ΑΘΛΟΦΟΡΕ ΑΓΙΕ ΚΑΙ ΙΑΜΑΤΙΚΕ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝ, ΠΡΕΣΒΕΥΕ ΤΩ ΕΛΕΗΜΟΝΙ ΘΕΩ, ΙΝΑ ΠΤΑΙΣΜΑΤΩΝ ΑΦΕΣΙΝ, ΠΑΡΑΣΧΗ ΤΑΙΣ ΨΥΧΑΙΣ ΗΜΩΝ.

Σάββατο, 31 Μαΐου 2014

Τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Πρώτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου



Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, Αρχ. Ἀχρίδος

 Σήμερα  κκλησία μας γιορτάζει τ μνήμη μίας πολ μικρς μάδας μαθητν κα παδν Του. Σήμερα παρουσιάζει μπροστά σου μόνο τριακόσιους δεκαοκτ γλυκες, εώδεις κα μάραντους καρπούς. Μι μικρ λλά κλεκτ μάδα. Ατο εναι ο τριακόσιοι δεκαοκτ γιοι πατέρες τς Πρώτης Οκουμενικς Συνόδου, πο συνλθε στ Νίκαια τ 325 μ. Χ., τν ποχ το ατοκράτορα Κωνσταντίνου το Μεγάλου, γι τν περάσπιση, ποσαφήνιση κα βεβαίωση τς ρθόδοξης Πίστης.

Τν ποχ κείνη στν κκλησία εχαν μφανιστε «λύκοι βαρες» (Πράξ. κ' 29), πού φοροσαν ροχα μοια μ τν ποιμένων. Ατο εχαν κλυτη ζω κα γι' ατ δν μποροσαν ν βρον μέσα τους τόπο γι τν λήθεια το Χριστοτσι πεσαν κι ο διοι, λλά παρέσυραν κα τος πιστος σ πλάνες.  διδασκαλία τους ταν διαβρωτική, πως κι  ζωή τους. Τ γιο Πνεμα λοιπν σύναξε τος γίους ατος το Θεο σ μι Σύνοδο, στε ν φανον ο ληθινο διδάσκαλοι το Χριστο, σ ντίθεση μ τος πλανεμένους· ν φανε  δύναμηκείνων πού γωνίζονται γι τν Χριστ ναντίον κείνων πού τν πολεμον κα ν διακριθε  γλυκς καρπς το καλο Δέντρου, πού εναι  Χριστός, σ ντίθεση μ τος σάπιους κα πικρος καρπος το δέντρου το πονηρο.


Ο γιοι πατέρες λαμψαν στ Νίκαια πως τ στρα στν ορανό, πού παίρνουν τ φς τους π τν λιο. τσι κα κενοι φωτίστηκαν π τν Κύριο ησο Χριστ κι π τγιο Πνεμα. ταν Χριστοφόροι νθρωποι,  Χριστς ζοσε κι λαμπε μέσα π τν καθένα τους. ταν ορανοπολίτες μλλον παρ πολίτες τς γς, γγελόμορφοι, μοιαζαν περισσότερο μ γγέλους παρ μ νθρώπους. ταν πραγματικ «νας Θεο ζντος, καθς επεν  Θες τι νοικσω ν ατος κα μπεριπατσω» (Β' Κόρ. στ' 16).

Πιστεύω πώς εναι ρκετ ν' ναφερθ σ τρες μόνο π’ατούς· κείνους πού σο εναι ο πι γνωστοί, γι ν 'χεις μι δέα πς ταν κι ο πόλοιποι τριακόσιοι δεκαπέντε. Κιναφέρομαι στν γιο πατέρα Νικόλαο, στν γιο Σπυρίδωνα κα στν γιο θανάσιο τν Μέγα. Πολλο πό τούς γιους πατέρες φτασαν στ Σύνοδο φέροντας στ σμα τους τραύματα πού εχαν δεχτε γι χάρη το Χριστο.

 γιος Παφνούτιος, γι παράδειγμα, εχε χάσει τ να του μάτι ταν τν βασάνιζαν. λοι τους λαμπαν π να σωτερικ φς πού προερχόταν π τν Θεό, να φς που διακρινόταν καθαρ  λήθεια. ς κόλουθοι το σταυρωμένου δν λογάριαζαν τ βασανιστήρια.  φοβία τους στν περάσπιση τς λήθειας ταν μέγιστη, περιόριστη. Μ τθεόσδοτη γνώση τς λήθειας πού κατεχαν κα τν τόλμη τους στν περάσπισή της, ο γιοι ατο πατέρες ναίρεσαν κα συνέτριψαν τν αρεση το ρείου κα καθιέρωσαν τΣύμβολο τς Πίστεως, πού κρατομε ς σήμερα κα μολογομε ς τ μόνη σωστικ λήθεια το Θεο.

Tό σημεριν εαγγέλιο δέν μς μιλάει γι τ Σύνοδο ατή, λλά γι τν τελευταία προσευχ το Κυρίου ησο στν Οράνιο Πατέρα Του. Γιατί διαβάζουμε τ εαγγέλιο ατστ σημεριν γιορτή; πειδ δείχνει τν πιρροή του στν Πρώτη Οκουμενικ Σύνοδο. Μ τ δύναμη τς προσευχς ατς  Θες νίσχυσε τος γίους πατέρες τς Συνόδου κα τοςκανε τρόμητους περασπιστς τς λήθειας, νικητς στς μφισβητήσεις κα τν κακία νθρώπων κα δαιμόνων. Νά, πς ρχίζει  προσευχ ατή:

«Τατα λλησεν  ᾿Ιησος, κα πρε τος φθαλμος ατο ες τν ορανν κα επε· πτερ, λλυθεν  ρα· δξασν σου τν υἱόν, να κα  υἱός σου δοξσ σε» (ωάν. ιζ' 1).λα σα δίδαξε  Κύριος στος νθρώπους, τ εχε φαρμόσει  διος. Εχε διδάξει τος νθρώπους πς ν προσεύχονται: «Πάτερ μν,  ν τος ορανος...» (Ματθ. στ' 9).  διος σήκωσε τ βλμμα Του στος ορανούς, που κατοικε  Πατέρας Του κα επε: «Πάτερ!» Δν επε «Πάτερ μν», πως κάνουμε μες, λλά πλά «Πάτερ!» Μόνο Ατς θ μποροσε νπε «Πατέρα μου». Ατς κα κανένας λλος, ετε στν οραν ετε στ γφο Ατς μόνο εναι  Μονογενς Υός το Οράνιου Πατέρα,  μόνος σος μ τν Πατέρα τόσο κατ τνπαρξη σο κα κατ τν οσία·  μοναδικς Υός το μοναδικο Πατέρα. μες εμαστε μόνο υοί ξ υοθεσίας, μ τ χάρη κα τ λεος το Θεοπρε τος φθαλμος ατο ες τν ορανόν. Δέν σήκωσε μόνο τ σωματικά Του μάτια λλά κα τ πνευματικά, κυρίως ατά.  σωτος «οκ θελεν οδ τος φθαλμος ες τν ορανόν πραι» (Λουκ. ιη' 13), γιατί ασθανόταν τν μαρτωλοτητά του.  Κύριος μως πρε τος φθαλμος ατο ες τν ορανόν λεύθερα, γιατί ταν ναμάρτητος.

 ρα Του - ρα το μεγάλου πάθους- πλησίαζε. Μόνο Ατς βλεπε τν ρα ατή, τν πι φοβερ π καταβολς κα ς τ συντέλεια το κόσμου. Μόνο Ατς τν βλεπε καθαρ π τν ρχή, τν προεπε π τν ρχή κα μίλησε γι' ατν στος μαθητές Του. Ο μαθητς Του μως δν τ κατάλαβαν ατό, δν τ βαλαν στν καρδιά τους, δν τ καναν δικό τους, ς τ στιγμ πού  ρα δν πεχε πι μέρες, λλά λεπτά.

«Δόξασόν σου τν υόν!» Δόξασέ Τον τ φοβερ ατ ρα, πως τν δόξασες μέχρι τώρα. Δόξασέ Τον στ θάνατο, πως τν δόξασες στ ζωή. Δόξασέ Τον στν ταπείνωση κα στπάθη Του, πως τν δόξασες μέ τούς δυνατος λόγους κα τ ργα Του. Δόξασέ Τον στος νθρώπους, πως τν εχες δοξάσει π τν ρχή στος γγέλους Σου. Δόξασε τν Υόν Σου «να κα  υός σου δοξάσ σε». ν π τ πρτο μέρος τς πρότασης φαίνεται πώς  Υός εναι κατώτερος π τν Πατέρα, στ δεύτερο ατ μέρος βλέπουμε καθαρ τν σότητά Τους κα τν μοιβαία συμμετοχ στν ση δύναμή Τους.  Πατέρας δοξάζει τν Υό κα  Υός δοξάζει τν Πατέρα, μ διαίρετη δύναμη κα διαίρετη γάπη. «Πς  ρνομενος τν υἱὸν οδ τν πατρα χει» (Α' ωάν. β' 23).  Πατέρας στειλε τν Υἱὸ στν κόσμο·  Υός φανέρωσε τν Πατέρα στν κόσμο.

Τίποτα δέν θ ξέραμε γι τν Υό χωρς τν Πατέρα, οτε γι τν Πατέρα χωρς τν Υό, πως δέν θ γνωρίζαμε γι τ φς, ν δν πρχε  λιος. Μ οτε κα γι τν λιο θξέραμε ν δν τν φανέρωνε τ φς.  πόστολος χρησιμοποιε τ σύγκριση ατ κα νομάζει τν Χριστ «παύγασμα τς δόξης (το Πατρς)» (βρ. α' 3).  Κύριος δέν ζητ νδοξαστε π τν Πατέρα γι χάρη το δίου, μ γι χάρη τν νθρώπων, πως βλέπουμε π τ' κόλουθα λόγια:

«Καθς δωκας ατ ξουσαν πσης σαρκς, να πν  δδωκας ατ δσ ατος ζων αἰώνιον» (ωάν. ιζ' 2). Προσέξτε μ ποι τρόπο  Κύριος ναφέρεται στ δόξα Του: μτν γάπη Του γι τ νθρώπινο γένος! Τ κάνει, γι ν γίνει τ μέσον πού θ χαρίσει στος νθρώπους τν αώνια ζωή. Ατ εναι πού ζητ π τν Πατέρα Του. Ατ εναι  δόξα πού ζητάει. Τ στιγμ πού ο νθρωποι το τοιμάζουν να πικρ ποτήρι θλίψεων, γεμάτο μ βάσανα, δρτα κα αμα, κενος προσεύχεται γι ν δώσει στος νθρώπους αώνια ζωή. πάντησή Του στν πι βαρι πέτρα, εναι τ γλυκύτερο ψωμί. Κι νέφερε ρκετς φορς τι  Πατέρας το δωσε δύναμιν π πάσης σαρκός. «Πντα μοι παρεδθη π το πατρς μου» (Ματθ. ια' 27), επε. Κι λλο πάλι: «Πάντα σα χει  πατρ μά στι» (ωάν. ιστ' 15). λλά κα μετ τν νάστασή Του, ταν φανερώθηκε στος μαθητς Του επε: «δθη μοι πσα ξουσα ν οραν κα π γς» (Ματθ. κη' 18).

πως λοιπν εχε λάβει ξουσία πάνω σ κάθε παρξη,  Κύριος ζητάει τώρα π τν Πατέρα Του ξουσία στν αώνια ζω γι τς ψυχς κενες πού τν εχαν μπιστευτε, ντος χαρίσει δηλαδ τν αωνιότητα. λλο πράγμα εναι ν χεις ξουσία πάνω στν λικ κα φθαρτ κόσμο κι λλο ν χεις στ δικαιοδοσία σου τν αώνια ζωή. ταν στν ρχή θέλησε  Θες ν δημιουργήσει τν νθρωπο, ζωνταν κα θάνατο, στ δημιουργία λαβε μέρος  γία Τριάδα, πως διαβάζουμε στ Γένεση (α' 26): «Ποιήσωμεν νθρωπον κατ' εκόναμετέραν». Τώρα, πού  Λυτρωτς κα Σωτήρας το κόσμου θέλει ν δώσει αώνια ζω στος θνητος νθρώπους, προσφεύγει στν Πατέρα, ν εναι ατονόητη κα  παρουσία τογίου Πνεύματος. Στν περίπτωση ατή, πως κα στ δημιουργία,  αώνια ζω εναι ποκλειστικ χάρισμα τς γίας Τριάδας.

Κα στ μι περίπτωση κα στν λλη,  αώνια ζω δηλώνεται πώς εναι τ μέγιστο γαθ πού χαρίζει  Θεός.  στιγμ πού  νθρωπος ποκαθίσταται στν αώνια ζω εναινυπέρβλητη, μοναδική, πως κι  δημιουργία το νθρώπου π τν πηλό. Τ ν κάνεις να θνητ νθρωπο θάνατο εναι τόσο μεγαλειώδης κα θεϊκ πράξη, σο κι  δημιουργία πτν πηλό.

«Ατη δ στιν  αἰώνιος ζωνα γινσκωσ σε τν μνον ληθινν Θεν κα ν πστειλας ᾿Ιησον Χριστν» (ωάν. ιζ' 3).  γνώση το Θεο στν πίγεια ζω μας εναιπαρχ κα πρόγευση τς αώνιας ζως.  γνώση το Θεο εναι  αώνια ζω γι μς πού ζομε κόμα στ γ. Πς μως θ εναι  αώνια ζω στ μέλλουσα κατάστασή μας; «φθαλμς οκ εδε κα ος οκ κουσε κα π καρδαν νθρπου οκ νβη» (Α' Κορ. β' 9). Ατ τ ποκάλυψε πνευματικ  Θες σ' ατν τν κόσμο μόνο σ κείνους πού Τν εαρέστησαν.  μεγαλύτερη εφροσύνη μως στν αώνια ζωή, στ Βασιλεία τν Ορανν, πρέπει ν συνίσταται στ μέγιστη γνώση το Θεο, στ θέα το προσώπου το Θεοδιος  Κύριος ταν μιλοσε γι τ παιδι εχε πε: «... ο γγελοι ατν ν ορανος δι παντς βλέπουσι τ πρόσωπον το πατρός μου το ν ορανος» (Ματθ. ιη' 10).

 κόρεστη θέαση το Θεο διαρκής ζω μ τν παρουσία το Θεο, μέσα σ μιν νέκφραστη γαλλίαση κα χαρά, έναη δοξολογία κι γάπη, δν εναι ζω γγελική, πούρμόζει κα στος γίους στν λλο κόσμο; Δν εναι ζω μ γνώση το Θεοσο ζομε στν κόσμο ατόν, στ γπως λέει  πόστολος, «βλπομεν δι’ σόπτρου ν ανίγματι, τότε δέ πρόσωπον πρς πρόσωπον» (Α' Κορ. ιγ' 12).

 γνώση πού χουμε τώρα γι τν Θε εναι μερική, τότε μως θ εναι πλήρης. πομένως, δν πρέπει ν νομίζουμε πώς νας νθρωπος γνωρίζει τν Θε ταν φτάνει μ τς διεργασίες το νο στ συμπέρασμα πώς  Θες πάρχει κατ κάποιο τρόπο κα κατοικε κάπου.

Τ Θε γνωρίζει κενος πού νιώθει μέσα του λλά κα γύρω του τ ζείδωρη πνο το Θεο· ατς πού μ τν καρδιά, τ νο κα τν ψυχ του ασθάνεται τ μεγαλειώδη καφοβερ παρουσία το μόνου ληθινο Θεο στ φύση, μ κα στν προσωπικ ζωή του.

Γιατί  Χριστς τονίζει τ λόγια τν μόνον ληθινν Θεόν; πειδ θέλει ν προφυλάξει τος μαθητές Του π τν πανθεϊσμ κα τν εδωλολατρεία, ν βεβαιώσει γι μικόμα φορά τ λόγια πού επε μέσω το Μωυσ: «γώ εμ Κύριος  Θεός σου... οκ σονταί σοι θεο τεροι πλν μο» (ξ. κ' 2, 3). Κα γιατί πισημαίνει πώς αώνια ζω εναι  γνώση το Θεο, το ησο Χριστοπειδ  Θες ποκαλύπτεται μέσω το ησο Χριστοσο μπορε ν' ποκαλυφθε στ θνητ νθρωπο, κι πειδ μόνο μέσα π τν Χριστ μπορον νφτάσουν ο νθρωποι στν πληρέστερη γνώση το Θεοσο ατ εναι δυνατ σ' ατν τν κόσμο. πως επε  διος  Χριστς στος ουδαίους, «ε μ δειτε, κα τν πατρα μουδειτε ν» (ωάν. η' 19). π τ λόγια ατ βγαίνει βίαστα τ συμπέρασμα πώς τν Πατέρα μπορομε ν τν γνωρίσουμε μόνο μέσω το Υο, το Κυρίου ησο Χριστο.

«γ σε δξασα π τς γς, τ ργον τελεωσα  δδωκς μοι να ποισω» (ωάν. ιζ' 4). Τί σημαίνουν τ λόγια π τς γς; Σημαίνουν πώς ατ τ κανε ν σαρκί, ζώνταςνάμεσα στος νθρώπους. Τ ργο πού κανε κα τελείωσε  Κύριος ν σαρκί, νάμεσα στος νθρώπους, ταν  σωτηρία το νθρώπινου γένους. Μέχρι τν ρα το θανάτου Του στσταυρό, τ ργο ατ ποτελονταν π λόγια ζωοποιά, τέτοια πού δν εχαν ξανακουστε στ γ, καθς κι π μέτρητα θαύματα, τέτοια πού δν εχαν ξαναγίνει.  Κύριος μως πιστώνει τ λόγια κα τ ργα Του στν Οράνιο Πατέρα, γι ν διδάξει σ' μς τν ταπείνωση κα τν πακοή.

«Κα νν δξασν με σ, πτερ, παρ σεαυτ τ δξ  εχον πρ το τν κσμον εναι παρ σο» (ωάν. ιζ' 5). Τί μπορον ν πον τώρα κενοι πού λένε πώς  Χριστς ταν νας συνηθισμένος νθρωπος, να πλάσμα το Θεο πως κα τ' λλα πλάσματά Του;  Κύριος δ μιλάει γι τ δόξα πού εχε μαζ μ τν Πατέρα Του πρν π τ δημιουργία το κόσμου! Επε κάποτε  Κύριος γι τν αυτό Του: «πρν ᾿Αβραμ γενσθαι γ εμι» (ωάν. η' 58). Επε πώς πρχε πρν π τν βραάμ. Ατ μόνο μποροσε ν πε στος φρονες ουδαίους, μστν προσευχ Του επε πώς πρχε κα μάλιστα μ δόξα, πρν π τ δημιουργία το κόσμου. Δν θελε ν τος ποκαλύψει περισσότερα. Τώρα μως μ τν προσευχή Του, τποκαλύπτει στν κόσμο λόκληρο. Γιατί τώρα μόνο; πειδ γνωρίζει ς παντογνώστης πώς  προσευχή Του θ φτάσει στ' ατι τν νθρώπων μόνο μετ τν νδοξη νάστασή Του, τότε πού θ εναι εκολο ν πιστέψουν ο νθρωποι στν προαιώνια δόξα Του.

 δόξα Του εναι δια μ τ δόξα το Πατέρα, φο εναι «δξαν ς μονογενος παρ πατρς, πλρης χριτος κα ληθεας» (ωάν. α' 14). Δν επε  διος  Χριστς πώς «πντασα χει  πατρ μ στι» (ωάν. ιστ' 15); πομένως  δόξα το Πατέρα εναι κα δική Του δόξα. Τόσο στ δόξα σο κα στν ξουσία εναι σος μ τν Πατέρα. Τότε γιατί προσεύχεται στν Πατέρα ν τν δοξάσει; Δέν ζητάει ν δοξαστε ς πρς τ Θεία φύση Του, λλ τν νθρώπινη. Γι τν πλασμένο κόσμο  νθρώπινη φύση Του εναι καινούργια, χι  Θεία. νθρώπινη φύση Του πρέπει ν θεωθε, ν φτάσει στ Θεία δόξα, στε κι μες ο νθρωποι ν προσεγγίσουμε τ δόξα Του. Ατ εναι τ τέλος, τ στεφάνωμα λων σα κανε Σωτήρας το κόσμου. Ατ εναι τ μεγάλο μυστήριο τς ερήνευσης το νθρώπου μ τν Θεό,  ελογημένη υοθεσία τους ς κατ Χάρη υἱῶν, μέσω τς δόξας το Θεανθρώπου.

Πρόσεξε πίσης ποι σπουδαία στιγμ διάλεξε  Κύριος γι ν προσευχηθε στν Πατέρα κα ν τν δοξάσει. Κι ατ γινε τότε πού, πως επε  διος, τ ργον τελείωσα δέδωκάς μοι να ποιήσω. Ατ εναι μι πολ καθαρ κα σαφς διδασκαλία πρς μς. Μς λέει πώς, γι ν περιμένουμε νταπόδοση π τν Θεό, πρέπει πρτα ν τηρήσουμε τθέλημα το Θεο. Θυμήσου τ προφητικ λόγια το Χριστο πώς, στ τέλος το χρόνου, ταν «μλλει γρ  υἱὸς το νθρπου ρχεσθαι ν τ δξ το πατρς ατο μετ τνγγλων ατο, κα ττε ποδσει κστ κατ τν πρξιν ατο» (Ματθ. ιστ' 27). Ελογημένοι κα μακάριοι θ εναι τότε ο γιοι κι ο δίκαιοι, γιατί θ λάβουν ς νταπόδοσηκατ φορς περισσότερα π’ σα καλ ργα καμαν, θ λάμψουν σν τν λιο μ τ φς τς δόξας το Χριστο, μπροστ στ θρόνο το ψίστου.

«᾿Εφανρωσ σου τ νομα τος νθρποις ος δδωκς μοι κ το κσμου. σο σαν κα μο ατος δδωκας, κα τν λγον σου τετηρκασι» (ωάν. ιζ' 6). Ποι εναι τ νομα τοΘεο πού φανέρωσε  Κύριος στν κόσμο; τ νομα «Πατέρας». Τ νομα ατ ταν γνωστο τόσο στος εδωλολάτρες σο κα στος ουδαίους. Εναι μι λότελα καινούργιαποκάλυψη στν κόσμο. ο προφτες κι ο δίκαιοι τς Παλαις Διαθήκης γνώριζαν τν Θε μ τ νόματα «Θεός», «Δημιουργός», «Κύριος», «Βασιλις», «Κριτής», ποτ μως δν τνξεραν ς «Πατέρα». Τ νομα ατ ταν γνωστο στος νθρώπους νά τούς αἰῶνες.

Κανένας θνητς νθρωπος δέν θ μποροσε ν' ποκαλύψει τ οκεο ατ νομα το Θεο, γιατί κανένας θνητς δέν θ μποροσε ν νιώσει τν πατρότητα το Δημιουργο Του, ζώντας κάτω π τ ζυγ το σκότους κα το τρόμου, τς μαρτίας. Κι ατ πού δν μπορε ν νιώσει κανείς, κόμα κι ν τ κφράσει μ τ γλώσσα του, δν χει οσιαστικ σημασία. Μόνο  Μονογενς Υός μπορε ν' ποκαλέσει τν Θε «Πατέρα». « μονογενς υἱὸς  ν ες τν κλπον το πατρς, κενος ξηγσατο» (ωάν. α' 18).

Σ ποιν ποκάλυψε  Κύριος τ γλυκύτατο ατ νομα το «Πατέρα»; Στος νθρώπους, ος δέδωκάς μοι κ το κόσμου. Κάποιοι σχολιαστς νομίζουν πώς τόνισε διαίτερα κ το κόσμου, στε ν μ θεωρηθε τι ναφέρεται στος γγέλους, τος «οράνιους νθρώπους», λλά στος συνηθισμένους, τος πίγειους νθρώπους. πωσδήποτε μως φαίνεται πιρθ ν θεωρήσουμε πώς  Κύριος δ ναφέρεται στος μαθητές Του, τόσο μ τ στεν σο κα μ τν ερύτερη ννοια. Ατ προκύπτει μ σαφήνεια π κενα πού λέει στ συνέχεια στν προσευχή Του: «Ο περ τοτων δ ρωτ μνον, λλ κα περ τν πιστευσντων δι το λγου ατν ες μ» (ωάν. ιζ' 20). Τ σκεπτικ κείνων πού σχυρίζονται πώς στ λόγια ατ το Χριστο πάρχει  «προορισμός», πού διακρίνουν στ λόγια το Χριστο προειλημμένη πόφαση σωτηρίας  καταδίκης, εναι ντελς βάσιμο.

«Σο σαν κα μο ατος δδωκας» (ωάν. ιζ' 6). Δηλαδή, δικοί Σου ταν ς πλάσματα κα δολοι, Σ γνώριζαν μόνο ς Δημιουργ κα Κριτή. Τώρα μως μαθαν π μένα τγλυκύτερο κα γαπητ νομά Σου, υοθετήθηκαν π Μένα κατ Χάρη. Μο τος δωσες ς σκλάβους, γι ν τος παραδώσω σ Σένα ς υούς. πόδειξαν πώς εναι ξιοι τς τιμς ατς, γιατί τν λόγον σου τετηρήκασι. Μ τν γάπη Του γι τ νθρώπινο γένος  Κύριος δ γκωμιάζει τος μαθητές Του στν Οράνιο Πατέρα Του. Κα συνεχίζει τ γκώμια Του:

«Νν γνωκαν τι πντα σα δδωκς μοι παρ σο στιν» (ωάν. ιζ' 7). ο πονηρο ουδαοι δν θελαν ν τ καταλάβουν ατό. Γι' ατ κα συκοφαντοσαν τν Κύριο, λεγαν πώς εχε δαιμόνιο κα πώς  θαυματουργική Του δύναμη προερχόταν π τν Βεελζεβούλ, τν ρχοντα τν δαιμόνων. Πρέπει ν 'χουμε κατ νο πώς νάμεσα στος πρεσβυτέρους τνουδαίων πρχε κάποια σύγχυση κα διαφωνία γι τν Χριστό: ταν π τν Θε  χι; τσι μπορομε ν κατανοήσουμε γιατί  Κύριος δ γκωμιάζει τος ποστόλους πού πίστευαν πώς ταν Θεός. Πάντα σα δέδωκάς μοι, δηλαδή, λα τ λόγια κι λα τ ργα.

«τι τ ρματα  δδωκς μοι δδωκα ατος, κα ατο λαβον, κα γνωσαν ληθς τι παρ σο ξλθον, κα πστευσαν τι σ με πστειλας» (ωάν. ιζ' 8). Μ τ ρήματα πρέπει ν κατανοήσουμε λη τ σοφία κα τ δύναμη πού δωσε  Κύριος στος μαθητές Του, χι μόνο τ λόγια. Τν νέργεια τς σοφίας κα τς δύναμης τν εχαν δη δοκιμάσει ομαθητς λο τ διάστημα πού ζησαν κοντ στν Κύριο στ γ κα εχαν πειστε πώς λη  σοφία κι  δύναμή Του ταν π τν Θεό.

«᾿Εγ περ ατν ρωτ· ο περ το κσμου ρωτλλ περ ν δδωκς μοι, τι σο εσι» (ωάν. ιζ' 9). Μήπως ατ σημαίνει πώς  Κύριος δν προσεύχεται γι λον τν κόσμο,λλά μόνο γι τος μαθητές Του; ο μαθητς ταν  καλ γπου  οράνιος Σπορέας σπειρε τ σωστικό Του σπόρο. Γι τν γρό ατόν, πού  διος  Σπορέας καλλιέργησε κι σπειρε, προσευχήθηκε στ πρτο μέρος.

 Κύριος τ κανε ατ γι ν μς διδάξει πώς πρέπει ν ζητμε π τν Θε μ ταπεινοφροσύνη μόνο ατ πού μς εναι παραίτητα. Μέσα στν καλλιέργητη κα γονη γατο το κόσμου,  διος διάλεξε να μικρ γρό, τν περιέφραξε κι σπειρε κε τν πολύτιμο σπόρο. Καθς  σπόρος ατς ναπτύσσεται κα καρποφορε γρς μεγαλώνει κι σπόρος πο θ σπαρε θ εναι περισσότερος. πομένως δν εναι φυσικ γι τ γεωργ ν προσεύχεται μόνο γι τν περιφραγμένο, καλλιεργημένο κα σπαρμένο γρό κι χι γι τνγονο κι καλλιέργητο;

Πολλο νεωτεριστς στ διαδρομ τς στορίας, φυσιωμένοι π τς γνώσεις κα τν παρσή τους, προσπάθησαν μ τς θεωρίες τους ν φέρουν τν ετυχία στ νθρώπινο γένος μ μι κίνηση, κάνοντας κκληση σ' λόκληρο τν κόσμο. ο προσπάθειές τους μως γρήγορα κμηδενίστηκαν κα χάθηκαν σν φουσκάλες το νεροφήνοντας τν πατημένο κόσμο σ κόμα μεγαλύτερη δυστυχία.

Τ ργα το Κυρίου χουν μιν όρατη, μι δυσθεώρητη ρχή, πως  σπόρος το σιναπιο πού σπέρνεται κάτω π τν πιφάνεια τς γς κι ναπτύσσεται ργά. ταν μεγαλώσει μως κα γίνει δέντρο, δν μπορε ν τ κουνήσει κανένας νεμος. ταν γίνεται σεισμς καταστρέφει πύργους ψηλούς, κατασκευάσματα νθρώπων, μ δν μπορε νβλάψει οτε να δέντρο. Σ κάθε περίπτωση  Κύριος δν μπορε ν προσευχήθηκε στν Πατέρα Του μόνο γι τος μαθητές Του, λλά πως θ δομε ργότερα, κα περ τν πιστευντων δι το λόγου ατν ες μέ. Κα πάλι μως χι γι λους τούς γονους κι καλλιέργητους γρος το κόσμου, λλά μόνο γι τν διευρυμένο γρό, που ο μαθητς θσπείρουν τν πολύτιμο σπόρο το εαγγελίου.

«Κα τ μ πντα σ στι κα τ σ μ, κα δεδξασμαι ν ατος» (ωάν. ιζ' 10). κτός π τ διαίτερα χαρακτηριστικά Του,  Υός εναι σ λα σος μ τν Πατέρα κα τγιο Πνεμα. σος στν σότητα κα τν θανασία  σος στ δύναμη κα τν ξουσία  σος στ σοφία κα τ δικαιοσύνη. Στ διαίτερα χαρακτηριστικά τους μως,  Πατέρας εναιγέννητος,  Υἱὸς εναι γεννητς κα τ Πνεμα κπορεύεται π τν Πατέρα.  σχέση το Πατέρα μ τν Υό εναι το Γεννήτορα κα μ τ γιο Πνεμα εναι τς Πηγς.  κυριότητα κι  αθεντία σ' λα τ πλάσματα το ρατο κα όρατου κόσμου νήκουν ξίσου κα διαίρετα στν Πατέρα, τν Υό κα τ γιο Πνεμα.  οσία κι  παρξη τν τριν προσώπων εναι μι όρατη μονάδα, τν ποστάσεων εναι σύγχυτη Τριάδα.

τσι λα σα χει  Πατέρας τ χει κα  Υός κα τ γιο Πνεμα. Κα τ μ πντα σ στι κα τ σ μ. Ατ σχύει κα γι τος πιστος το Χριστονήκουν στν Πατέραπως νήκουν κα στν Υό, καθς κα στ γιο Πνεμα. Γιατί  Κύριος επε λίγο νωρίτερα, Σο σαν κα μο ατος δδωκας κα τώρα λέει, κα τ μ πντα σ στι κα τ σ μ;πειδ ς κπρόσωπος το Πατέρα τος εχε παραλάβει π κενον ς κατέργαστο λικ κι  διος τούς πεξεργάστηκε κα τος λύτρωσε π τν μαρτία. Κα τώρα τος παραδίδει ξαν καλλιεργημένους κα λυτρωμένους στν Πατέρα Του. πομένως σα εναι το Πατέρα εναι δικά Του  κι σα εναι δικά Του, εναι κα το Πατέρα.

πως εναι δύσκολο ν μοιράσεις τν γάπη δυ νθρώπων πού γαπιονται, τ διο εναι κα ν μοιράσεις ατ πού νήκει ξεχωριστ στν καθένα.  Κύριος επε πίσης: «καδεδόξασμαι ν ατος». ς Θες δοξάζεται πό τούς νθρώπους. Κι ς νθρωπος δοξάζεται νώπιόν τς γίας Τριάδας κα τν γγέλων. π τί γκωμιάζεται να δέντρο ν χι πό τούς καρπούς του;  Κύριος δέν ζητε μάταιη δόξα, κενή, ζητε τ δόξα Του πό τούς καρπος Του -τος μαθητές Του- πού τν κολούθησαν μ πίστη κα καλ ργα, μ γάπη κα ζλο.πάρχουν γονες πού ζητον μεγαλύτερη δόξα π’ ατν πού τος δίνουν τ παιδιά τους;  μεγαλύτερη χαρ το Κυρίου εναι ν δοξάζεται π τ παιδιά Του, τος πιστος παδούς Του.

«Κα οκτι εμ ν τ κσμ, κα οτοι ν τ κσμ εσ, κα γ πρς σ ρχομαι. πτερ γιε, τρησον ατος ν τ νματ σου  δδωκς μοι, να σιν ν καθς μες» (ωάν. ιζ' 11). Γιατί λέει  Κύριος πώς δν εναι πι στν κόσμο; πειδ τελείωσε τ ργο Του κα τώρα πι περιμένει ν ποστε τ σχατο κα μέγιστο πάθος, ν σφραγίσει τ τελειωμένο ργο μ τ θο αμα Του.

Προσέξτε μ πόση γάπη προσεύχεται γι τος μαθητές Του! Καμι μητέρα δέν θ προσευχόταν μ τόση στοργ γι τ παιδιά της. Πάτερ γιε, τήρησον ατούς. Τος φήνει ς πρόβατα νάμεσα σ λύκους. ν δν τος προστάτευε κάποιο μάτι π τν ορανό, θ τος εχαν κατασπαράξει λους ο λύκοι. Τήρησον ατος ν τ νόματί σου, ς γονιός, ς Πατέρας. Γίνου δικός τους Πατέρας, πως εσαι κα δικός Μου. Μ τν πατρική Σου γάπη στήριξέ τους κα προστάτεψέ τους πό τους κακος λύκους, δήγησέ τους, να σιν ν καθςμες. Στν τέλεια ατ νότητα δέν θ δες μόνο τν πανίσχυρη δύναμη τν πιστν, μ κα τ δόξα το Θεοπως  Πατέρας κι  Υός χουν τν δια οσία κα διαφέρουν μόνο στπρόσωπα, ς γίνει τ διο κα στος πιστούς: πολλ κα διάφορα τ πρόσωπα, λλά οσιαστικ νας στν γάπη, τ θέλημα κα τ νο.

Κα συνεχίζει  Κύριος: «τε μην μετ' ατν ν τ κσμγ τρουν ατος ν τ νματ σου· ος δδωκς μοι φλαξα, κα οδες ξ ατν πλετο ε μ  υἱὸς τςπωλεας, να  γραφ πληρωθ» (ωάν. ιζ' 12). Κανένας π’σους διάλεξε  Κύριος δέν θ χαθεκτς π τν ούδα τν προδότη, πως εναι γραμμένο κα στ Γραφή.  ούδας βέβαια δέν χάθηκε πειδ εναι γραμμένο, λλ' πειδ δειξε τι πίστησε στν Θε κα λάτρεψε τ χρμα. Στν γία Γραφ χουν γραφε τ ξς προφητικ λόγια γι τν ούδα: «σθίων ρτους μου, μεγάλυνεν π' μέ πτερνισμν» (Ψαλμ. μ' 10), τ χωρίο ατό ξηγε  ωάννης στ εαγγέλιό του (βλ. ωάν. ιγ' 18). «Καί τήν πισκοπν ατο λάβοι τερος» (Ψαλμ. ρη' 8), ναφέρει ξαν  γία Γραφή. Κα ο δυ ατς προφητεες κπληρώθηκαν στν ούδα. φαγε τν ρτο μαζ μ τν Κύριο ησο κι πειτα σήκωσε τν φτέρνα ναντίον Του, πως λέει  διος  Κύριος μ τ λόγια το προφήτη: « τρώγων μετ' μο τν ρτον πρεν π' μέ τν πτέρναν» (ωάν. ιγ' 18). Κα μετ τν προδοσία του  ούδας κρεμάστηκε κι  Ματθίας πρε τν ποστολικ θέση του. Κα τελειώνει  Κύριος:

«Νν δ πρς σ ρχομαι, κα τατα λαλ ν τ κσμ να χωσι τν χαρν τν μν πεπληρωμνην ν ατος» (ωάν. ιζ' 13).  Κύριος κάνει τν προσευχ ατ πρς τν Οράνιο Πατέρα Του λίγο προτο ποχωριστε πό τούς μαθητές Του κι π τν κόσμο.  Κύριος γνωρίζει πώς τν περιμένει  θάνατος κι  τάφος. δέν μιλάει γι' ατ μως στνθάνατο Πατέρα Του, φο  θάνατος κι  τάφος δν χουν καμι σημασία στ μάτια το Θεο. Μιλάει γι πιστροφ στν Πατέρα Του -νν δέν πρς σ ρχομαι- στν αώνια δόξα -τδόξ  εχον, πρ το τν κόσμον εναι παρ σοί. Μετ προσεύχεται γι τος μαθητές Του, γι ν χουν τ δική Του χαρ κα μάλιστα πεπληρωμένην.

Τί εδους χαρ εναι ατή; Εναι  χαρ πού χει  πάκουος γις ταν κπληρώνει τ θέλημα το πατέρα του. Εναι  χαρ το ερηνοποιο, πού  δική του σωτερικ κα θεϊκερήνη δν μπορε ν διαταραχθε π τ παραληρήματα ατο το κόσμου. Εναι  χαρ το νοικοκύρη, πού φο καθάρισε τν γρό του, τν ργωσε κα τν σπειρε, στερα βλέπει τν καρπ ν' ναπτύσσεται, ν ριμάζει κα ν' ποδίδει. Εναι  χαρ το νικητή, πού κατατρόπωσε λους τούς χθρούς του κα χάρισε τ δύναμη τς νίκης στος φίλους του, γι ν'ναι νικητς ς τ τέλος το χρόνου. Εναι τελικ  χαρ τς γνς κα θεοφίλητης καρδις,  χαρ ατ πού εναι ζωή, γάπη κα δύναμη. Τέτοια χαρ εναι στν πληρότητά τηςκείνη πού ζητοσε  Κύριος γι τος μαθητς Του προτο ναχωρήσει π τν κόσμο.

 προσευχ ατ πού κανε  Κύριος ησος πρν π τ θάνατό Του εχε τν μεση κα πλήρη προσοχ το Πατέρα Του. Τ' ποτελέσματά της φάνηκαν σύντομα. Τ στιγμ τομαρτυρίου του  πρωτομάρτυρας τς χριστιανικς πίστης ρχιδιάκονος Στέφανος, εδε «δόξαν Θεο κα τν ησον σττα κ δεξιν το Θεο» (Πράξ. ζ' 55). Κι  γιος πόστολος Παλος γράφει πώς  Θες «κάθισεν (τν Χριστν δεξι ατο ν τος πουρανίοις περάνω πάσης ρχς κα ξουσίας κα δυνάμεως κα κυριότητος κα παντς νόματοςνομαζόμενου ο μόνον ν τ αἰῶνι τούτλλά καί ν τ μέλλοντι· κα πάντα πέταξεν π τος πόδας ατο» (φ. α' 20-22). Ατ ναφέρονται στ δόξα το Κυρίου ησο. Γι τν πνευματικ νότητα τν πιστν τώρα, λα ξελίχτηκαν κριβς πως  διος ζήτησε π τν Πατέρα Του. Στς Πράξεις τν ποστόλων ναφέρεται πώς «σαν προσκαρτεροντεςμοθυμαδν» (Πράξ. α' 14) κα «το δέ πλήθους τν πιστευσάντων ν  καρδία κα  ψυχ μία» (δ' 32).

πως χουμε δη ναφέρει,  προσευχ το Χριστο δν ναφέρεται μόνο στος ποστόλους -ν κα κατ κύριο λόγο ναφέρεται σ' ατος- λλά κα σ' λους κείνους πού πίστεψαν  θ πιστέψουν στν Χριστ π τ λόγια τους.  προσευχ ατ πομένως ταν κα γι τος γιους πατέρες τς Πρώτης Οκουμενικς Συνόδου, πού γιορτάζουμε σήμερα. Τήρησον ατούς, προσευχήθηκε  Χριστς στν Πατέρα Του. Κι  Πατέρας τος τήρησε κα τος προφύλαξε π τς πλάνες το ρείου. Τος φώτισε, τος νέπνευσε κα τος νίσχυσε μτ γιο Πνεμα γι ν περασπιστον κα ν μολογήσουν τν ρθόδοξη πίστη.

 προσευχ ατ μως γινε κα γι λους μς πού χουμε βαφτιστε στν ποστολικ κκλησία κα πού μάθαμε πό τούς ποστόλους κα τος διαδόχους τους τ σωτήριονομα το Χριστοτο Σωτήρα μας.

δελφοί μου! Σκεφθετε πώς  Κύριος ησος λίγο πρν π τ θάνατό Του, δ κα δυ χιλιάδες χρόνια, σκέφτηκε καί σς, προσευχήθηκε στν Θε γι σς! Εχομαι παντοδύναμη ατ προσευχ ν σς προστατεύει κα ν σς καθαρίζει π κάθε μαρτία, ν σς γεμίζει χαρ κα ν νώσει τς καρδις κα τς ψυχές σας! Εθε κα μες νδοξολογομε νωμένοι τν Πατέρα, τν Υό κα τ γιο Πνεμα, τν μοούσια κα διαίρετη Τριάδα, τώρα κα πάντα κα στος αἰῶνες τν αώνων. μήν!



πηγή:http://www.alopsis.gr/alopsis







Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου