ΑΘΛΟΦΟΡΕ ΑΓΙΕ ΚΑΙ ΙΑΜΑΤΙΚΕ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝ, ΠΡΕΣΒΕΥΕ ΤΩ ΕΛΕΗΜΟΝΙ ΘΕΩ, ΙΝΑ ΠΤΑΙΣΜΑΤΩΝ ΑΦΕΣΙΝ, ΠΑΡΑΣΧΗ ΤΑΙΣ ΨΥΧΑΙΣ ΗΜΩΝ.

Σάββατο, 10 Μαΐου 2014

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ



Ὁμιλία τοῦ ἁγίου ΙΩΑΝΝΟΥ τοῦ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ


Στ χρυσωρυχεο οτε τν πι σμαντη φλβα δν θ δεχταν ν περιφρονση καννας κι ς προξεν πολν κπο  ρευν της. τσι κα στς θεες Γραφς δν εναι χωρς βλβη ν προσπερσης να γιτα  μι κεραα. λα πρπει ν ξετζωνται. Τ γιο Πνεμα τχει πε λα κα τποτα δν εναι νξιο σ̉ ατς. Πρσεξε λοιπν τ λει  Εαγγελιστς κι δ: Ατ πλι ταν τ δετερο σημεο ποκανε  ησος, πηγανοντας π τν ουδαα στν Γαλιλαα. Κα δν πρσθεσε ββαια τσι πλ τ λξη «δετερο», λλ τονζεικμα περισστερο τ θαμα τν Σαμαρειτν. Δεχνει τι, μλο πο γινε κα δετερο σημεο, δν εχαν φτσει κμα στ ψος κείνων πο τποτα δν εδαν (τν Σαμαρειτν) ατο πο χουν δε πολλ κα θαυμσει. στερ̉ π̉ ατ ταν ορτ τν ουδαων. Ποιά ορτ; ορτ τς Πεντηκοστς, νομζω, κα νβηκε  ησος στ εροσλυμα. Συστηματικ τς γιορτς βρσκεται στν πλη. π̉ τ μι γιν φαν πς ορτζει μαζ τους, π̉ τν λλη γι ν τραβξη κοντ του τν πλ λα. Γιατ ατς τς μέρες γινταν περισστερη συρρο τν πι πλν. πρχει στ εροσλυμα  προβατικ κολυμβθρα, Βηθεσδ μ τ βραϊκ νομ της, μ πντε στος. Σ̉ ατςσαν πεσμνοι ρρωστοι πλθος - κουτσο, τυφλο, ξηρο, πο περμεναν τν ταραχ το νερο. Τ σημανει ατς  τρπος τς θεραπεας; Τνος μυστηρου κνει παινιγμ; Ατ δν χουν γραφ πλ κα τυχαα λλ εκονζει κα ποτυπνει σα νγονται στμλλον.
Μ̉ ατν τν τρπο, τν περβολικ παρξενο, ταν συνβαινε λτελα προσδκητα, δ θ κατστρεφε μσα στς ψυχς τν πολλν τ δναμη τς πστης. Ποι εναι λοιπν ατ πο εκονζει;
Σκπευε ν δση τ βπτισμα πο χει πολλ δναμη κα μεγλη χρη . Τ βπτισμα πο ποπλνει λες τς μαρτες κα ζωοποιε τος νεκρος. πως λοιπν σ εκνα, προδιαγρφονται ατ στν κολυμβθρα κα σ πολλ λλα. Κα πρτα δωσε τ νερ πο βγζει τστγματα τν σωμτων κα πο δν εναι μισματα λλ φανονται, πως τ μολσματα π κηδεες, π λπρα κα λλα ττοια. Καπολλς λλες θεραπεες στν Παλαιά Διαθκη θ μποροσε κανες ν δ πο πραγματοποιθησαν μ νερ, γι̉ ατ τ λγο. λλ ς μπομε στ θμα μας. Πρτα λοιπν πως επα πρωττερα, μολυσμος σωματικος κι πειτα διφορες λλες σθνειες κνει νθεραπεωνται μ νερ. Γιατ θλοντας  Θες ν μς δηγση κονττερα στ δωρε το βαπτσματος δν θεραπεει τος μολυσμος μονχα λλ κα σθνειες. Γιατ ο πλησιστερες πρς τν λθεια εκνες κα σχετικ μ τ βπτισμα κα τ πθος κα τ λλα σαν καθαρτερες π τς παλαιτερες. Γιατ πως ο κοντινο το βασιλι δορυφροι εναι λαμπρτεροι π τος πι μακρινος, τσι γνεται κα σχετικ μ τος τπους.
Κι  γγελος καταβανοντας νατραζε τ νερ κα το δινε θεραπευτικ δναμη, γι ν μθουν ο ουδαοι τι πολ περισστερο Κριος τν γγλων μπορε ν θεραπεση λα τ νοσματα τς ψυχς. λλ πως δ  θεραπευτικ δναμη δν ταν φυσικ διτητα το νερο, γιατ ττε θ κδηλωνταν διλειπτα, λλ παρουσιαζταν μ τν νργεια το γγλου, τσι κα πνω σ̉ μς δν νεργεπλ τ νερ λλ ταν δεχτ τ χρη το Πνεματος ττε διαλει λες τς μαρτες. Γρω π̉ ατ τν κολυμβθρα κοτονταν να μεγλο πλθος ρρωστοι τυφλο, κουτσο, λεπρο πο περμεναν τν ταραχ το νερο κα ττε  σθνεια γινταν μπδιο σ̉ κενον πο θελε ν θεραπευτ. Μ τρα εναι κριος  καθνας ν προσλθη. Γιατ δν ναταρζει κποιος γγελος λλ εναι τν πντων  Κριος ατς πο τ κτελε λα κα δν εναι δυνατ ν π  σθενς«μλις πω ν κατεβλλος κατεβανει πρν π μνα». λλ, κι ν ρθη λη  οκουμνη,  χρη δν ξοδεεται, οτε  νργεια δαπανται λλ δια κα παρλλακτη μνει πως πρτα. Κι πως ολιακς κτνες καθημεριν δνουν τ φς τους κα δν δαπαννται οτε λιγοστεει  λμψη τους π τν φθονη παροχ των, τσι κα πολ περισστερο  νργεια το Πνεματος, δν λαττνεται μ̉ λο τ πλθος πο τν πολαμβνει.

Ατ συνβαινε, μ τ σκοπ κενοι πο μαθαν τι εναι δυνατ μ τ νερ ν θεραπευτον πολλ σωματικ νοσματα κα σκθηκαν στ γνση ατ πολν καιρ, ν πιστψουν εκολα τι μπορε ν θεραπεση κα νοσματα τς ψυχς. Κα γιατ τλος πντων  ησοςφησε λους τος λλους κα ρθε σ̉ ατν, πο εχε τριντα χτ χρνια κα γιατ τν ρτησε ν θλη ν γνη γις. χι γι ν μθη, ατ ταν περιττλλ γι ν δεξη τν πομον το παραλυτικο κα γι να καταλβωμε τι γι̉ ατ φησε τος λλους κα πγε σ̉ ατν. Κι  σθενς το ποκρθηκε κα το επε:«Κριε δν χω κποιον ν μ βλη στν κολυμβθρα, ταν ταραχθ τ νερ. Κι νπηγανω γ, κατεβανει λλος πρν π μνα». Γι̉ ατ ρτησε, ν θλη ν γνη γερς. Γι ν πληροφορηθομε ατ τ πργματα. Δν το επε θλεις ν σ κμω καλ; - Γιατ δν φανταζταν κμα τποτα σπουδαο γι̉ ατν - λλ θλεις ν γνης καλ; Ξαφνιζεται καρτερικς παρλυτος. χοντας τριντα χτ τη τν σθνεια κα κθε χρνο λπζοντας τι θ γλτωνε π̉ ατμενε μνιμα κεκα δν πομακρυνταν. Χωρς τν καρτερα του ν χι τ περασμνα, δν θ σαν καν τ μλλοντα ν τν πομακρνουν π κε;
Σκψου σ παρακαλ πς ταν φυσικ κα ο λλοι ρρωστοι ν εναι συχοι. Γιατ μτε  ρα δν ταν φανερ πο ταραζταν τνερ. Κα στ κτω-κτω ο κουτσο κα ο κουλλο μποροσαν ν παρατηρσουν. Ο τυφλο μως πο δν βλεπαν; σως τκαταλβαιναν π τ θρυβο. ς νισωμε λοιπν, γαπητο μου, ντροπ κα ς στενξωμε γι τν πολλ διαφορα μας. Τριντα χτχρνια μεινε στ διο μρος κενος κα, μ̉ λο πο δν πετχαινε ,τι θελε, δν πομακρυνταν. Κα δν πετχαινε χι π διαφορα δικ του λλ γιατ τν μπδιζαν κα τν παραμριζαν ο λλοι. Κα μως δν πογοητευταν. μες μως δκα μρες, ν μενωμε κπου κα παρακαλσωμε γι κτι χωρς ν πετχουμε στ τλος βαρυμαστε ν δεξωμε τν διο ζλο. Κα στος νθρπους κποτε μνουμε κοντ τσο διστημα ποφροντες τς ταλαιπωρες τς κστρατεας κα κτελντας ργασες δουλοπρεπες, χωρς νκπληρνεται πολλς φορς  λπδα μας. Στν Κριο μως τ δικ μας, που θ πρωμε πωσδποτε μεγαλτερη π τος κπους μαςμοιβ -  λπδα, γρφει, δν πογοητεει - δν θλομε ν μενωμε κοντ του μ τ ζλο πο πρπει.

Πση τιμωρα ρμζει σ̉ ατ τ στση; κμη κι ν δν ταν δυνατ ν προυμε τποτα, ατ τν δικοπη συνομιλα μαζ του δνπρεπε ν τν θεωρομε ξια πειρων γαθν; λλ εναι κουραστικ  δικοπη προσευχλλ κα ποι ρετ δν εναι κοπιαστικ; Κι ατ εναι  μεγλη πορα: τι μαζ μ τν κακα κληρθηκε  εχαρστηση, ν μ τν ρετ  πνος. Πολλοναζητον τν ατα. Μς δωσε  Θες π̉ τν ρχ ζω λεθερη π φροντδες κα κπους.  ργα δγησε στ διαστροφ καχσαμε τν παρδεισο. Γι̉ ατ καμε ππονη τ ζω μας, σν ν δικαιολογονταν στ γνος τν νθρπων λγοντας. Σς βαλα μσα στν τρυφλλ  πιστα σς καμε χειρτερους. Γι̉ ατ διταξα ν δοκιμζετε τν πνο κα τν δρτα. πειδ μως οτε ατς πνος δν συγκρτησε τν νθρωπο, μς δωσε νμο μ πολλς ντολς βζοντς μας, πως στ δσκολο λογο, δεσμ κα χαλινρια. Τδιο κνουν κα ο λογοδαμαστς. Γι̉ ατ εναι ππονη  ζω μας.  ζω  χωρς κπο συνθως διαφθερει.  φση μας δν δχεται τν ργα, εκολα κλνει στν κακα. ς ποθσωμε τι δν χει νγκη π κπους  φρνιμος κα νρετος γενικλλπιτυγχνουν τ κθε τι κμα κα κοιμισμνοι. Τν νεση πο θ προκυπτε πο θ τ χρησιμοποιοσαμε; χι στν νοησα κα τνπερηφνεια;

λλ γιατ χει συζευχθ μ τν κακα πολλ εχαρστηση κα μ τν ρετ πολς κπος κα δρτας; Κα τ χρη θ εχε κα τ μισθθ παιρνε, ν τ πργμα δν ταν κοπιαστικχω ν σς δεξω πολλος πο ποστρφονται κ φσεως τ γμο κα τν ποφεγουν μ σιχαμρα. Ατος θ τος πομε φρνιμους κα θ τος στεφανσωμε κα θ τος νακηρξωμε πανηγυρικ; Καθλου. Γιατ σωφροσνη εναι γκρτεια κα περσχυση πνω στς δονς στερα π μχη. Κα τ πολεμικ τρπαια εναι λαμπρτερα, ταν ογνες εναι σκληροχι ταν ο ντπαλοι δν ντιστκονται. Εναι πολλο νωθρο π τ φση. Ατος δ θ τος πομε νρετους. Γιαυτ  Χριστς ναφροντας τρες τρπους ενουχισμο τος δο τος φνει βρβευτους κα τν ναν μνο βραβεει μ τ βασιλεα. Σς λω κα γιατ χρειζεται  κακα. Ποις λλος εναι  δημιουργς τς κακας π τ θεληματικ διαφορα; Κι ο γαθο πρεπε νεναι μνοι. Ποι εναι τ γνρισμα το γαθο νηφαλιτητα κα  γρυπνα   πνος κα τ ροχαλητ; Κα γιατ φαινταν γιγαθ τ ν πιτυγχνης χωρς κπο; Φρνεις νστσεις πο θ φεραν ζωνταν κα λαμαργοι κα νθρωποι πο νομζουν Θε τν κοιλι τους. ποκρσου μου τι ατο εναι λγοι διαφορας. ν πρχη βασιλας κα στρατηγς, κι ν  βασιλις κοιμται κα μεθστρατηγς μ ταλαιπωρες τν κτη ρα στνει τ τρπαια, σ ποιν θ πδιδες τν νκη; Κα ποις χρηκε τ χαρ τς νκης;

Βλπεις τι  ψυχ κλνει σ̉ κενον μ τν ποον κοπασε; Γι̉ ατ κα τν πκτηση τς ρετς τ συνδεψε μ κπους, πειδ θελε νξοικειση τν ψυχ μ̉ ατ. Γι̉ ατ τν ρετ κι ν κμα δν τν πραγματοποισωμε τ θαυμζομε, ν τν κακα μ̉ λη τγλυκτητα τν καταδικζομε. Κι ν ρωτσης, γιατ δ θαυμζομε πι πολ τος κ φσεως γαθος π κενους πο εναι γαθο μτν θλησ τους; πειδ εναι δκαιο ν προτιμται ατς πο κοπιζει. Κα γι πι λγο τρα κοπιζομε; πειδ τν λλειψη τοκπου δν τν κρατσαμε πως πρεπε. Κι ν τ καλοεξετση καννας,  ργα πντα μς βλαψε κα δημιογησε πολν κπον. Κι ν θλης, ς κλεσουμε κποιον σ̉ να σπτι κι ς κανοποιομε μνο τ λαιμαργα του, χωρς ν τν φνουμε οτε ν βαδζη οτε στνργασα ν τν βγζουμε. λλ ς χαρεται τ φαγητ κα τν πνον κα ς γλεντ δικοπα. πρχει θλιτερη ζω π̉ ατν; Εναιλλο μως ν ργζεσαι κα λλο ν κοπιζης. ταν στ χρι μας ττε ν ργαζμαστε χωρς κπους. Μ εναι δυνατ; Ββαια εναι, κι ατ θλησε  Θες, λλ δν τ βαστξαμε μες. Γι̉ ατ μς βαλε ν καλλιεργομε τν Παρδεισο, ρζοντς μας τν ργασα χωρς ν ναμεξη τν κπο. Γιατ ββαια ν  νθρωπος κοπαζε π τν ρχ δν θ πρσθετε πειτα τν κπο σν τιμωρα. Γιατ εναι δυνατν ν ργζεται κανες κα ν μν κοπιζει, πως ο γγελοι.

Γι ν πεισθτε τι ργζονται, κοστε τ λγει: Μπορον μ τ δναμ τους ν κτελσουν τ λγο του. Τρα  λλειψη τς δυνμεως προξενε πολλ κοραση. Ττε μως ατ δ γινταν. Ατς πο μπκε στν περοδο τς ναπασες του, ναπαθηκε λει, π τ ργα του, πως π τ δικ του  Θες. δ δν ννοε ργα λλ λλειψη κπου. Γιατ  Θες κα τρα κμη ργζεται καθς λγει Χριστς.  πατρας μου ς τρα ργζεται κι ργζομαι κι γ. Γι̉ ατ συμβουλεω φο γκαταλεψεται κθε διαφορα ν ζηλψετε τν ρετ. Γιατ  εχαρστηση τς κακας εναι σντομη ν  λπη παντοτινή. Τς ρετς ντθετα, γραστη εναι  χαρ καπρσκαιρος  κπος.  ρετ ξεκουρζει τν ργτη της κα πρν π τ βρβευσ του, συντηρντας τον μ τς λπδες, ν  κακα τιμωρε τν δικ της ργτη, πιζοντας τ συνεδηση κα τρομοκρατντας την κα προδιαθτοντας σ ποψα ναντον λων. Κι ατββαια π πσους κπους κα δρτες εναι χειρτερα.
Κι ν στ θση τους πρχε μνο εχαρστηση, τ χειρτερο πρχει π τν εχαρστηση ατ; Τν δια ρα φανερνεται κα μαραμνη χνεται κα φεγει πρν τν πιση καννας, κι ν πς τν πλαυση τν σωμτων  το γλεντιο  τν χρημτων. Δν παουν νγερνον καθημεριν. Κι ταν  δον συνεπγεται κλαση κα τιμωρα, ποις θ ταν πι ξιολπητος π ατος πο τν πιδικουν;

ς τ ξρωμε ατ κι ς ποφρωμε τ πντα γι χρη τς ρετς. Γιατ τσι θ χαρομε κα τν ληθιν πλαυση μ τ χρη κα τφιλανθρωπα το Κυρου μας ησο Χριστο. Μαζ μ̉ κενον κα στν Πατρα κα στ γιο Πνεμα ς εναι  δξα στος αἰῶνες. μν.



πηγή:http://www.alopsis.gr/


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου