Οι τρεις ερωτήσεις

 

Λέων Νικολάγιεβιτς Τολστόι
 

Κάποτε, λέει, ήταν ένας βασιλιάς που σκέφθηκε πως θα μπορούσε- αν ήξερε το σωστό χρόνο για ν’ αρχίσει το κάθε τι, αν ήξερε ποιους ανθρώπους ν’ ακούει και ποιους ν’ αποφεύγει και, πάνω απ’ όλα, αν ήξερε πάντα ποιο ήταν το πιο σπουδαίο πράγμα να κάνει- να μην αποτύχαινε σ’ οτιδήποτε κι αν αναλάμβανε.

Νηστεία και Θ. Κοινωνία

 

Του Αρχιμ. Παύλου Παπαδόπουλου

Μέσα στην Αγία Γραφή ακούγεται η πρόσκληση «υιέ μου δος μοι σην καρδίαν». Την καρδιά του ανθρώπου ζητά ο Θεός, για να ζει και να αναπνέει με το θέλημά Του.

 

Μέσα ακόμη όμως και στον χώρο των λεγομένων πιστών δεν κυριαρχεί, δυστυχώς, το θέλημα του Θεού, αλλά το ίδιον θέλημα. Εδώ τα πράγματα γίνονται τραγικά, διότι ενώ γνωρίζουν το λόγο του Θεού, όμως τον διαμορφώνουν σύμφωνα με τα μέτρα τους.

Πνευματικοί «γέροντες» κόβουν και ράβουν όπως βολεύει στην άνεση και την ευκολία των τέκνων τους, μόνο και μόνο για να μη τους χάσουν και να ονομάζονται οι ίδιοι καλοί και άγιοι και όχι για να καθοδηγούν αυτούς που τους εμπιστεύτηκε ο Θεός προς την σωτηρία τους. Νομοθετούν δικές τους γνώμες και παραθέτουν παραδόσεις που έλαβαν χωρίς να ελέγξουν αν είναι η Παράδοση της Εκκλησίας, άσχετα αν είναι κάτι το παλαιικό. Κάθε παλαιικό δεν είναι και παράδοση του Ευαγγελίου. Το θέλημα του Θεού αντικαθίσταται με ένα «έτερον ευαγγέλιον» και γίνεται ένας σκοτεινός ανελεύθερος γεροντισμός με παραδόσεις ανίερες και εντάλματα ανθρώπων χάριν επιβολής εξουσίας πνευματικής και αιχμαλωσίας ψυχών.
Έτσι π.χ. για το θέμα της Θείας Κοινωνίας δεν επικρατεί το θέλημα του Θεού, αλλά η παράδοση των ανθρώπων. Φορτώνουν τους χριστιανούς με δυσβάστακτα βάρη και «παραδόσεις» και αυτό γίνεται έμμεσα η αιτία να απομακρύνονται από την Θεία Κοινωνία. Επιβάλλουν δηλαδή νηστείες του λαδιού και του αλάδωτου με έντονο τον καταναγκασμό και τον φόβο. Ορίζουν χρόνους και διαστήματα προσέλευσης στο Μυστήριο, αγνοώντας το λόγο του Χριστού και την Ιερά Παράδοση της Εκκλησίας περί συνεχούς Θείας Κοινωνίας. Απαιτούν την νηστεία ως απαραίτητο γεγονός πριν από την μετοχή τους στο Μυστήριο, πράγμα που δεν υπάρχει πουθενά γραμμένο ή παραδεδομένο.

Ο πολυχρονισμός του σουλτάνου

 

 

Μια φορά ήταν ένας σουλτάνος αιμοβόρος και τον καταριότανε όλος ο κόσμος. Τη νύχτα γινότανε «τεπτίλι», δηλαδή έβαζε ξένα ρούχα και γύριζε μέσα στο σοκάκια και στα μαγαζιά, για να δει τι έλεγε ο κόσμος γι’ αυτόν. Από παντού άκουγε κατάρες και βλαστήμιες. Μα δεν απελπιζότανε. Δύο-τρία χρόνια έβγαινε στη βόλτα, μα δεν άκουσε μήτε έναν άνθρωπο να πει καλόν λόγο για τον σουλτάνο. Απάνω στα τρία χρόνια, εκεί που περπατούσε ένα βράδυ σ’ έναν δρόμο, μια γριά, πολύ γριά, τον γνώρισε, κι είπε:

 

«Πολυχρονεμένε μου σουλτάνε, μέρες να κόβει ο Αλλάχ από μένα, χρόνια να σου τις δίνει».

 

Ο σουλτάνος παραξενεύτηκε πώς βρέθηκε άνθρωπος να τον ευχηθεί, και ρώτησε τη γριά τι καλό είχε δει από αυτόν και τον ευχιότανε.

Η ΑΞΙΑ ΕΝΟΣ ΧΑΜΟΓΕΛΟΥ

 

Δεν στοιχίζει τίποτα, όμως δημιουργεί πολλά.

 

Πλουτίζει αυτούς που το παίρνουν,

χωρίς όμως να φτωχαίνει αυτούς που το δίνουν.

Μία στιγμούλα είναι η ζωή του

και όμως η ανάμνησή του διαρκεί κάποιες φορές αιώνια.

Δεν υπάρχει κανένας τόσο πλούσιος που να μη μπορεί να κάνει χωρίς αυτό,

και κανένας τόσο φτωχός όσοι αυτοί που το στερούνται

Δημιουργεί ευτυχία μέσα στο σπίτι,

συδαυλίζει την καλή θέληση σε μία δουλειά,

και προσυπογράφει τη φιλία.

Φ. Ντοστογιέφσκυ - Αδελφοί Καραμάζοφ

 

Τίποτα μη φοβάσαι,

ποτέ μη φοβάσαι και μη θλίβεσαι.

Μια και μετανοείς,

όλα θα στα συγχωρέσει ο Θεός.

Μα κι ούτε υπάρχει ούτε μπορεί

να γίνει στον κόσμο τέτοιο κρίμα

που να μην το συγχωρέσει ο Κύριος

σε κείνον που μετανοεί αληθινά.

Μα κι ούτε το μπορεί ο άνθρωπος

να κάνει ένα τόσο μεγάλο αμάρτημα

που θα μπορούσε να εξαντλήσει

την άπειρη αγάπη του Θεού.

Ή μήπως μπορεί να υπάρξει τάχα ένα τόσο μεγάλο...

αμάρτημα

που να ξεπεράσει την αγάπη του Θεού;
Φρόντιζε μονάχα για τη μετάνοια,

για την αδιάκοπη μετάνοια,

κι όσο για τον φόβο,

 διώξ΄τον εντελώς απ'την καρδιά σου.

Πίστευε πως ο Θεός σ'αγαπά τόσο

που εσύ ούτε να το φανταστείς δε μπορείς.

Σ'αγαπάει παρόλο που αμάρτησες.

Σ'αγαπάει μέσα στην αμαρτία σου(...).

Αν το βρεις είσαι ευφυής...

 

 

Μόνο 5% των τελειόφοιτων του πανεπιστημίου Stanford βρήκαν την απάντηση...

Μπορείτε να απαντήσετε στις ακόλουθες 7 ερωτήσεις με την ίδια λέξη;

 

1. Η λέξη έχει 6 γράμματα ...

2. Υπήρχε πριν απ' τον Θεό...

3. Είναι πιο μεγάλο απ' τον Θεό ...

4. Είναι πιο κακό από τον διάβολο ...

5. Οι φτωχοί το έχουν ...

6. Οι πλούσιοι δεν το έχουν ανάγκη...

7. Αν το τρως θα πεθάνεις...

Επιτέλους… μιλάω τη γλώσσα των αγγέλων!!!

 

«Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων,

αγάπην δε μη έχω,

γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον»

(Πρός Κορινθίους Α΄, ιγ΄, 1)

Από μικρό παιδί μέσα στη θρησκεία. Με προσέλκυε η πειθαρχία, οι λάμπες και ο γυαλιστερός τσίγκος που άστραφτε στις λάμπες. Ήρθε η ώρα να πάρω κι εγώ τη θέση μου.

Είμαι σπουδαίος. Το καταλαβαίνω. Βλέπω να το αναγνωρίζουν και οι άλλοι. Όταν μου το λένε, χαίρομαι. Διακριτικά και ταπεινόσχημα, βέβαια. Λέω βέβαια πως ό,τι έχω το οφείλω στο Θεό, γιατί έτσι πρέπει να πω. Πόσο ωραία αισθάνομαι όταν λέω ότι είμαι κι εγώ αμαρτωλός. Φουσκώνω καθώς με κυριεύει η γλύκα στο λαιμό από τη θρησκευτικότητά μου κι όταν θυμάμαι την προσφορά μου στην Εκκλησία. Κι όταν μιλάω, νομίζω ότι από κάτω με θαυμάζουν. Κάνω και τη φωνή μου λίγο κάπως, να εκπέμπει θρησκευτικό λυρισμό και να στηρίζει την αυτοανάδειξή μου.

Η ΒΑΠΤΙΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ Η ΠΛΗΡΩΣΗ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

 

π. Θεμιστοκλέους Μουρτζανού

 

Ο ευαγγελιστής Ματθαίος καταγράφει έναν διάλογο μεταξύ του Χριστού και του Προδρόμου λίγο πριν την βάπτιση του Κυρίου μας στον Ιορδάνη ποταμό. Ο διάλογος αυτός ερμηνεύει γιατί ο Χριστός θέλησε να βαπτιστεί στον Ιορδάνη, ακολουθώντας την οδό των ανθρώπων που ήταν αμαρτωλοί και εξομολογούνταν τις αμαρτίες τους στον προφήτη της Βασιλείας του Θεού άγιο Ιωάννη και λαμβάνοντας με συμβολικό τρόπο την κάθαρση από τον Θεό δια του βαπτίσματος. Ο Χριστός δεν είχε αμαρτίες. Δεν είχε ανάγκη να καθαριστεί από κάποιον ρύπο. Ο Υιός του Θεού ήταν ο Ίδιος που συγχωρούσε τους ανθρώπους για τις αμαρτίες τους. Πώς λοιπόν καταδέχεται το φως να φωτιστεί από το λυχνάρι και αυτός που δημιούργησε τον άνθρωπο να αγγίζεται και να ευλογείται από το δημιούργημά Του; «Άφες άρτι ^. ούτω γαρ πρέπον εστίν ημίν πληρώσαι πάσαν δικαιοσύνην» (Ματθ. 3, 15). «Άφησε κάθε προβληματισμό στην άκρη», λέει ο Χριστός στον Πρόδρομο. «Πρέπει και οι δύο μας να εκπληρώσουμε ό,τι προβλέπει η δικαιοσύνη του Θεού». Και πείθει τον Πρόδρομο να Τον βαπτίσει.

Η αλήθεια για τον Μεγάλο Αγιασμό

 

Ο Μεγάλος Αγιασμός τελεῖται κάθε χρόνο τήν 5η καί 6η Ἰανου­α­ρίου. Πολλοί εἶναι αὐτοί οἱ ὁποῖοι ρωτοῦν ἄν ὁ Ἁγιασμός αὐτός πίνεται, χρησιμοποιεῖται γιά ραντισμό, φυλάσσεται στά σπίτια καί ἄν ἀντι­καθιστᾶ τή θεία Κοινωνία.

Τό κείμενο πού ἀκολουθεῖ, μεταγλωττισμένο στή νεοελληνική, ἀποτελεῖ «εἰδική γνωμοδότηση περί τοῦ θέματος τοῦ Μεγάλου Ἁγιασμοῦ, δηλ. πῶς λαμβάνεται αὐτός παρά τῶν χριστιανῶν, ἐάν φυλάσσεται καί ἐάν ἀπ' αὐτόν μεταλαμβάνουν» οἱ πιστοί, συν­τα­χθέν ὑπό τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Πατρῶν κυροῦ Νικο­δή­μου. Ἀρχικῶς αὐτή δημοσιεύθηκε στά ΔΙΠΤΥΧΑ τοῦ ἔτους 1999 (σσ. οη΄-π΄), πρός ἐνημέρωση τῶν εὐλαβέστατων Ἐφημερίων καί πληρο­φόρη­ση τῶν πιστῶν.

1. Ὑπάρχει διαφορά ἀνάμεσα στό Μεγάλο Ἁγιασμό πού τελεῖται τήν παραμονή τῶν Θεοφανείων καί ἐκεῖνον τῆς κύριας ἡμέρας τῆς ἑορτῆς;

ΠΡΟΣΚΥΜΗΜΑΤΙΚΗ ΕΚΔΡΟΜΗ

      ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑΤΙΚΗ ΕΚΔΡΟΜΗ

 

    ΣΤΗ ΔΗΜΗΤΣΑΝΑ - ΒΥΤΙΝΑ - ΣΤΕΜΝΙΤΣΑ

 

ΣΑΒΒΑΤΟ 26 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2013

ΑΝΑΧΩΡΗΣΗ 07:30

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ   19:00

ΤΙΜΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ: 22ΕΥΡΩ ΜΕ ΓΕΥΜΑ

ΟΛΑ ΠΛΗΡΩΜΕΝΑ!!!

 

(Περιλαμβάνονται: Πούλμαν - Πλούσιο γεύμα με ορεκτικό, επιλογή φαγητού ανάμεσα σε 3 πιάτα, σαλάτα, γλυκό ή φρούτο)

Πληροφορίες: π. Γεώργιος(6936226212)

Γιατί δεν καταλάβαμε πάλι Χριστούγεννα;...

 

Του Κώστα Ζουρδού

 

 Γιατί Χριστούγεννα θα πει...

 

Να πονάει ο διπλανός σου και εσύ να πονάς περισσότερο.
Να πεινάει ο άλλος και εσύ να μένεις νηστικός.
Να γυρίζεις στους δρόμους και να νιώθεις το κρύο των αστέγων.

Να αγοράζεις παιχνίδια για τα παιδιά που δεν έχουν να παίξουν.

Να ανάβεις τα λαμπιόνια στο μπαλκόνι για να βλέπει ο γείτονας που του έκοψαν το ρεύμα.

Να πάρεις σπίτι τον φτωχό ζητιάνο.

GUARDIAN: ΠΩΣ ΚΑΤΑΦΕΡΑΝ ΟΙ ΠΟΛΥΜΗΧΑΝΟΙ ΒΟΛΙΩΤΕΣ ΝΑ ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΗΣΟΥΝ ΤΟ ΕΥΡΩ

 

«Στο Βόλο, την πόλη-λιμάνι που σφύζει από ζωή στους πρόποδες του Πηλίου, στην καρδιά της πιο εύφορης πεδιάδας της Ελλάδας, οι ντόπιοι επινόησαν ένα διαφορετικό τρόπο αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης και της έλλειψης ρευστότητας, υιοθετώντας τη δική τους εναλλακτική νομισματική μονάδα πίστωσης, την ΤΕΜ», αναφέρει η βρετανική Guardian.

Πρόκειται για

ένα ιδιότυπο δίκτυο ανταλλακτικής οικονομίας - ή πιο σωστά «αντιπραγματισμού» - που αποτελείται, σύμφωνα με τους διοργανωτές, από περίπου 1.300 χρήστες, και το οποίο βασίζεται σε ένα εικονικό νόμισμα, την επονομαζόμενη Τοπική Εναλλακτική Μονάδα. Στο σύστημα έχουν προσχωρήσει καφετέριες, εμπορικά καταστήματα, εργοστάσια και επιχειρήσεις, παρέχοντας αγαθά και υπηρεσίες (από γάλα και τρόφιμα μέχρι μαθήματα γιόγκα και ιατρική περίθαλψη) έναντι μονάδων ΤΕΜ.

Καντήλι με λάδι δανεικό...

 

Του Κώστα Ζουρδού

 

Το ημερολόγιο σήμερα φυλλομετρά την τελευταία μέρα του χρόνου, 31 Δεκεμβρίου 2012. Η κυρία Ιωάννα συμπληρώνει οκτώ δεκαετίες ζωής, έχοντας βιώσει όλα τα τραγικά γεγονότα που σημάδευσαν την πατρίδα μας όλα αυτά τα χρόνια.

Μα αυτή την χρονιά δεν πρόκειται να την ξεχάσει ποτέ. Δεν είναι που τώρα στα γεράματα δεν έχει ψωμί να βάλει στο στόμα της , δεν είναι που δεν έχει ηλεκτρικό ρεύμα στο σπίτι της, δεν είναι που κρυώνει τα βράδια, αλλά είναι μεγάλη η στενοχώρια της γιατί σήμερα δανείστηκε να κρασοπότηρο λάδι από την γειτόνισσα για να ανάψει το καντήλι της και αύριο δεν ξέρει αν θα καταφέρει να το ξανανάψει.

Μεγάλος καημός. Χρόνια τώρα το καντήλι στα εικονίσματα έκαιγε συνέχεια και τώρα κινδυνεύει να σβήσει. Με κόπο προσπαθεί να συγκρατήσει τα δάκρυά της μπροστά στην εικόνα του Χριστού.

«Χριστέ μου, σήμερα την τελευταία μέρα του χρόνου θέλω να σου ανοίξω την καρδιά μου και να σου μιλήσω. Επειδή αύριο δεν ξέρω αν θα μπορέσω να σου ανάψω το καντηλάκι, σε παρακαλώ να με ακούσεις. Δεν θα σου ζητήσω κάτι για μένα. Αλλά για όλους εκείνους που σε λίγο θα ξεχάσουμε, μπροστά στα γεγονότα της ζωής μας και της καθημερινότητάς μας. Θέλω να έχεις κοντά σου την ψυχούλα του μικρού Γιωργάκη, που έσβησε στις 21 Δεκεμβρίου, από μια σπάνια αρρώστια στο Παίδων και όλα τα παιδάκια που αυτόν τον χρόνο τρέξανε στον ουρανό. Ακόμα και αυτά που εμείς οι μεγάλοι δεν αφήσαμε να γεννηθούν.

Ο βίος του Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ

Βιογραφία

Ο Όσιος Σεραφείμ γεννήθηκε στο Κουρσκ της Ρωσίας στις 19 Ιουλίου 1759 μ.Χ. και ονομάσθηκε Πρόχορος. Οι γονείς του, Ισίδωρος και Αγάθη Μοσνίν, ήταν ευκατάστατοι έμποροι. Ο πατέρας του είχε εργοστάσια πλινθοποιίας και παράλληλα αναλάμβανε την ανέγερση πέτρινων οικοδομημάτων, ναών και σπιτιών. Κάποτε άρχισε να χτίζει στο Κουρσκ ένα ναό προς τιμήν του Οσίου Σεργίου του Ραντονέζ, του Θαυματουργού, αλλά ξαφνικά το 1762 μ.Χ., πεθαίνει, αφήνοντας στην σύζυγό του τη μέριμνα για την ολοκλήρωση του ναού. Ο Πρόχορος κληρονόμησε τις αρετές των γονέων του και ιδίως την ευσέβειά τους.

Σε ηλικία δέκα ετών άρχισε να μαθαίνει με ζήλο τα ιερά γράμματα, αλλά αρρώστησε ξαφνικά βαριά χωρίς ελπίδα αναρρώσεως. Στην κρισιμότερη καμπή της ασθένειας είδε στον ύπνο του την Παναγία, η οποία υποσχέθηκε ότι θα τον επισκεφθεί και θα τον θεραπεύσει. Πράγματι, έτυχε μια μέρα να γίνεται λιτανεία και να περνά έξω από την οικία του μικρού άρρωστου παιδιού, η θαυματουργή εικόνα της Θεοτόκου. Τη στιγμή εκείνη έπιασε δυνατή βροχή. Η λιτανεία σταμάτησε και η εικόνα μεταφέρθηκε στην αυλή της οικίας του Προχόρου, μέχρι να περάσει η μπόρα. Τότε η μητέρα του Αγάθη, κατέβασε το άρρωστο παιδί της και το πέρασε κάτω από την εικόνα. Από την ημέρα εκείνη η υγεία του βελτιώθηκε μέχρι που αποκαταστάθηκε τελείως.

Νέος εγκαταλείπει το πατρικό του σπίτι, στην πόλη Κουρσκ, και έρχεται να μονάσει στη μονή του Σάρωφ. Η δοκιμασία του προκειμένου να γίνει Μοναχός διαρκεί οκτώ χρόνια. Στις 13 Αυγούστου του 1786 μ.Χ. κείρεται Μοναχός με το όνομα Σεραφείμ. Σε δύο μήνες χειροτονείται Διάκονος.

Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ - Περί Αγίου Πνεύματος

 

Μετά την θεραπεία του ο Μοτοβίλωφ έγινε πολύ τακτικός επισκέπτης της μονής.

Κατά την διάρκεια μιας συνομιλίας του με τον όσιο Σεραφείμ, τέλη Νοεμβρίου του 1831, ευτύχησε να τον δη καταγλαϊσμένο από τη Χάρη και λάμποντα μέσα στο φως, και να ακούσει από αυτόν ότι η Χριστιανική ζωή πρέπει να γίνη ζωή εν Αγίω Πνεύματι.

 

Να τι έγραψε σχετικά ο Μοτοβίλωφ στο σημειωματάριο του, το οποίο βρέθηκε στο αρχείο της μονής Ντιβιέγιεβο, όπου είχε γίνει μοναχή η χήρα Ελένη Μοτοβίλοβα: