Μεταξύ ανθρώπου και Θεού

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς 

Όσο είναι πιο κοντά ο άνθρωπος στον Θεό, τόσο του φαίνεται μεγαλύτερος ο Θεός, και ο άνθρωπος μικρότερος. Όσο είναι πιο μακριά ο άνθρωπος από τον Θεό, τόσο του φαίνεται μεγαλύτερος ο άνθρωπος, και ο Θεός μικρότερος.

Υπάρχει ένα διάστημα μεταξύ ανθρώπου και Θεού, όπου ο άνθρωπος χάνεται, ενώ ο Θεός παραμένει και υπάρχει ένα άλλο διάστημα, όπου ο Θεός χάνεται, ενώ ο άνθρωπος παραμένει.

Η άρνηση του Θεού δεν αποδεικνύει απολύτως τίποτα περί Θεού, αλλά δείχνει το μήκος του διαστήματος μεταξύ του αρνητή και του Θεού. Όταν ένας αρνητής του Θεού πιστέψει ξανά στον Θεό με τούτο δείχνει μόνο ότι το μήκος του διαστήματος μεταξύ του και του Θεού κόντυνε.

Για να γνωρίσει ένας άνθρωπος την ύπαρξη των πυραμίδων της Αιγύπτου, πρέπει ή να πιστέψει εκείνους, που βρέθηκαν άμεσα κοντά στις πυραμίδες, ή πρέπει μόνος του να έρθει άμεσα κοντά στις πυραμίδες. Τρίτος τρόπος δεν υπάρχει.

Να έλθουν ή να μην έλθουν τα Χριστούγεννα;

π. Ανδρέας Αγαθοκλέους

Πόσο λυπήθηκα, όταν άκουσα μια κοπέλα να λέει με πόνο: «Δεν θέλω να έλθουν τα Χριστούγεννα. Μελαγχολώ». Λυπήθηκα για το πώς νιώθει, αλλά και για το πώς κατάντησε μια τέτοια γιορτή.

Τα Χριστούγεννα, σ' αντίθεση με το Πάσχα, έχουν έντονο το κοσμικό στοιχείο. Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα, με τονισμό των τύπων, της κατανάλωσης και του τρεξίματος, μας τονίζουν την απουσία του Θεού. Δεν μπορεί να έχουν σχέση όλα όσα γίνονται τούτες τις μέρες «για να γιορτάσουμε Χριστούγεννα» με το Χριστό της ταπείνωσης, της φτώχειας, της ειρήνης. Όλα μιλούν για την ύλη, την απόλαυση, την κοσμικότητα. Ένταση, τρέξιμο, πίεση.

Όλα, βέβαια, τα πιο πάνω εκφράζουν την παγίδα που μας έχουν στήσει: Θα πρέπει να κάνουμε το άλφα και το βήτα, για να νιώσουμε Χριστούγεννα. Θα πρέπει να είμαστε όλοι χαρούμενοι. Θα πρέπει να έχουμε στολισμένο και με πολλά φαγητά τραπέζι. Θα πρέπει να στολιστεί το δέντρο. Θα πρέπει ν' ανταλλάξουμε δώρα. Ε, θα πρέπει και να νηστέψουμε και να βοηθήσουμε κάποιο φτωχό, για να νιώσουμε ωραία...

Ὁ Ἅγιος Ἀμβρόσιος - 7 Δεκεμβρίου

Διονύσιος Ψαριανός (Μητροπολίτης Σερβίων καί Κοζάνης (+))

Σήμερα ἡ Ἐκκλησία ἑορτάζει καὶ τιμᾶ τὴν ἱερὴ μνήμη τοῦ ἁγίου Ἀμβροσίου ἐπισκόπου Μεδιολάνων. Ὁ ἅγιος Ἀμβρόσιος εἶναι ἀπὸ τοὺς μεγάλους Πατέρες καὶ διδασκάλους τῆς Ἐκκλησίας τοῦ τετάρτου αἰώνα, σύγχρονος τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, ὀνομαστὸς Ἱεράρχης στὴ Δύση, ὅπως κι ὁ Μέγας Βασίλειος στὴν Ἀνατολή. 

Γεννήθηκε τὸ 340 στὴ Γαλλία καὶ πέθανε τὸ 397 στὰ Μεδιόλανα, τὸ σημερινὸ Μιλάνο τῆς Ἰταλίας. Ἡ καταγωγὴ του ἦταν ἀπὸ μεγάλη οἰκογένεια τῆς Ρώμης. Ὅταν πέθανε ὁ πατέρας του, ποὺ ἦταν ἔπαρχος Γαλλίας, ὁ ἅγιος Ἀμβρόσιος γύρισε στὴ Ρώμη καὶ ἀνατράφηκε μὲ τὴν προστασία καὶ ἐπίβλεψη τῆς μεγαλύτερης ἀδελφῆς του Μαρκελλίνας. Ἡ Μαρκελλίνα γιὰ τὸν ἅγιο Ἀμβρόσιο ἦταν ὅπως ἡ Μακρίνα γιὰ τὸν ἅγιο Βασίλειο.

Δεκέμβριος πιά...

π. Κωνσταντίνου Καλλιανού

Διάβηκε καὶ πάλι ὁ καιρὸς κι ἔφτασε ὁ μῆνας τῆς τρυφερότητας καὶ τῆς στοργῆς, τῆς νοσταλγίας καὶ τῆς εὐαισθησίας. Ὁ Δεκέμβριος. Ὁ μήνας ποὺ στολίζεται μὲ τόσες γιορτές, μὲ τὶς θαυμασιες ἐκεῖνες τοῦ Δωδεκαημέρου Γιορτές, ὅπου ἡ χαρμολύπη σεφανώνει τὴν ψυχή. Γιατὶ τὶς μέρες αὐτὲς τὶς ζεῖ κανεὶς μέσα ἀπὸ κορυφαῖα Γεγονότα, ὅπως ἐκεῖνο τῆς τοῦ Χριστοῦ Γεννήσεως: μιᾶς γιορτῆς ποὺ ἐνέχει στὸν πυρήνα της δύο τινα. Τὸ πρῶτο τὴ συνάντηση τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸ Θεό, τὸν Ἥλιο τῆς Δικαιοσύνης, ὅπως θὰ εἰπωθεῖ παρακάτω, καὶ τὸ δεύτερο τὴν πρόσπάθεια ὅλων μας νὰ ἐπιστρέψουμε: στὴν παιδική μας ἡλικία, ὄχι γιατὶ ἐπιθυμοῦμε νὰ ξαναγίνουμε παιδιά, ἀλλ᾿ ἐπειδὴ μᾶς συγκινεῖ τόσο ἐκείνη ἡ ἀθωότητα ποὺ χάσαμε στὴ διαδρομή. Ἀπὸ τὰ παιδικά μας τὰ χρόνια,  ἴσαμε τὰ χρόνια τῆς ἐνηλικίωσης καὶ τῶν γερατειῶν.

Δεκέμβριος πιά. Εἰσόδευσε κι αὐτὸς, ὥστε νὰ μᾶς προετοιμάσει γιὰ τὶς Γιορτάδες ποὺ ἔρχονται. Κι αὐτό,  γιὰ ν᾿ ἀνασάνει ἡ ψυχὴ εὐωδία θεϊκή, νὰ χαμογελάσει τὸ σπίτι τὸ στολισμένο καὶ φρεσκοσυγυρισμένο, ὥστε νὰ πεῖ ὁ ποιητής,

«Κοιτάχτε, ὅπου ἔβοσκε ἀνοστιά, χοροπηδάει μιὰ πλάση

ζωντανεμένη στὶς χαρὲς γιορταστικῆς βλαστήσεως» (Τ.Κ. Παπατσώνης)

ΟΥΚ ΕΔΕΙ ΛΥΘΗΝΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥ ΔΕΣΜΟΥ ΤΟΥΤΟΥ;

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανος.  

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας στις οποίες καλούμαστε να σκεφτούμε ποια σημασία έχουν άνθρωποι του περιβάλλοντός μας για μας. Δεν έχει να κάνει μόνο με το πόσο τους αγαπούμε. Κυρίως έχει να κάνει με το πόσο το χρειαζόμαστε, πώς τους χρησιμοποιούμε. Μιά τέτοια θέαση, η οποία συνήθως γίνεται όταν οι άλλοι φεύγουν για κάποιον λόγο από τη ζωή μας, είτε οριστικά είτε προσωρινά, αποκαλύπτει τον χαρακτήρα μας, τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τον πλησίον μας, αλλά και τι είναι εκείνος για μας. Ταυτόχρονα, διαπιστώνουμε ποιος είναι ο χαρακτήρας μας, αλλά και ποια είναι η κοσμοθεωρία μας. Αυτή η σκέψη για το τι είναι οι άλλοι στη ζωή μα θα μας βοηθήσει τελικά να δούμε το αληθινό μας πρόσωπο. Να δούμε πόσο και αν αγαπάμε. Αν είμαστε περιχαρακωμένοι στον εαυτό μας. Αν είμαστε εύκολοι στο να κατακρίνουμε τους άλλους. ουσιαστικά μας βοηθά να καταλάβουμε πόση ταπεινοφροσύνη έχουμε και την ίδια στιγμή πόσο κοντά ή μακριά από τις εντολές του Θεού βρισκόμαστε.

Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης ο διορατικός και θαυματουργός - 2 Δεκεμβρίου

Ο όσιος Γέρων Πορφύριος, κατά κόσμον Ευάγγελος Μπαϊρακτάρης, γεννήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 1906 μ.Χ., στην Εύβοια, στο χωριό Άγιος Ιωάννης της επαρχίας Καρυστίας. 

Οι γονείς του, Λεωνίδας Μπαϊρακτάρης και Ελένη, το γένος Αντωνίου Λάμπρου, ήταν ευσεβείς και φιλόθεοι άνθρωποι. 

Ο πατέρας του, μάλιστα, ήταν ψάλτης στο χωριό και είχε γνωρίσει προσωπικά τον Άγιο Νεκτάριο. 

Η οικογένειά του ήταν πολυμελής και οι γονείς, φτωχοί γεωργοί, δυσκολεύονταν να τη συντηρήσουν. 

Γι’ αυτό ο πατέρας υποχρεώθηκε να φύγει στην Αμερική, όπου δούλεψε στην κατασκευή της διώρυγας του Παναμά.

Ο μικρός Ευάγγελος ήταν το τέταρτο παιδί της οικογένειας. Φύλαγε πρόβατα στο βουνό και είχε παρακολουθήσει μόνο την πρώτη τάξη του δημοτικού, όταν αναγκάστηκε και αυτός λόγω της μεγάλης φτώχειας να πάει στη Χαλκίδα για να δουλέψει. 

Ήταν μόλις επτά χρονών.

΄Αγιος Φιλάρετος ο Ελεήμων - 1 Δεκεμβρίου

Ο Άγιος Φιλάρετος ο Ελεήμων, είναι ένα ζωντανό παράδειγμα ενάρετου χριστιανού ανθρώπου.

Έζησε τον 8ο αιώνα μ.Χ. και ήταν γεωργός. Μοίραζε τα εισοδήματά του στους φτωχούς, αισθανόμενος εσωτερική βεβαιότητα ότι έτσι επιτελεί το θέλημα του Θεού προς τους αδελφούς του. Ακόμη και όταν κάποτε οδηγήθηκε σε μεγάλη φτώχεια και δοκιμασίες, εν τούτοις συνέχισε να διακονεί τους συνανθρώπους του με την ίδια αγάπη και συμπάθεια.

Αργότερα, η Μαρία εγγονή του Αγίου Φιλάρετου παντρεύτηκε τον γιο της βασίλισσας Ειρήνης, Κωνσταντίνο, ο οποίος τίμησε τον Ελεήμονα Άγιο με το αξίωμα του Υπάτου. Από την θέση αυτή έγινε κάτοχος πλούτου και προνομίων, τα οποία αξιοποίησε για χάρη των ανθρώπων που είχαν ανάγκη της συμπαράστασής του. Ο Θεός τον αξίωσε να πληροφορηθεί το τέλος του. Δίδαξε και με τα έργα και με τον λόγο του να αγαπούν οι άνθρωποι τον πλησιέστερο άνθρωπο που έχει ανάγκη καθώς και τη συχνή συμμετοχή στις εκκλησιαστικές συνάξεις. Ο Φιλάρετος ξεψύχησε με τη φράση της Κυριακής προσευχής «Κύριε γεννηθήτω το θέλημά σου!».

Άνθρωποι με έμπρακτη πίστη στον Τριαδικό Θεό, όπως τον Άγιο Φιλάρετο τον Ελεήμονα είναι πάντα επίκαιροι. Είναι σημαντικό να γνωρίζει ο άνθρωπος ότι η αρετή της ελεημοσύνης δεν αποτιμάται από τα πολλά ή λίγα υλικά αγαθά που διαθέτει, αλλά από την καλή καρδιά, και την αγάπη που πρέπει να δείχνει με διάκριση στο συνάνθρωπό του, επιτελώντας έτσι καλή διαχείριση και των υλικών και των πνευματικών αγαθών που ο Θεός του προσφέρει.

Να αγαπήσετε τις αγρυπνίες.

Ἅγιος Πορφύριος

Οι αγρυπνίες είναι μεγάλο πράγμα.

Ανοίγει ὁ ουρανός

Μιλάμε με τον Θεό.

Στις δικές μας αγρυπνίες εκεί πάνω, μέχρι τις δώδεκα τα μεσάνυχτα νύσταζα λιγάκι, κλείνανε τα μάτια μου.

Μετά άνοιγε ὁ νούς μου, και τη ζούσα την προσευχή, ως το πρωί. Όταν τελείωνε, είχα τόση διάθεση, ώστε, να ήταν τρόπος να ξανάρχιζε πάλι από την αρχή.

Στη Σκήτη διαβάζαμε καθαρά, με νόημα τον κανόνα.

Όταν οι αγρυπνίες γίνονταν στο Κυριακό, τον ψέλναμε».

Και συμπλήρωσε, αναπολώντας τη μοναχική του ζωή στα Καυσοκαλύβια:

Τα μηδενικά που λαχταρούν να γίνουν φάτνες

π. Χαράλαμπου Παπαδόπουλου

Η ταπεινή φάτνη της βηθλεέμ θα παραμένει μέσα στους αιώνες σύμβολο ελπίδας, για όλους εκείνους που απογοητεύθηκαν αφού πρώτα γοητεύθηκαν από τις ιδεολογίες, φιλοσοφίες και θρησκείες του κόσμου τούτου. Για όλους εκείνους που βιώνουν και ομολογούν την προσωπική τους πτώση όχι ως μια νομική παράβαση ή ενοχική εμμονή αλλ’ ως υπαρξιακή αστοχία στην περιπέτεια της αλήθειας για την ζωή και την ύπαρξη.

Η φάτνη είναι το σωτήριο μήνυμα, ότι τίποτα, ακόμη και το πιο βρώμικο, το πιο άσημο, το πιο ανώνυμο και περιθωριακό αυτού του κόσμου δεν είναι ικανό να σταματήσει την ορμή της θειας αγάπης, της θειας συγκατάβασης, της ακατανόητης για τα ανθρώπινα δίκαια θειας δικαιοσύνης. Το μεγαλείο του μυστηρίου του θειου σπηλαίου θα παραμένει ασύλληπτο και ακατανόητο, στον κόσμο των πολύχρωμων δρόμων, των αστραφτερών δεξιώσεων και εορτών. Για τον κόσμο της κατανάλωσης θα είναι πάντα μια εορτή ή αργία, ποτέ όμως ένα γεγονός που χάραξε την καρδιά της ιστορίας .

Η ζωή

Η ζωή δεν είναι αντικείμενο γνώσης...διαλογισμού...δύναμης και κατοχής...

Τη ζωή δεν την μαθαίνεις παρά μόνο όταν "ξεντύνεσαι" την αυτάρκειά σου...την αυτονομημένη μιζέρια σου...τον φτιασιδωμένο εγωισμό σου...τη μοναξιά σου...

Αρχίζεις να ζεις όταν σπάσεις τις "χρυσές αλυσίδες" ...της ονειροπόλησης...του εικονικού...του ψεύτικου...του τέλειου...του ιδανικού...

Η ζωή αποκαλύπτεται στο χαμόγελο και το δάκρυ της σχέσης.... στην πτώση και την ανάσταση...σ'ένα βλέμμα...σ'ένα χάδι...

Όταν απλώνεις το χέρι...όχι για να πάρεις αλλά να μοιραστείς....όταν ανοίγεις την πόρτα της καρδιάς...στον άλλο...στη χαρά...στη λύπη...

Ζεις όταν αρχίσεις να πληρώνεις την ύπαρξή σου με το ανέσπερο φως της αγάπης... της Αγάπης Του...που νικάει κάθε επιβίωση...κάθε θάνατο...

Ο ΠΛΟΥΣΙΟΣ ΚΑΙ Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

  

  π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

              Ο πλούτος είναι αξιοζήλευτος για τα δεδομένα και τις αξίες του κόσμου, όχι μόνο στην εποχή μας, αλλά και ανέκαθεν. Εξασφαλίζει την άνετη ζωή και κάνει τον κάτοχό του να μην ασχολείται για την επιβίωσή του. Εξασφαλίζει την δυνατότητα κοινωνικών σχέσεων. Της ηδονής. Της αναγνώρισης από τους άλλους. Την παράταση της ζωής, καθώς ο πλούσιος μπορεί να κάνει χρήση της επιστήμης και των επιτευγμάτων της για να αναστείλει επάνω του τη φθορά του χρόνου. Ο πλούσιος νιώθει ένας μικρός θεός. Έχει την αλαζονεία ότι τα χρήματα και τα αγαθά του μπορούν να του εξασφαλίζουν λύσεις για όλα του τα προβλήματα.  Μπορεί να αγοράσει και τα αισθήματα και τις υπηρεσίες των άλλων. Ο πλούσιος είναι το όνειρο των πολλών.

           Δεν είναι συχνό το φαινόμενο ένας πλούσιος να έχει υπαρξιακές ανησυχίες. Να θέλει να έχει σχέση με τον Θεό. Να είναι βέβαιος ότι τα αγαθά του δεν επαρκούν για να δει τη ζωή στην προοπτική της αιωνιότητας. Να συνειδητοποιήσει την ματαιότητα των κτημάτων και των χρημάτων, από τη στιγμή που η φθορά και ο θάνατος θα αγγίξουν και τον ίδιο. Να μη νικηθεί από την ευκολία του «φάγωμεν, πίωμεν, αύριο γαρ αποθνήσκωμεν». Να αγαπήσει, εκτός από το να χρησιμοποιήσει. Να νοιαστεί για τους άλλους αληθινά, από την καρδιά του, να πιστέψει ότι ο πλούτος του υπάρχει για να προσφέρει στους μη έχοντας. Συνήθως ο πλούσιος πάσχει από οίηση έναντι των πολλών. Παρασύρεται και από τον ανταγωνισμό που συνοδεύει τον πλούτο. Δεν ανέχεται οι άλλοι πλούσιοι να έχουν περισσότερα από αυτόν και κάνει ό,τι μπορεί ώστε ο δικός του πλούτος να αυξάνει. Διαγκωνισμός εγωισμών. Για όλα αυτά ο πλούσιος δεν είναι πάντοτε αξιοζήλευτος. Αν λησμονήσει, όπως συχνά γίνεται στο σύστημα διασημοτήτων της εποχής μας, ότι είναι άνθρωπος, ότι έχει όρια, τότε η δυστυχία τον περιμένει σ’  αυτή τη ζωή και αν δεν ζήσει την μετάνοια και στην άλλη. 

Ι. ΑΓΡΥΠΝΙΑ ΑΓΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΟΥ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ 

ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ

ΤΗΝ ΠΕΜΤΗ 1 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2016

ΘΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΕΙ ΣΤΟ ΝΑΟ ΜΑΣ

ΙΕΡΑ ΑΓΡΥΠΝΙΑ 

ΕΠΙ ΤΗ ΜΝΗΜΗ 

ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΦΟΡΟΥ 

ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΤΟΥ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΟΥ

ΑΠΟ ΤΙΣ 

22:00 - 01:30

Η άρνηση του εγώ

Μικρός, γυμνός και αβοήθητος προχωρείς στην εφαρμογή μιας από τις πιο δύσκολες εντολές: «Να πολεμάς τις εγωιστικές σου επιθυμίες». Τελικά αυτό σημαίνει να «καταδιώκεις τον εαυτό σου» εναντίον του οποίου στρέφεται ο αγώνας σου. Γιατί όσο κυριαρχεί η εγωιστική σου θέληση, δεν μπορείς να προσεύχεσαι με καθαρή καρδιά στον Κύριο και να του λες: Γεννηθήτω το θέλημά Σου. Αν δεν μπορείς να απαρνηθείς τη μεγάλη ιδέα που έχεις για τον εαυτό σου δεν θα μπορέσεις με κανένα τρόπο να κατακτήσεις το αληθινό μεγαλείο. Αν δεν αρνηθείς την ελευθερία σου δεν θα γευτείς την αληθινή ελευθερία όπου μία μόνο θέληση κυριαρχεί, του Θεού.

Το βαθύ μυστικό των αγίων είναι τούτο: Μην επιθυμείς κανενός είδους εγωιστική ελευθερία και θα σου δοθεί η πραγματική ελευθερία.

Η σωτηρία της ψυχής από το πικρό βγαίνει

Άγιος Παΐσιος

Πριν επιτρέψει ο Θεός να έρθει μια δοκιμασία, εργάστηκε με καλό τρόπο, αλλά δεν τον καταλάβαιναν, γι' αυτό μετά επέτρεψε την δοκιμασία. Βλέπετε, και όταν ένα παιδί είναι ανάποδο, στην αρχή ο πατέρας του το παίρνει με το καλό, του κάνει τα χατίρια, αλλά, όταν εκείνο δεν αλλάζει, τότε του φέρεται αυστηρά, για να διορθωθεί.

Έτσι και ο Θεός μερικές φορές, όταν κάποιος δεν καταλαβαίνει με το καλό, του δίνει μια δοκιμασία, για να συνέλθει. Αν δεν υπήρχε λίγος πόνος, αρρώστιες κ.λπ., θα γίνονταν θηρία οι άνθρωποι· δεν θα πλησίαζαν καθόλου στον Θεό.

Η ζωή αυτή είναι ψεύτικη και σύντομη· λίγα είναι τα χρόνια της. Και ευτυχώς που είναι λίγα, γιατί γρήγορα θα περάσουν οι πίκρες, οι οποίες θα θεραπεύσουν τις ψυχές μας σαν τα πικροφάρμακα.

Βλέπεις, οι γιατροί, ενώ οι καημένοι οι άρρωστοι πονούν, τους δίνουν πικρό φάρμακο, γιατί με το πικρό θα γίνουν καλά, όχι με το γλυκό. Θέλω να πω ότι και η υγεία από το πικρό βγαίνει, και η σωτηρία της ψυχής από το πικρό βγαίνει.

«Α δε ητοίμασας τίνι έσται;»

Γιώργος Σαββίδης

Η φιλονικία δυο αδελφών για τη διανομή της πατρικής κληρονομιάς έδωσε την αφορμή στον Κύριο να εκφωνήσει την τόσο διδακτική παραβολή του άφρονος πλουσίου. Είναι μια σκληρή απάντηση σε όλους εκείνους που αρέσκονται να συγκεντρώνουν, να αποθηκεύουν, να αποταμιεύουν υλικά αγαθά σε βάρος της δικαιοσύνης και της φιλαδελφίας. 

Ο πλούτος είναι ένα αγαθό δευτερεύον. Πρώτον απ’ όλα τα αγαθά της ζωής είναι η αγάπη. Όποιος αγαπά είναι ο αληθινά πλούσιος γιατί ο πραγματικός πλούτος δεν είναι ο πλούτος που κατέχει κανείς, αλλά ο πλούτος που δίνει. Το «αγαθοεργείν πλουτείν εν έργοις αγαθοίς» (Α΄ Τιμ. στ΄ 18) περικλείει όλη την έννοια του πλούτου που βρίσκεται μέσα στην αγαθοεργία. Ο πλούσιος της παραβολής ονομάζεται «άφρων» δηλ. άνθρωπος χωρίς μυαλό. Πράγματι ανόητος είναι κάθε άνθρωπος που εμπιστεύεται τα εφήμερα και φθαρτά αγαθά του κόσμου τούτου. Η πλούσια παραγωγή του δεν του εξασφάλισε τη χαρά, αφού εκείνη ακριβώς τη νύχτα ήρθε ο θάνατος να τον απομακρύνει βίαια από τα πλούτη και τα κτήματα. Ο πλούσιος κτηματίας πίστεψε, ότι η ευφορία ήταν αποτέλεσμα της καλλιέργειας και των κόπων του. Δεν αντιλήφθηκε, ότι ήταν ευλογία του Θεού. Γι’ αυτό το λόγο θέλησε και μόνος αυτός να απολαύσει τα αγαθά. Αφού γκρέμισε τις παλιές αποθήκες και έκτισε νέες μεγάλης χωρητικότητας, συγκέντρωσε όλους τους καρπούς για τον εαυτό του. Δεν σκέφτηκε τη χήρα και το ορφανό. Δεν έδωσε κάτι από τα άφθονα αγαθά στους πτωχούς εργάτες του. Όλα τα ήθελε για τον εαυτό του. Σ’ αυτή όμως ακριβώς τη στιγμή του εγωισμού και της πλεονεξίας ήλθε ο θάνατος να τον προσγειώσει στην πραγματικότητα: «Α δε ητοίμασας τίνι έσται»;