν νά ευαγγελισθή, σέ ποιό λαό θά έπρεπε νά καταγγείλη τή νέα ζωή τής χάριτος, κατά τήν ευφυή παρατήρησι τού ιερού Χρυσοστόμου: «Έπειδή γάρ ήσαν ακούσαντες τής δεσποτικής φωνής, ‘Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη’, ηπόρουν δέ λοιπόν καί ηγνόουν, όποι δεί έκαστον τραπήναι, καί πρός ποίον δεί κλίμα τής οικουμένης κηρύξαι τόν λόγον, έρχεται τό Πνεύμα τό Άγιον εν είδει γλωσσών, εκάστω μερίζον τής κατά τήν οικουμένην διδασκαλίας τά κλίματα, καί διά τής δοθείσης γλώττης καθάπερ δέλτω τινί γνωρίζον εκάστω τής εμπιστευθείσης αρχής τε καί διδασκαλίας τόν όρον».

Η παρατήρησι αυτή τού Χρυσορρήμονος απαντά αποστομωτικά καί στούς λήρους τών συγχρόνων αιρετικών Πεντηκοστιανών καί άλλων «Χαρισματικών» Προτεσταντών περί γλωσσολαλίας. Τά «αλαμπουρνέζικα» πού όχι βεβαίως τό Άγιον, αλλά κάποιο «άλλο» πνεύμα τούς βάζει στό στόμα, ποιό σκοπό εξυπηρετούν; Γιά τόν «ευαγγελισμό» τίνος λαού, ποιάς φυλής, προορίζονται; Μέ τίνος ανθρώπου τήν γλώσσα ή τήν διάλεκτο ταυτίζονται; Ποιός καταλαβαίνει τό παραμικρό από τίς δαιμονικές «λογοδιάρροιες» πού εκστομίζουν όταν λάβουν τό τάχα «χάρισμα γλωσσολαλίας» από τό τάχα «άγιο πνεύμα» πού τούς καταλαμβάνει;

Αλλά ο Παράκλητος δέν ήλθε στόν κόσμο γιά νά εντυπωσιση, νά θαμπώση, νά «κάμη φιγούρες», κατά τό δή λεγόμενον, αλλά γιά νά σώση λαούς φυλές καί γλώσσες, ως Πνεύμα καί διδάσκαλος τής αληθείας, Πνεύμα φωτισμού, αγιασμού, ιατρείας, αναγεννήσεως, ζωής καί σωτηρίας! Γι’ αυτό, μέ τήν επιφοίτησί Του οι Απόστολοι κατέστησαν αμέσως «ιατροί τής οικουμένης, καί γεωργοί, καί κυβερνήται• ιατροί μέν, επειδή νοσήματα εθεράπευον• γεωργοί δέ, επειδή τόν λόγον τής ευσεβείας κατέσπειρον• κυβερνήται δέ, επειδή τό κλυδώνιον τής πλάνης έπαυσαν», όπως πάλι ο θείος Χρυσόστομος επισημαίνει.

Έρχεται τό Άγιο Πνεύμα σάν φωτιά καί σάν βίαιο φύσημα ανέμου. Όχι φωτιά, ούτε βίαιο φύσημα ανέμου, αλλά σάν! «Ώσπερ φερομένης πνοής βιαίας» καί «γλώσσαι ωσεί πυρός». Όπως παλαιότερα στόν Ιορδάνη, κατά τήν Βάπτισι τού Χριστού εφάνηκε «ωσεί περιστερά». Όχι περιστέρι, αλλά σάν περιστέρι. «Ίνα μηδέν αισθητόν υποπτεύσης περί τού Πνεύματος», υπογραμμίζει ο Χρυσόστομος. Δέν είναι ούτε άνεμος, ούτε φωτιά, ούτε περιστέρι! Δέν πρόκειται γιά κτίσμα, όπως εβλασφημούσαν οι Πνευματομάχοι, ούτε γιά μιά απρόσωπη δύναμι, αλλά γιά Θεό αληθινό, προσωπικό, παντέλειο, ομοούσιο καί συναΐδιο καί ομόθρονο καί ομοβασίλειο μέ τόν Πατέρα καί τόν Υιό, πού εξ άκρας αγαθότητος γίνεται μεθεκτός κατά τίς άκτιστες θείες Ενέργειές Του από τούς άξιους, καί δι’ αυτών συνιστά τήν Εκκλησία!
Μέ τήν Ανάληψι τού Θεανθρώπου Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ανελήφθη η ανθρώπινη φύσις μας - τό ανθρώπινο σώμα καί η ανθρώπινη ψυχή, καί εγκαταστάθηκε δοξασμένη στόν θρόνο τής μεγαλωσύνης τού Θεού. «Καί γάρ η φύσις η ημετέρα πρό δέκα ημερών εις τόν θρόνον ανέβη τόν βασιλικόν, καί τό Πνεύμα τό Άγιον κατέβη σήμερον πρός τήν φύσιν τήν ημετέραν• ανήνεγκεν ο Κύριος τήν απαρχήν τήν ημετέραν, καί κατήγαγε τό Πνεύμα τό Άγιον», σημειωνει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Τά δύο αυτά, η άνοδος δηλ. τού Θεανθρώπου καί η κάθοδος τού Παρακλήτου, είναι κατά τόν ιερό Πατέρα, αρραβώνας καί «ενέχυρο» (αμανάτι) τής σωτηρίας μας: «Έλαβον Πνεύμα εξ ουρανού τό τού Θεού, έχω μου τόν αρραβώνα βέβαιον. Ποίον αρραβώνα; Άνω τό Σώμα Αυτού, κάτω τό Πνεύμα Αυτού πρός ημάς». Καί πάλι: «Εχομεν ούν τό ενέχυρον Αυτού άνω, ήγουν τό Σώμα, ό εξ ημών προσελάβετο, καί κάτω τό Άγιον Πνεύμα μεθ’ ημών». Έτσι, μετά τήν Ανάληψι, η Πεντηκοστή βεβαιώνει καί πιστοποιεί καί επισφραγίζει τόσο τήν συγγένεια ημών τών Χριστιανών μέ τόν Θεό, όσο καί τήν ίδια τή σωτηρία μας! Εμείς Τού εδώσαμε σώμα καί ψυχή, Εκείνος μάς εχάρισε Πνεύμα Άγιον, κι έτσι «γένος εγένετο έν, Θεού καί ανθρώπων».

Οι Απόστολοι, όπως γνωρίζουμε, είχαν λάβει παλαιότερα τό βάπτισμα τού Ιωάννου, τό βάπτισμα τού ύδατος, τό οποίο ήταν βάπτισμα μετανοίας, εις άφεσιν αμαρτιών μόνον. Κατά τήν Πεντηκοστή εβαπτίσθηκαν, κατά τήν πρόρρησι τού Προδρόμου, καί «εν Πνεύματι Αγίω καί πυρί», τό οποίο σημαίνει βάπτισμα αναγεννήσεως (παλιγγενεσίας) καί υιοθεσίας! Έτσι αναγεννήθηκαν «εν καινότητι ζωής» καί έγιναν κατά χάριν υιοί τού εν Τριάδι Θεού καί «θείας κοινωνοί φύσεως». Κατέστησαν ολοκληρωμένα καί τετελειωμένα όργανα τής Χάριτος, διά τών οποίων ο Πανάγιος Τριαδικός Θεός ανεμόρφωσε καί ανεγέννησε όλη τήν οικουμένη!

Αυτό τό Πνεύμα πού έλαβαν οι Απόστολοι καί οι άλλοι παρόντες στό υπερώο τής Πεντηκοστής, τό ελάβαμε καί εμείς κατά τό άγιο Βάπτισμά μας εις τό Όνομα τής Αγίας Τριάδος, καί μέ τό ιερό Χρίσμα μας διά τού Αγίου Μύρου! Αυτό έδωσε καί σέ μάς τήν υιοθεσία, μάς αξίωσε δηλαδή νά γίνουμε υιοί καί θυγατέρες τού Θεού! Αυτό, ως «Πνεύμα σοφίας, συνέσεως, βουλής, ισχύος, γνώσεως, ευσεβείας, φόβου Θεού, ... Πνεύμα τό γινώσκον άπαντα, τό διδάσκον, τό πνέον όπου θέλει καί όσον, ..., οδηγούν, λαλούν, ...., αποκαλυπτικόν, φωτιστικόν, ζωτικόν, ..., μεριζόμενον εν γλώσσαις πυρίναις, διαιρούν χαρίσματα, ποιούν Αποστόλους, Προφήτας, Ευαγγελιστάς, ποιμένας καί διδασκάλους, .. σοφώτατον καί πολύτροπον ταίς ενεργείαις καί σαφηνιστικόν πάντων καί τρανωτικόν», όπως τό ονομάζει ο Θεολόγος Γρηγόριος, μάς οδηγεί, όχι μόνον «εις γήν ευθείαν», όπως ζητούσε ο Προφητάναξ, αλλά καί «εις πάσαν τήν αλήθειαν», κατά τήν αψευδή υπόσχεσι τού Χριστού.

Αυτό μάς εχάρισε τό φώς τό αληθινό τής Ορθοδοξίας, τής Θεογνωσίας καί τής Θεολογίας, δηλ. τήν πίστι τήν αληθινή, στήν οποία πιστεύομε, προσκυνούντες τήν Παναγία Τριάδα. Αυτό μάς αξίωσε «Τριάδα σέβειν Αγίαν»! Αυτό ζεσταίνει τήν καρδιά μας γιά ν΄ αγαπήσωμε τόν Θεό καί μάς κάνει νά φωνάζωμε στόν ουράνιο Πατέρα μας τρυφερά: «-’Αββά ο Πατήρ»! δηλαδή, -Πατερούλη μας! -Γλυκέ μας Πατέρα! «Ώστε όταν καλέσης τόν Πατέρα», σημειώνει ο πολύς τά θεία Χρυσόστομος, «αναμνήσθητι ότι τού Πνεύματος τήν ψυχήν κινούντος ηξιώθης τής προσηγορίας εκείνης»! Αυτό μάς φωτίζει νά ομολογούμε πίστι εις τό όνομα τού Κυρίου ημών Ιησού Χριστού: «Ουδείς δύναται ειπείν Κύριον Ιησούν, ει μή εν Πνεύματι Αγίω»! Αυτό μάς βοηθεί ν΄ αναγνωρίζωμε στό πρόσωπο τού άλλου τόν αδελφό μας, τήν έμψυχη εικόνα τού Θεού!

Αυτό μάς δίδει τήν δυνατότητα νά διακρίνωμε τό θέλημα τού Θεού καί μάς παρακινεί στήν τήρησι τών εντολών Του, στήν εργασία τού αγαθού, στό χτίσιμο τών αρετών! Αυτό μάς χαρίζει θέλησι σωτηρίας καί προσευχή, καί γίνεται τό ίδιο προσευχή μας! «Τό Πνεύμα συναντιλαμβάνεται ταίς ασθενείαις ημών• τό γάρ τί προσευξώμεθα καθό δεί ουκ οίδαμεν, αλλ’ αυτό τό Πνεύμα υπερεντυγχάνει υπέρ ημών στεναγμοίς αλαλήτοις», όπως διδάσκει ο θεόσοφος Απόστολος Παύλος. Αυτό μάς ενισχύει ποικιλότροπα καί αποφασιστικά στόν πνευματικό μας αγώνα, στόν πόλεμο κατά τών ψυχοκτόνων παθών καί στήν καλλιέργεια τής πολύανθης ευαγγελικής αρετής! Αυτό συγκροτεί ολόκληρο τό οικοδόμημα τής Εκκλησίας! «Όλον συγκροτεί τόν θεσμόν τής Εκκλησίας»!

Καί όπως πάλι ο ιερός Χρυσόστομος επισημαίνει, «Διά τού Πνεύματος τού Αγίου ιερέων βλέπομεν χορούς, διδασκάλων έχομεν τάγματα. Από τής εντεύθεν πηγής καί αποκαλύψεων δωρεαί, καί ιαμάτων χαρίσματα καί τά λοιπά πάντα, όσα τήν ‘Εκκλησίαν τού Θεού κοσμείν είωθεν, εντεύθεν έχει τήν χορηγίαν». Αυτό ενεργεί όλα τά ιερά Μυστήρια, αυτό μάς χαρίζει τήν Ιερωσύνη τού Χριστού, μάς καθιστά μέλη τού Σώματός Του, μάς τρέφει πνευματικώς, μάς καθαρίζει από τ΄ αμαρτήματα! Αυτό μάς χαρίζει «αγάπην, χαράν, ειρήνην, μακροθυμίαν, χρηστότητα, αγαθωσύνην, πίστιν, πραότητα, εγκράτειαν», όπως διδάσκει ο μέγας Παύλος, πού είχε προσωπικά τρυγήσει καί γευθή πλουσιοπάροχα, όσο λίγοι, τόν «καρπόν τού Πνεύματος».
Αυτό καταρτίζει τούς Αγίους – γεννά τούς Αγίους! Γι’ αυτό καί τήν πρώτη Κυριακή αμέσως μετά τήν Πεντηκοστή, η Εκκλησία άγει τήν εορτή τών Αγίων Πάντων. Δηλαδή μάς παρουσιάζει επίσημα καί πανηγυρικά τούς καρπούς τού Αγίου Πνεύματος!

Η Δευτέρα μετά τήν Πεντηκοστή είναι καί λέγεται Δευτέρα τού Αγίου Πνεύματος, γιατί είναι εξαιρετικώς αφιερωμένη σ’ Αυτό, ή μάλλον σ’ Αυτόν, τόν τρίτο τής Τριάδος, τό Πνεύμα τό Άγιον, τόν αγαθό Παράκλητο, τόν Οποίο καί μάς καλεί ο Απόστολος Παύλος νά μήν Τόν λυπούμε μέ ποικίλες αμαρτίες καί έχθρες καί διχοστασίες καί βλασφημίες καί κακίες: «Καί μή λυπείτε τό Πνεύμα τό Άγιον τού Θεού, εν ώ εσφραγίσθητε εις ημέραν απολυτρώσεως»! Ακόμη περισσότερο χρεωστούμε νά μήν Τόν «παροξύνωμε» μέ τήν απείθειά μας καί νά μήν Τόν αποδιώκουμε καί σβήνωμε από τή ζωή μας μέ τήν αμέλεια, τήν ακηδία, τήν αδιαφορία καί τήν ψυχώλεθρη αμετανοησία μας: «Τό Πνεύμα μή σβέννυτε»!

Ο ίδιος δέ ο Χριστός μάς διδάσκει αυστηρότατα νά προσέξωμε νά μή φθάσωμε στήν έσχατη πώρωσι νά αρνούμεθα τήν χάρι καί τήν αλήθεια τού Αγίου Πνεύματος, νά μήν εθελοτυφλούμε καί απορρίπτωμε τίς ενέργειές Του πρός σωτηρίαν μας ή, ό μή γένοιτο!, νά τίς συκοφαντούμε ως τάχα δαιμονικές, διότι αυτό δέν θά μάς συγχωρεθή στόν αιώνα τόν άπαντα: «Λέγω υμίν, πάσα άμαρτία καί βλασφημία αφεθήσεται τοίς ανθρώποις, η δέ τού Πνεύματος βλασφημία ουκ αφεθήσεται τοίς ανθρώποις... ός άν είπη κατά τού Πνεύματος τού Αγίου, ουκ αφεθήσεται αυτώ ούτε εν τώ νύν αιώνι ούτε εν τώ μέλλοντι».

Άς μήν κουραζώμαστε, όσοι πιστοί, νά ικετεύωμε τόν πρώτο Παράκλητο, τόν Χριστό, μέ τόν ωραίο ύμνο τής Γ΄ Ώρας: «Κύριε, ο τό Πανάγιόν Σου Πνεύμα εν τή τρίτη ώρα τοίς Αποστόλοις Σου καταπέμψας, τούτο, Αγαθέ, μή αντανέλης αφ’ ημών, αλλ’ εγκαίνισον ημίν τοίς δεομένοις Σου»!Σκοπός τής ζωής μας δέν είναι άλλος, από τήν απόκτησι τού Αγίου Πνεύματος, όπως έλεγε ο Άγιος Σεραφείμ τού Σάρωφ, γιατί χωρίς Αυτό αγιασμός, σωτηρία καί θέωσις δέν υπάρχει! Άς τό ζητάμε, λοιπόν, ταπεινά, επίμονα κι ασταμάτητα.

Καί ταυτόχρονα άς τολμούμε ν΄ απευθυνώμαστε καί κατ’ ευθείαν στόν ίδιο τόν «άλλο Παράκλητο», πού ήλθε γιά νά μή μείνωμε ορφανοί, τόν «θησαυρόν τών αγαθών καί ζωής χορηγόν», νά κάνη συγκατάβασι στήν αναξιότητά μας καί νάρχεται νά σκηνώνη μέσα μας αδιαλείπτως, νά μάς αποπλύνη «από πάσης κηλίδος», νά μάς «παρακαλή», νά μάς παρηγορή, νά μάς στηρίζη, νά καθαρίζη τήν καρδιά μας, νά φωτίζη τόν νού καί τήν οδό μας, νά μάς ετοιμάζη θέλησι μετανοίας καί σωτηρίας, ν΄ αγιάζη τά βήματά μας, νά ευλογή καί νά καρποφορή τίς αγαθές προσπάθειές μας, ν΄ αναφτερώνη τήν ελπίδα μας, νά συγκρατή σέ ευστάθεια καί πίστι αληθινή κι ορθόδοξη όλες τίς κατά τόπους άγιες Εκκλησίες, νά λαλή αγαθά στίς καρδιές τών ισχυρών τής γής υπέρ τής Εκκλησίας καί υπέρ τών αδυνάτων καί αδικουμένων τής γής, νά ειρηνεύη τόν κόσμο καί τίς ψυχές μας, καί νά χαρίζη ανάπαυσι αιώνια στούς κατά πνεύμα καί κατά γένος οικείους μας πού έχουν απέλθει τού κόσμου τούτου...

Σάββατο, 2 Ιουνίου 2012

Πεντηκοστή, λόγος ψυχοφελής και θαυμάσιος.

 

Η  Ορθόδοξος εκκλησία μας, εορτάζει την μεγάλην και λαμπροφόρον ημέρα, της πεντηκοστής καθ’ην το πνεύμα το άγιον, εκατέβη εις τους αγίους αποστόλους, εν είδη πυρήνων γλωσσών και τους ανέδειξε από αγράμματους, σοφούς, από αδύνατους ανθρώπους σε λεοντάρια του Θεού. Έχουμε μια απόδειξη αυτού του θαύματος, δηλαδή της ανθρώπινης αδυναμίας και την έκφραση της δυνάμεως του Θεού, το πώς όταν επισκιάσει τον άνθρωπο τον αδύνατο τον κάνει δυνατό, ισχυρό και ωφέλιμο άνθρωπο.

Ο απόστολος Πέτρος σαν άνθρωπος, πάνω στην αδυναμία του, αρνήθηκε τον Χριστό. Όταν όμως το πνεύμα το άγιον επεφοίτησε κατά την ημέρα της πεντηκοστής, έγινε λιοντάρι και εκήρυξε το Ευαγγέλιο, εκήρυξε τον Χριστό μας και εμαρτύρησε με σταυρικό θάνατο. Και ακριβώς η ημέρα της πεντηκοστής, είναι η μέρα που πανηγυρίζει η εκκλησία μας, την αγία τριάδα, πανηγυρίζει το άγιο πνεύμα, το οποίο επεφοίτησε και ανέδειξε τους αγίους μας αποστόλους πανσόφους και σωτήρας του κόσμου. Και επ’αυτού του θέματος, επ’αυτής της εορτής, έχω σημειώσει κάτι και το οποίο θα σας διαβάσω επειδή και έρχεται αυτή η μεγάλη μέρα και δεν θα είμαι εδώ για να ακούσετε κάτι. Γιατί την μεγάλη και πάνφωτον ημέρα του αγίου πνεύματος που κάθε ψυχή που είναι προετοιμασμένη το δέχεται αυτό το άγιο πνεύμα και γίνεται και αυτός φώς και φωστήρας του Χριστού. 

Ἡ περιφρόνηση τῶν κολλύβων


Πρωτοπρεσβυτέρου Νικολάου Μανώλη
Προϊσταμένου Ἱεροῦ Βυζαντινοῦ Ναοῦ Προφήτου Ήλιού Θεσσαλονἰκης

Τό Σάββατο πρό τῆς Πεντηκοστῆς εἶναι Ψυχοσάββατο, δηλαδή “μνεία πάντων τῶν ἀπ’ αἰῶνος κοιμηθέντων εὐσεβῶς Χριστιανῶν”. Τό ἐσπέρας τῆς Παρασκευῆς καί τό πρωί τοῦ Σαββάτου, πλῆθος λαοῦ, προσέρχεται εἰς τούς κοιμητηριακούς ἢ ἐνοριακούς Ναούς. Ἐκεῖ ψάλλεται ὁ νεκρώσιμος κανόνας καί τό μνημόσυνο “ὃ οἱ θειότατοι πατέρες ἐθέσπισαν” ὑπέρ πάντων τῶν “ἐπ’ ἐλπίδι ἀναστάσεως ζωῆς αἰωνίου κεκοιμημένων εὐσεβῶν καί Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν”. Πρός τιμήν τους προσκομίζουν οἱ πιστοί κόλλυβα. Τό ἒθιμο τῶν κολλύβων εἶναι πάρα πολύ παλαιό. Οἱ ρίζες του χάνονται στίς πρό Χριστοῦ ἐποχές.
Τά κόλλυβα εἶναι σιτάρι βρασμένο. Ἒχουν τή μορφή στολισμένου δίσκου ἢ πιάτου μέ ξηρούς καρπούς, καρύδια, σταφίδα, ρόδι καί κυρίως ζάχαρη. Συμβολίζουν τήν κοινή μας ἀνάσταση. Ὃπως ὁ σπόρος τοῦ σιταριοῦ πέφτει στή γῆ, θάβεται, χωνεύεται, σαπίζει καί στή συνέχεια φυτρώνει καλύτερος καί ὡραιότερος, ἒτσι καί τό νεκρό σώμα τοῦ ἀνθρώπου θάβεται στή γῆ, λιώνει καί σαπίζει, γιά νά ἀναστηθῇ καί πάλι ἂφθαρτο, ἒνδοξο καί αἰώνιο. Αὐτήν τήν εἰκόνα μᾶς δίδει ὁ ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν Παῦλος στήν Α΄ πρός Κορινθίους ἐπιστολή, καθώς καί ὁ Χριστός γιά τήν Ἀνάστασή Του. “Ἀμήν ἀμήν λέγω ὑμῖν, ἐάν μή ὁ κόκκος τοῦ σίτου πεσών εἰς τήν γῆν ἀποθάνῃ, αὐτός μόνος μένει˙ ἐάν δέ ἀποθάνῃ πολύν καρπόν φέρει”.(Ἰω. 12,24).

Δυστυχῶς, ἡ οὐσιαστική αὐτή προσφορά πρός τούς κεκοιμημένους ἀδελφούς μας, τόσο ἀπό λειτουργική ὃσο καί ἀπό σωτηριολογική ὁπτική, τά τελευταῖα χρόνια ἒχει ὑποστεῖ ἀλλοιώσεις καί διαφοροποιήσεις πού τείνουν νά ἀπαξιώσουν τή σημασία καί τό μέγεθος τοῦ Μυστηρίου. Ὁ χαρακτήρας τῶν κολλύβων ἒχει ἀπό πολλούς ἀλλοιωθεῖ μέ τήν ἀνοχή, ἀλλά καί τήν παρότρυνση, σέ μερικές περιπτώσεις, τῶν ὑπευθύνων ἀνθρώπων τῆς Ἐκκλησίας, πού χαράζουν μιά διαφορετική γραμμή ἀπό αὐτήν τῆς παραδόσεως. Ἒτσι δυστυχῶς παρουσιάζεται μιά εἰκόνα κωμικοτραγική, πού οὐδόλως συνάδει μέ τό πνεῦμα καί τή σημασία τοῦ Σαββάτου τῶν ψυχῶν.

ντί, λοιπόν, κολλύβων, γεμίζει ὁ Ἱερός Ναός μέ πάσης φύσεως πίττες καί γλυκίσματα. Πρόσφορα, κουλούρια καί τσουρέκια, ἕως φροῦτα ἐποχῆς ἀπό τόν μανάβη, τά ἐποχιακά ροδάκινα, κεράσια καί βερίκοκα, συνθέτουν εἰκόνα ἀπρέπειας πρός τό Ναό καί προσβολῆς πρός τήν μνήμη τῶν κεκοιμημένων. Οἱ γιαγιάδες μας τά παλαιότερα χρόνια, προσέφεραν κεράσματα, πίττες καί γλυκά κατά τά Ψυχοσάββατα, ἀλλά ἒξω, στήν αὐλή τῆς Ἐκκλησίας. Μέσα στό Ναό, προσκόμιζαν τά κόλλυβα μόνο γιά τήν ἀκολουθία.

Εἶναι παράξενο, σέ μιά ἐποχή πού οἱ νοικοκυρές, καταφέρνουν νά παρασκευάσουν τά πιό πολύπλοκα γλυκά, νά μήν ἒχουν διάθεση νά βράσουν λίγο στάρι, γιά νά τιμήσουν τούς κεκοιμημένους συγγενεῖς τους. Θά μπορούσαμε νά ποῦμε πώς ἡ ἐτοιμασία τῶν κολλύβων ἀποτελεῖ ἓνα εὐλογημένο ἐργόχειρο πρός ὠφέλεια τῆς ψυχῆς καί ἐργασία τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ. Ἡ μνήμη τοῦ θανάτου σέ συνδυασμό μέ τήν μονολόγιστη εὐχή ὑπέρ ἀναπαύσεως τῶν κεκοιμημένων κατά τήν προετοιμασία τῶν κολλύβων, ὃπως καί κατά τό ζύμωμα προσφόρου γιά τήν Θεία Λειτουργία, βοηθοῦν πολύ στήν ἐγρήγορση τῆς ψυχῆς. Μέ αὐτόν τόν τρόπο τιμᾶται ἡ παράδοση καί ἐπισφραγίζεται τό νόημα μέ τό ὁποῖο περιβάλλει ἡ Ἐκκλησία τό εὐλογημένο Ψυχοσάββατο